Επειδή υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Νότιας Δανιμαρκίας...

Ψηφοδέλτιο της 4ης Οκτωβρίου

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΙΚΑΝΟ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ

Σ’ αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε/
τρώνε βρώμικο ψωμί/ 
κι οι πόθοι τους ακολουθούνε/
υπόγεια διαδρομή

Οι εκλογές αυτές ασχολούνται με το δάχτυλο, αγνοώντας επιδεικτικά το φεγγάρι. Η προεκλογική καμπάνια καταπιάνεται με τα επιφαινόμενα και αποφεύγει να θίξει όλα όσα έχουν φέρει την χώρα στο χείλος της καταστροφής. Ο ελληνικός παρασιτικός καπιταλισμός έχει καταστήσει την χώρα φτερό στην θύελλα της κρίσης, η στρατηγική της “ελληνοτουρκικής φιλίας” μας έχει οδηγήσει στην αγκαλιά του νεο-οθωμανισμού. η παγκοσμιοποίηση οδηγεί στην εκμετάλλευση της φθηνής εργασίας των λαθρομεταναστών, άσχετα με τις συνέπειες για την κοινωνική και εθνική συνοχή της χώρας. οι νέοι, οι γυναίκες, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι σφίγγουν το ζωνάρι. Την ίδια στιγμή οι ελίτ του τόπου έχουν επιδοθεί σ’ έναν ξεδιάντροπο αγώνα για τη νομή της εξουσίας, και οι ολιγάρχες συνεχίζουν το όργιο του πλουτισμού, λεηλατώντας ό,τι έχει απομείνει, προωθώντας έναν τρόπο ζωής, όπου τα αμάξια, τα μπετά και οι μπουλντόζες δεν έχουν αφήσει δέντρο για δέντρο στη χώρα.

Στην δήθεν αντιπολίτευση, το μπερλουσκονικό ΛΑΟΣ, επιδίδεται σε πυροτεχνήματα, προκειμένου να διεκδικήσει κι αυτό μια θέση στον ήλιο της διαχείρισης. ο ΣΥΡΙΖΑ αναλώνεται σε μια «φραξιονιστική πάλη δίχως αρχές (και ιδέες)» αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τον επικοινωνιακό χαρακτήρα μιας «αριστεράς», μέρους του μεταπολιτευτικού καθεστώτος και όχι αντίπαλό της. το ΚΚΕ προσπαθεί να κρύψει την φτώχεια του σε όραμα κι ελπίδα με το να αναστηλώνει τα μουστάκια του Στάλιν, ενώ οι Πράσινοι προχωρούν στην πεπατημένη της οικολογίας των ευρωπαϊκών “προγραμμάτων” και της Νέας Τάξης.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. καταρρέει κατω από σκάνδαλα, ανικανότητα και εγκατάλειψη ακόμα και των ελάχιστων πατριωτικών ευισθησιών από το ‘”Υπουργείο από το Εξωτερικόν”, ενώ ο Γιώργος ετοιμάζεται να εκπληρώσει το όνειρο της μητρός του, να κατακτήσει τον πρωθυπουργικό θώκο, θυμίζοντας κάτι από τις αρχαίες παραβολές: “Υπό κατάρρευση βασίλειο, απελπισμένοι υπήκοοι αφασικός διάδοχος…” . Και βέβαια για να συνεχίσει τα ίδια και χειρότερα με τους προκατόχους του.Αυτές οι εκλογές, δεν μας επιφυλάσσουν τίποτε περισσότερο από την επιδείνωση της μιζέριας που κατατρώγει τον τόπο.

ΑΚΥΡΟ ΣΤΗ ΦΑΡΣΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Παλεύουμε ενάντια:

• Στο νεο-οθωμανισμό, την παράδοση της Ελλάδας και της Κύπρου στην Τουρκία

• Στα αμερικανοκίνητα τζάκια και τους κηφήνες ευρωκράτες της Ε.Ε.

• Στις ιδιωτικοποιήσεις, την ασύδοτη αγορά και την παγκοσμιοποίηση

• Στην λεηλασία της χώρας από τους νταβατζήδες

• Στον καταναλωτικό μηδενισμό της πιο χυδαίας εγωκρατίας

• Στον βιασμό της φύσης από τον πολιτισμό του μπετόν και των αμαξιών

• Στον «μεγάλο αδερφό» των τηλεοράσεων και των εφημερίδων

• Στη γενοκτονία της μνήμης από τους διανοούμενους της υποταγής


ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΕΛΙΤ


Για την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική απελευθέρωση, την οικολογία και την άμεση δημοκρατία

Για επικοινωνία: akyrostis4 παπάκι gmail τελεία com

Από εδώ.

Ωραία πάμε...

Αν τα έγραφε κάνας άλλος θα ήταν «ελληνάρας», «ξενοφοβικός» και «καρατζαφερικός» (και άλλα πολλά).

Ε, να που τώρα τα γράφει η Ιωάννα Σωτήρχου.

Και που; Στην Ελευθεροτυπία.

Και τα λέει όχι κάνας ελληνάρας, αλλά «αλλοδαπός που ήρθε πριν χρόνια να ζήσει στην Ελλάδα»:

«Τόσα χρόνια τα χαρτιά μου τα φτιάχνω με μεγάλη δυσκολία, σχεδόν με μέσον, και δεν μπορώ να καταλάβω πώς αφήνουν όλους αυτούς τους ανθρώπους να έρχονται έτσι εδώ. Ακόμη και οι συγγενείς μου, όταν θέλουν να μας επισκεφτούν, ταλαιπωρούμαστε πολύ να βγάλουμε βίζα», μας λέει κάτοικος της πλατείας Κουμουνδούρου.

«Παντρεύτηκα Ελληνα στη χώρα μου και ήρθα να ζήσω εδώ πριν 20 χρόνια. Οταν σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο η Ελλάδα ήταν το όνειρο, μαθαίναμε για την κουλτούρα και μας φαινόταν σαν παραμύθι. Οταν είδα την αλήθεια τι να πω; Είναι ντροπή. Μια πλούσια χώρα επιτρέπεται να έχει αυτό το χάος εδώ έξω και να μην μπορούν τα παιδιά μας να πάνε ούτε στο περίπτερο ούτε στο σχολείο; Είναι πια επικίνδυνο: βλέπεις συνέχεια ανθρώπους να κάνουν ενέσεις ακόμη και στα απόκρυφά τους, να περιφέρονται γυμνοί. Ολα τα έχουμε πια δει εδώ...». (από εδώ)

Πράσινα άλογα...

Γράφει ο Ευγένιος Αρανίτσης στην Ελευθεροτυπία:

Μολονότι το ντιμπέιτ της Πέμπτης δεν άφηνε πολλά περιθώρια για ευφυολογήματα, ο Γιώργος Παπανδρέου πρόσθεσε μια ρομαντική πινελιά σε οικολογικό μήκος κύματος, συνδέοντας, εν είδει καλού οιωνού ας πούμε, το πράσινο της φύσης με το πράσινο του εμβλήματος του ΠΑΣΟΚ.

Δύο ώρες αργότερα, η Φεβρωνία Πατριανάκου στιγμάτισε αυτόν τον παραλληλισμό διατυπώνοντας την άποψη ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον χρησιμοποίησε ως επιχείρημα, ελλείψει καλύτερου! Ο Παύλος Τσίμας, που προήδρευσε της συζήτησης στο Mega, έσπευσε να αντιτείνει, σχεδόν αμήχανος, ότι κατά πάσα πιθανότητα επρόκειτο απλώς για σχήμα λόγου, όμως η Φεβρωνία επέμεινε ότι ο κ. Παπανδρέου κυριολεκτούσε.

Για να το πούμε μια κι έξω, η εκπρόσωπος Τύπου ισχυρίστηκε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποπειράθηκε στα σοβαρά να κερδίσει οικολογικές συμπάθειες διά της υπενθύμισης του ότι η σημαία του κόμματός του ήταν πράσινη!

Και, εσύ, Ευγένιε, γιατί εκπλήσσεσαι;

Σου φαίνεται τόσο απίθανο;

Εδώ ο Γιώργος ξέθαψε ―από τα βάθη των συρταριών με το ψηφοθηρικό οπλαστάσιο του ΠΑΣΟΚ― την οικολογία ως τρόπο προσέλκυσης ψήφοφόρων. Και δώστου πράσινη ανάπτυξη και ομόχρωμα άλογα.

Και σου φαίνεται απίθανο να ποντάρησε και κυριολεκτικώς στην ομοχρωμία του συμβόλου του κόμματος με το συμβολικό χρώμα της οικολογίας; Ελλείψει όποιου άλλου περιεχομένου, δεν αποτελεί ο συνειρμός ένα κάποιο διαφημιστικό εργαλείο;

Ή μήπως, δεν αποτελεί πλέον κοινό τόπο, ότι στον πολιτικό λόγο, υποστηρίζει κανείς και την μεγαλύτερη αρλούμπα, χωρίς συνέπειες και χωρίς αίσθηση του γελοίου;

Και καλά όλα τα άλλα: «ρομαντική πινελιά σε οικολογικό μήκος κύματος» η πολιτικάντικη κενολογία με πράσινο περιτύλιγμα;

Ο καθηγητής κος. Σκαφιδάς θα τραβάει τα μαλλιά του.

ΕΙΝΑΙ τέτοια η πλήξη που δηλητηριάζει την εμπειρία της αμοιβαιότητας ανάμεσα σε πολιτικούς και ψηφοφόρους, ώστε απτές αλλά ασύμφορες αλήθειες σαν εκείνη που, προς τιμήν του, υπογράμμισε στο ντιμπέιτ ο Αλαβάνος, παραδεχόμενος ότι για να υπερασπιστείς το οικολογικό όραμα πρέπει ενίοτε να στραφείς κατά της κοινής γνώμης, αντηχούν σαν κανονιοβολισμοί σε νεκροταφείο.

Ξέχασε όμως, ο συνήθως προσεκτικός Ευγένιος, ότι η «στροφή ενάντια στην κοινή γνώμη» είναι πλέον το κατεξοχήν modus operandi της καθεστωτικής πολιτικής και της οργανικής αριστεράς της.

Ότι, δηλαδή, το λεγόμενο «πολιτικό κόστος» χρησιμοποιείται πλέον ―από μια εξουσία που δεν νιώθει την ανάγκη να υποκριθεί καν ότι εκπροσωπεί το λαό―, ως τίτλος τιμής. Και πως, ό,τι παραδοσιακά άνηκε στην σφαίρα της λαϊκής εκπροσώπησης και των λαϊκών αιτημάτων διώκεται πλέον ως «λαϊκισμός».

Επομένως ο κος. Αλαβάνος κομίζει, αν όχι γλαύκα εις τας Αθήνας, τουλάχιστον DVD εις το Μαξίμου...

Μας τα'χαν πεί...

Mit der Dummheit kaempfen Goetter selbst vergebens.

Friedrich von Schiller

Άσμα