Αιδώς, Αχρείοι (02)

Η εκπομπή πολιτικού διαλόγου με τον Σκατζόχοιρο και τον Γνωμοδότη που έσπασε τα μηχανάκια της AGB, επανέρχεται:

Ρε, βάλε flash ρε συ να ακούσεις την εκπομπή!

Ούπς! Διορθώσαμε το αρχείο ήχου!

Ένα αρθράκι εδώ, ένα εκεί...

Ακόμη μεγαλύτερη πρόσβαση στα προσωπικά δεδομένα των Ευρωπαίων που επιθυμούν να επισκεφθούν τις ΗΠΑ πρόκειται να αποκτήσουν οι αμερικανικές αρχές, σύμφωνα με διμερή συμφωνία Ουάσιγκτον - Βρυξελλών, που βρίσκεται πολύ κοντά στην ολοκλήρωσή της.

«Κινήσεις πιστωτικών καρτών, πληροφορίες για προηγούμενα ταξίδια, ηλεκτρονικά μηνύματα, επισκεψιμότητα σε ιστότοπους και άλλα προσωπικά δεδομένα των Ευρωπαίων πολιτών είναι έτοιμη να συμφωνήσει να παρέχει η Ευρωπαϊκή Ενωση στις ΗΠΑ», αναφέρεται σε δημοσίευμα των «New York Times», που έχουν στην κατοχή τους απόρρητο έγγραφο σχετικό με τη συμφωνία. (...)
Απο εδώ.

Μετά από τόνους αρθρογραφίας προ ετών για το φλέγον ζήτημα του «προσωπικού δεδομένου» που συνιστά το θρήσκευμα στις ταυτότητες, είναι φυσικό κάτι τέτοιες ειδησούλες —δεκάδες— να περνάνε στο ντούκου.

Ο πνευματικός και πολιτικός μας κόσμος τα έβαλε με τον σκοταδισμό και νίκησε —με αυτές τις λεπτομέρειες θα ασχολούμεθα τώρα;

Αιδώς, αχρείοι (01)

Μια εκπομπή πολιτικού διαλόγου με τον Σκατζόχοιρο και τον Γνωμοδότη.

Ρε, βάλε flash ρε συ να ακούσεις την εκπομπή!

Διαφημιστική καταχώρησις

Περισσότερα, εδώ.

Η παπάρα της εβδομάδας

Υπάρχει μια μερίδα επιφυλλιδογράφων που κοιμάται και ξυπνάει με την έγνοια πως θα στιγματίσει τους «ελληνάρες», αξιοποιώντας κάθε απίθανη αφορμή —και χωρίς καμία αίσθηση του μέτρου και της σοβαρότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κείμενο του Παντελή Μπουκάλα, όπου μαθαίνουμε ότι:

Γελάσαμε πολύ το 2004. Γελάσαμε με την καρδιά μας, παίζοντας με το κομπολόι των νικών. Και γελαστήκαμε. Αφεθήκαμε να ξεγελαστούμε, μέσα στην απροσδόκητη μέθη, και να πιστέψουμε ότι πια είμαστε ποδοσφαιρική υπερδύναμη, κι ότι άνετα θα σηκώνουμε το «τιμημένο» σε κάθε διοργάνωση.

(...)

Δεν είναι απίθανο η απογοήτευση αυτή να εξαλλαγεί, κατά τα ειωθότα, σε κατεδαφιστική απομυθοποιητική μανία. Από ποιους; Από κείνους που, επιπόλαια, νιώθουν εθνικά θριαμβευτές με κάποιες αθλητικές νίκες, όσο σπουδαίες, και που τώρα, με την ίδια επιπολαιότητα, θα δηλώσουν εθνικά ντροπιασμένοι. Αλλά αν αξίζει η μπάλα, αν αξίζουν τα παιχνίδια γενικά, είναι ακριβώς επειδή σε μαθαίνουν να χάνεις, και σ’ το μαθαίνουν για να μπορέσεις να ξανανικήσεις.

Από την Καθημερινή

Ποιος —πέρα από ένα στατιστικώς ασήμαντο ποσοστό— πίστεψε ότι «είμαστε ποδοσφαιρική υπερδύναμη, κι ότι άνετα θα σηκώνουμε το ‘τιμημένο’ σε κάθε διοργάνωση»; Κανείς.

Εκτός βέβαια από τον αχυράνθρωπο (straw-man argument) που έστησε ο επιφυλλιδογράφος για να γκρεμίσει κατόπιν θριαμβευτικώς.

Και όλα αυτά τα άρθρα —τόνοι «διανοητικής παραγωγής»— καταλήγουν στον «εθνικισμό» μας.

Αν αυτομαστιγωθούμε στο Σύνταγμα, εξιλεωνόμαστε;