Ο Αγών Μας (Unser Kampf)


astokalytera Says:

April 28th, 2006 at 9:06 pm

καλά για τον Big Fat Fart εν το συζητάμε, από τις μακρόσυρτες βαριές υπόκωφες νερουλιαστές και λίαν ευωδιαστές κλανιές …στον άνεμο (που λέει κάποιος), του ξέφυγαν και κάτι χοντρές σε πολλές έννοιες και καταστάσεις.

Ο γνωμοδώτης και η φίλη του (η οποία με κάτι αντιφατικές κρυπτοφασίζουσες, ψευδοαναρχικές, μεταφυσικοθεολογικές, νεορθόδοξες, σκοταδιστικές σεντονάρες, έχει μπλέξει τη μισή μπλογκόσφαιρα),
ΔΕΝ είναι μόνοι τους.

Ηρθαν με σχέδιο (και άλλοι) γιατί βρήκαν φαγητό.

We are in a mission from God!
Αδέρφια συνωμότες, εν το συζητάμε: ας κλάσουμε μια νερουλή in their general direction! (©)

Το Μανιχέστο μου (για να καταλαβαινόμαστε)



Πρώτα απ' όλα πιστεύουμε πως ο κόσμος πρέπει να αλλάξει.

*


Η κύρια δύναμη στον κόσμο δεν είναι μια οικονομική δύναμη, όπως διατείνονταν ο χυδαίος μαρξισμός ξεπέφτωντας στον οικονομισμό. Η κύρια δύναμη που δρα στον κόσμο είναι συνάμα ένας τρόπος ερμηνείας του κόσμου και η πρακτική που πηγάζει από αυτόν. Αυτό το σύμπλεγμα, πρακτικής και ιδεολογίας ονομάζουμε Νέα Τάξη.


*


Ο όρος "Νέα Τάξη" είναι ένα συμβολικό όνομα που χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρήσουμε την σύγχρονη μετεξέλιξη του παλιού κακού καπιταλισμού, ωθούμενου από την πτώση της ΕΣΣΔ και την άνοδο της τεχνικής.

(Μια από τις σύγχρονες σχετικές εμφανίσεις του όρου ήταν από τον Μπους πατέρα, στην ομιλία του για την Προεδρία των Η.Π.Α).

*


Η Νέα Τάξη, ως μετεξέλιξη του καπιταλισμού συνδυάζει την ωφελιμιστική οικονομική θεώρηση που τον χαρακτήριζε. Ταυτόχρονα συσσωματώνει ό,τι διδάχθηκε από τον 20ο αιώνα ως τεχνική άμυνας και επίθεσης: φασιστικές μεθοδεύσεις, σοσιαλιστική και αριστερή ρητορική, τεχνολογική ολοκλήρωση, κορπορατισμό κλπ.

*


Ο ιδεολογικός πυρήνας της νεοταξικής σκέψης -της σκέψης της άρχουσας τάξης και των τζουτζέδων της- περιλαμβάνει μεταξύ άλλων:

- Την προτεσταντική ηθική (και work ethic) (όρα Βέμπερ)

- Εξατομίκευση (με ό,τι αυτό συνεπάγεται: κουλτούρα της επιτυχίας, καταναλωτισμός, ηδονοθηρία, ναρκισσιστική εμμονή στην αυτοπραγμάτωση κλπ).

- Συμπιλήματα από γνωστικιστικές και νεοπλατωνικές ιδέες μαζί με light μυστικισμό (new age, φένγκ σούι και δε συμμαζεύεται). Συχνά ως απλή κοσμική ιδεολογία.

- Διάλυση των κοινωνικών αναφορών ("Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα", Μ. Θάτσερ). Στην θέση των πολιτικών προταγμάτων το ατομικό βόλεμα. Στην θέση του κοινωνικού λόγου ο αυτιστικός λόγος του ατόμου-μονάδα. Στην θέση της λαϊκής τέχνης η βιομηχανοποιημένη έκδοχή της (όρα Βάλτερ Μπένγιαμιν). Στην θέση της κουλτούρας η μαζική κουλτούρα και τα υποπροϊόντα της (όρα Αντόρνο, Ντεμπόρ, Στάινερ).


*


Παράδειγματα νεοταξικής ολοκλήρωσης σε ποιοτικά και ποσοτικά διαφοροποιημένη κλίμακα από τον παλιό κακό καπιταλισμό της αστικής τάξης:

- Πρωτοφανής συγκέντρωση στρατιωτικής ισχύος. Πυρηνικά όπλα, χημικά και βιολογικά όπλα, διαστημικά συστήματα κρούσης, βόμβες ηλεκτρονικού παλμού.

- Εξαφάνιση τοπικής οικονομίας, απρόσκοπτη μετάβαση επενδύσεων σε ζώνες περιορισμένων πολιτικών δικαιωμάτων και οικονομικών απαιτήσεων, πληθωριστικό εικονικό χρήμα δεκαπλάσιο της υπαρκτής πραγματικής αξίας, αυτόματες ηλεκτρονικές συνδιαλαγές.

- Γενικευμένη παρακολούθηση: διαδικτυακών και τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, κάμερες κλειστού κυκλώματος, νομιμοποίηση της μαζικής παρακολούθησης. Δυνατότητες μέσω της τεχνικής για ηλεκρτρονικό φιλτράρισμα και παρακολούθηση εκκατομυρίων με ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβαση.

- Απαγωγές από όπουδήποτε στον κόσμο, φυλάκιση χωρίς δημόσια δίκη, δημόσια επαναεισαγωγή των βασανιστηρίων στις δυτικές χώρες, αεροπλάνα-φυλακές, νομικές αλλαγές για διευκόλυνση κρατικής καταδίκης (τρομονόμος, patriot-act).

- Επέκταση της πνευματικής ιδιοκτησίας. Νομικώς προστατευόμενη περίκλειστη κουλτούρα από λαϊκές επεμβάσεις και ιδιοποίηση. Ψηφιακή προστασία πνευματικών δικαιωμάτων (DRM).

- Καταστροφή της λαϊκής παράδοσης. Παγκόσμια επιβολή συγκεκριμένων προτύπων διασκέδασης, επιτυχίας, παραγωγής. Πολτοποίηση εθνικών πολιτισμικών μορφών προς όφελως του κυρίαρχου δυτικού μοντέλου.

- Κατοχύρωση ιδιοκτησίας φαρμακευτικών εταιριών επί του ανθρώπινου γενετικού υλικού (DNA). Κλωνοποίηση, νεο-ευγονική.

- Πρωτοφανής καταστροφή και λεηλάτηση των φυσικών πόρων και του περιβάλλοντος. Αλλαγές στο κλίμα και στην ατμόσφαιρα, εξαφάνιση ζωϊκών ειδών και φυτών.

- Διατροφικά σκάνδαλα, βιομηχανοποίηση της παραγωγής τροφίμων, μεταλλαγμένα φυτά και τρόφιμα, γκέτο παραγωγής κρέατος.

- Ιδιωτικοποίηση της Φύσης: προ-αγορά όγκων νερού και φυσικών πηγών σε χώρες με έλλειψη, ιδιοκτησία επί των καρπών (όρα Monsanto).

- Ολοκλήρωση της εξουσίας, διεθνοποιημένη εξουσία και κεφάλαιο, αδιαφανή κέντρα αποφάσεων, παγκόσμιος χωροφύλακας, απροκάλυπτη προπαγάνδα (πχ περί πυρηνικών στο Ιρακ), μισθοφορικοί στρατοί, κλπ.

(Όλα αυτά ορισμένοι τολμούν και τα συγκρίνουν με την παραδοσιακή εικόνα για τον καπιταλισμό, την υπεραξία κλπ χωρίς να βλέπουν την απίστευτη ποιοτική διαφοροποίηση).

*


Κύριο μέλημα της νέας τάξης, η δημιουργία μιας frictionless (χωρίς αντιστάσεις) πλανητικής αγοράς. Προτεραίοτητα στην διάδοση των νεοταξικών ιδεολογημάτων ώστε να καταστραφεί ό,τιδήποτε υφίσταται ως αντίσταση ή προξενεί εμπόδια στην κίνηση του κεφαλαίου και της αγοράς προς την ολοκληρωτική ενσωμάτωση κάθε εξωτερικού στοιχείου.

*


Αυτό που στέκεται ως εμπόδιο στην όλη διαδικασία είναι οι αντιστάσεις των πολιτισμών των λαών, οι παραδοσιακοί τρόποι ύπαρξης και παραγωγής, τα εθνικά στεγανά στην επέλαση της παγκοσμιοποιημένης οικονομικό-πολιτιστικής ολοκλήρωσης.

Κύριος στόχος της ιδεολογικής προπαγάνδας της νέας τάξης είναι ακριβώς αυτά. (Όρα και προγραμματικές δηλώσεις του τύπου "Σύγκρουση των πολιτισμών", "Το τέλος της ιστορίας [εννοείται με νίκη του δυτικού πολιτισμού, σ.τ.bfo]", κλπ).

*


Αυτό που περνιέται για αριστερή σκέψη σήμερα αποτελεί ένα συνδυασμό αμάσητης αφομοίωσης ιδεολογημάτων των αμερικάνικων πολιτικά ορθών "liberals", ετεροχρονισμένου αντιφασισμού προσκοπικού τύπου, νεόκοπης πολιτικής ανάλυσης επιπέδου βρούβας με αμερικάνικη αφέλεια, περιφρόνησης της κοινωνίας και της παράδοσης με διαφωτιστικά επιχειρήματα που γυρίζουν την ιστορία της σκέψης στον 19ο αιώνα, ετεροχρονισμένου αντικληρισμού κλπ.

Η κεντρική ιδέα είναι να γράφεις αγνοώντας όλα τα τρέχοντα προβλήματα (αναφέραμε παραπάνω μερικά) ή την εντόπια πραγματικότητα και να εντοπίζεις τη ρίζα του κακού στην άγνοια του κόσμου, τον Χριστόδουλο ή τον Καρατζαφέρη, τον ρατσισμό του λαού σου, την ηλιθιότητα του κλπ. Κάθε ακροδεξιά παρανυχίδα είναι πιο σημαντικό θέμα για να επιτεθείς από την πραγματική κυβέρνηση και το πραγματικό παρακράτος.

Επίσης θα πρέπει να επευφημείς ότι επιτελεί το ρόλο του γκρεμίσματος των αντιστάσεων, πχ. κάθε εθνική αναφορά. Πχ. θα πρεσβεύεις ότι τα έθνη πρέπει να εξαφανιστούν. Θα πρέπει να παραβλέπεις πως αυτό σημαίνει απλά την εξαφάνιση τοπικών αντιστάσεων στον παγκόσμιο έλεγχο των πάντων από το διεθνοποιημένο κεφάλαιο. Θα μιλάς λες και η υποχώρηση της Ελλάδας πχ. έναντι της Τουρκίας είναι βήμα προς την αταξική παγκόσμια κοινωνία. Αντίστοιχα, επικρίνωντας τον θρησκευτικό πολιτισμό κάθε λαού θα μιλάς λες και η υποχώρηση του θα φέρει την έλευση της ιδανικής άθεης πολιτείας των φιλοσόφων πολιτών, όχι το γέμισμα του κενού με το μηδενισμό της κατανάλωσης και την κοσμοθεωρία του ωφελιμισμού.

Θα πρέπει να αγνοείς την ιστορία της σκέψης, τόσο της δυτικής όσο και του λαού σου. Αν την διαβάζεις, θα πρέπει να την διαβάζεις λες και διαβάζεις Μάικλ Κράϊτον. Δεν θα πρέπει αν εκφέρεις τίποτα το οποίο πολιτισμικά να μην μπορεί να το σκεφτεί ένα αμερικανάκι. Αν μιλάς πχ. για την ορθοδοξία θα πρέπει να κάνεις χοντροειδή θεολογικά λάθη στην διαπραγμάτευση των δογμάτων της, εκλαμβάνοντας πχ. ως αληθές γενικά για το χριστιανισμό ό,τι βλέπεις και διαβάζεις σχετικά με αμερικάνους tv preachers ή προτεσταντικές ιδέες. Δεν θα πρέπει να ξεχνάς να δέχεσαι αυτονόητα το δυτικό περιεχόμενο κάθε όρου ως το αυτονόητα δεδομένο και κυρίαρχο.

Θα πρέπει να αγνοείς ότι σε όλα αυτά συμφωνείς με τον Ανδρουλάκη, το Μάνο, την Δαμανάκη, τον Μπίστη, τον Κουναλάκη. Κατά τα άλλα είσαι "αριστερός" και ενάντια στο σύστημα. Το σημαντικό είναι να μην συμφωνείς με οπισθοδρομικούς κύκλους, οι οποίοι όπως είπαμε, καίτοι όχι σε κυβερνώντα κόμματα, αυτοί πραγματικά ελέγχουν τις τύχες της χώρας και είναι υπεύθυνοι για όλα τα δεινά.

Για να μεταφέρουμε την Γαλλική εμπειρία επί του θέματος, ορίστε πως το θέτει ένας γάλλος φιλόσοφος για την αριστερά της χώρας του, υπερασπιζόμενος τον συγγραφέα Michele Houellebecq από κατηγορία ενός αριστερού για -τι άλλο- αντιδραστικότητα, επειδή περιέγραψε το σύγχρονο κοινωνικό κενό. Τα ίδια όπως και σε εμάς...

Είσαι ένα όμορφο ζωντανό παράδειγμα αυτού του ισχυρισμού του Houellebecq:

"Γενικά, όσον αφορά την πολιτική, τα άτομα υιοθετούν τις ίδιες ιδέες με την ομάδα στην οποία ανήκουν... Γενικά έχουν μια τάση να σκέφτονται με τέτοιο τρόπο που να ενοχλεί την μικρή κοινωνική ομάδα τους όσο λιγότερο γίνεται".

Η ομάδα σου είναι η αριστερή διανόηση (και υψώνεις περήφανα την σημαία της -σε μια σελίδα της Monde!-), οι δημοσιογράφοι, οι καθηγητές, οι δάσκαλοι, οι καλλιτέχνες, "οι άνθρωποι που έχουν πρόσβαση στην πληροφόρηση" (σελίδα 10 της συνέντευξης), αυτοί οι άνθρωποι που πάντα έλεγαν ναι σε όλα, και που ισχυρίζονται ότι δίνουν μαθήματα ως προς το να λες όχι, όλο αυτό το συνάφι του οποίου ο Houellebecq δεν αποτελούσε δικαίως μέρος. Από όσο ξέρω δεν κατέφυγε ποτέ στο να πουλάει το πνεύμα του για να επιβιώσει. Δεν υπάρχουν κηλίδες διανοητικού αίματος σε αυτόν.

Η αριστερή διανόηση πολεμάει το φασισμό εδώ και σαράντα χρόνια τώρα. Αυτό θα έπρεπε να το είχε κάνει το 1930. Είναι ένα γέρικο μονόφθαλμο λιοντάρι που βρηκε τελικά έναν διασκεδαστικό τρόπο να περνάει τον καιρό του. Τι σημαίνει το να είσαι αριστερός σήμερα; Σημαίνει να δηλώνεις περήφανα και δυνατά ότι σου αρέσουν οι νέγροι, οι αδερφές και οι εβραίοι. Σημαίνει να δηλώνεις ότι κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να πολεμήσεις τον φασισμό. Αυτό που θα μπορούσε να είναι μια απλή μονομανία, του είδους που χαρακτήριζει τους ήρωες του Houellebecq, δεν παραμένει μια τέτοια. Επιτρέψτε μου να πω ένα Ελβετικό ευφυολόγημα: λέγεται ότι ένας αστυφύλακας κοιμάται στην καρδιά κάθε Ελβετού. Στην περίπτωση του Vaudois, αυτός ο αστυφύλακας ξύπνησε. Το ίδιο ισχύει και για την αριστερή διανόηση, μόνο που στην περίπτωση της, ο αστυφύλακας δεν κοιμάται ποτέ. Djerjinski, έχεις πραγματικά μεγάλη επιρροή. (1) Όποιος υπήρξε λενινιστής, παραμένει πάντα λενινιστής. Δεν έχεις πιστωτική κάρτα, άρα κάτι ύποπτο συμβαίνει. Με την ίδια λογική, αν δεν δηλώνεις ότι αγαπάς τους νέγρους, τους εβραίους και τις αδερφές κάτι ύποπτο θα πρέπει να συμβαίνει. Αυτό συνεπάγεται ότι τους μισείς. Θα πρέπει να είσαι το λιγότερο φασίστας, ρατσιστής, αντί-σημίτης. Αντίθετα με την κυρία Beart (2), η ψυχή σου δεν είναι αρκετά καθαρή. Η θέση μου στα παραπάνω είναι ξεκάθαρη: ο κος Le Pen είναι μια λεπτομέρεια. Ο Le Pen είναι ένα τίποτα. Αντίθετα, η αριστερή διανόηση είναι αισχρή. Ότι είναι αισχρό πρέπει να παταχθεί (Βολτέρος).

Μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο ορίζεις την σκλαβιά και τα βάσανα πενήντα εκατομμυρίων ανθρώπων ως "μικροπράγματα", τα οποία ο Houellebecq απεικονίζει λεπτομερειακά μέσα από τη ζωή μερικών χαρακτήρων. Τι σημασία έχουν αυτά τα "μικροπράγματα" σε σύγκριση με το "λαμπρό μέλλον". Ο Houellebecq έχει δίκιο. Οι Ελευθεριακοί και τα λαμπρά μέλλοντα τους είναι ηλίθιοι, όταν δεν είναι καθάρματα (εβδομήντα χρόνια Λενινιστικής και Σταλινικής κυριαρχίας, πενήντα χρόνια καθυστερημένου αγώνα ενάντια στον φασισμό, ιδίως όσων αφορά τον ηλίθιο Sartre, και τώρα καθαρή, ξεδιάντροπη, συνεργασία με τον Καπιταλισμό. Εβδομήντα χρόνια από πνευματική καταπίεση και υποκρισία, εβδομήντα χρόνια αχρειότητας. Από τον Στάλιν στον Milton Friedman. Όλα αυτά είναι ξεκάθαρα). Ο Houellebecq αρκείται στο άσημα σημερινά βάσανα.

Θέλεις να επεκτείνεις το πεδίο της δημοκρατίας. Ευχαριστούμε πολύ. Ο Houellebecq έχει δίκιο. Οι άνθρωποι που θέλουν να επεκτείνουν το πεδίο της δημοκρατίας είναι ηλίθιοι, όταν δεν είναι καθάρματα. Πρώτα απ' όλα, η συγκεκριμένη δημοκρατία θα επεκταθεί μόνη της, χωρίς ούτε να ζητήσει η γνώμη σου, ούτε να την λάβει υπόψη της με οποιοδήποτε τρόπο. Μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνει, ειδικά τώρα που ο κος. Cohn Bendit ανέλαβε το έργο. Ο Houellebecq απεικονίζει καταπληκτικά αυτήν την επέκταση της εμπορευματικής δημοκρατίας την οποία ονοματίζει αρκετά σωστά επέκταση του πεδίου της πάλης. Το πεδίο της δημοκρατίας δεν πρέπει να επεκταθεί, πρέπει να ξαναξεκινήσει από το μηδέν.

Τέλος, δεν χρειάζεται να ορίσεις την σκέψη του Houellebecq σαν αντιδραστική, μια και φρόντισε γι' αυτό ο ίδιος. Αντιδρά στην επέκταση της εμπορευματικής δημοκρατίας και της αριστερής διανόησης της. Επομένως είναι αντιδραστικός. Και λοιπόν; Κατήγγειλε τον στην Γκεστάπο.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Σήμερα (αλλά και παλαιοτέρα, εδώ που τα λέμε) κάθε είδους στοχασμός είναι αναγκαστικά εκτός των ορίων της αριστερής διανόησης και αναγκαστικά ενάντια της, και επομένως είναι αντιδραστικός, μια και η αριστερή διανόηση, με την υποστήριξη των διεκδικούντων σκλάβων, δηλώνει ότι ταυτίζεται με την πρόοδο, την Ανθρωπότητα, και τέλος την Δικαιοσύνη (δεν τολμάει πλέον να ταυτιστεί με την επανάσταση).

Ο ρόλος της αριστερής διανόησης είναι ακριβώς να εμποδίσει τους ανθρώπους να σκεφτούν, όχι πλέον μέσω lettres de cachet (3), αλλά μονοπωλώντας το χώρο με τις ηθικές της υποκρισίες (Homais, Homoblock, μεσσιανικό παιχνίδι για ψείρες, χημικούς, εμπόρους ξυλείας (4) και επαναστάτες μπακάληδες). Δεν πιστεύω ότι ο Houellebecq νιώθει κάποιο είδος νοσηρού μίσους για αυτόν τον κόσμο, απλά μισεί την αριστερή διανόηση του, και αυτό με ευχαριστεί πολύ. Θα ήταν δύσκολο γι' αυτόν να μισεί ή να αγαπάει την δεξιά διανόηση μια και κάτι τέτοιο δεν υπάρχει, ή τουλάχιστον δεν υπάρχει πλέον. Εκτιμώ τον τρόπο με τον οποίο σας κάνει να βγαίνετε απ' τα ρούχα σας. Αν και πρέπει να προσθέσω ότι αυτό δεν είναι και πολύ δύσκολο.

(1) Αρχηγός της Cheka (Μυστική Αστυνομία) της Ε.Σ.Σ.Δ.
(2) Η ηθοποιός Emmanuel Beart, κλασσική φιγουρά σε ΣΥΝασπισμένες γαλλικές διαδηλώσεις πάντως είδους.
(3) Γράμματα από το βασιλιά που διατάζανε την άμμεση σύλληψη κάποιου.
(4) O Bernard Henry Levy, ο γάλλος Ανδρουλάκης -τηρουμένων των αναλογιών βλακείας- έχει επιχείρηση εμπορίου ξυλείας.

Δημοσιεύθη:
24.4.06 @ 6:49 μ.μ.
Ετικέτες:
48 σχόλια

Σύνδεσμοι

 

Γνώμη και άποψη

Ξέρετε ποιό είναι τό πρόβλημα; Δεν είναι η επάρκεια, αναγνωστική ή σκέτα γνωστική. Δεν είναι άλλωστε πρόβλημα της δικτυακής συζήτησης μόνο, είναι γενικότερο καί ουσιαστικά περιλαμβάνει όλες τις κοινές εκφράσεις - τήν τέχνη, τον κινηματογράφο, τήν πολιτική.

Αν παρακολουθήση κανείς αντίστοιχες δραστηριότητες, σαν την δική μας εδώ, Αμερικανών ή Γερμανών, θα διαπιστώση πώς εκεί ο διάλογος έχει καταργηθεί. Δεν υπάρχει - στήν θέσι του βλέπεις μόνο μία παράθεσι ατομικών απόψεων. Τα άτομα δεν διαλέγονται. Οι απόψεις δεν αθροίζονται.

Τι σημαίνει αυτό ; Με την κατάργησι του κοινωνικού ανθρώπου, ο κοινός λόγος του Ηρακλείτου, υποχωρεί. Ο λόγος πού έχει προτεραιότητα την πολιτική, δηλαδή την επικοινωνία των ανθρώπων, λόγος που διαρθρώνεται λογικά. Στήν θέσι του κοινού λόγου - βρίσκουμε έναν λόγο ατομικό - λόγο πού έχει πιά αναφορά όχι τόν κόσμο, την κοινωνία, την πολιτική, αλλά τό άτομο, το συναίσθημα, τήν ιδιωτική κατάστασι.

Αν ο κοινός Ηρακλειτικός λόγος είναι λόγος εξωστρεφής, ο ατομικός είναι λόγος στραμμένος πρός τα μέσα, εσωστρεφής. Το πρόβλημα είναι πώς ο δεύτερος, ο ατομικός λόγος, ελέγχεται μόνο από το άτομο που τον εκφέρει - στερείται δε λογικής. Δεν είναι τελικά, παρά μία άλλη, σιωπή. εκωφαντική μεν, αλλά σιωπή. Δεν απευθύνεται σε κανέναν, αντιστοιχεί με τό ασύνδετο παραμιλητό, δεν διαλέγεταιμε την φωνή του άλλου, δεν συμπλέκεται ούτε αλληλοπεριχωρείται. Εξ ου και η επιτακτική ανάγκη κανόνων - μιλώ εγώ, σωπαίνω κι ακολούθως μιλάς εσύ. Παράθεσι φωνών που δεν συναντώνται πουθενά.

Είναι χαρακτηριστική η αντικατάστασι της γνώμης με τήν άποψι. Οταν οι κοινωνίες υπήρχαν ως ζωντανά όντα, οι άνθρωποι, ο κάθε άνθρωπος χωριστά, είχε τήν γνώμη του. Η γνώμη, μαρτυρά μία πνευματική σύλληψι του κόσμου και περιέχει - η ίδια η λέξι - τον κοινωνικό χαρακτήρα της. Γνώμη σημαίνει κοινωνική αντίληψι του κόσμου - αντίληψι πού αναφέρεται σε όλους μας. Η γνώμη συμφωνεί ή διαφωνεί, είναι εχθρική με τήν αντίθετή της, την διέπει η λογική - δηλαδή τα κοινώς συμφωνηθέντα - και κυρίως, ζητά και έχει ανάγκη την αλήθεια.

Σήμερα οι άνθρωποι έχουν πάψει να έχουν γνώμη. Αντ αυτής, έχουν άποψι - πού σημαίνει ομοίως ως ανωτέρω, μία μετάβασι από τόν κοινό λόγο στόν ατομικό και ιδιωτικό. Η άποψι είναι ικανότητα των ματιών μας - εχω άποψι σημαίνει έχω θέα, βλέπω. Φανταστείτε ένα έρημο τοπίο, μία ακροθαλασσιά. Είναι ο κόσμος. Τα άτομα λαμβάνουν θέσι, το καθένα χωριστά, ατομικά, μόνοι - ο καθένας έχει τήν δική του άποψι για τον κόσμο. Οι απόψεις δεν εχουν ανάγκη παρα μόνο το άτομο, δεν αναφέρονται σε έναν κοινό λόγο, δεν ζητούν την αλήθεια - αρκεί να υπάρχη η θέσι. Και στερούνται λογικής - δεν υπακούουν στα κοινώς συμφωνηθέντα του λόγου και της γλώσσας - : έτσι δύο απολύτως αντίθετες απόψεις, εχθρικές μεταξύ τους, μπορούν κάλλιστα να συνυπάρχουν, χωρίς συγκρούσεις και επιβολές της μίας επί της άλλης. Πολυπολιτισμός, κοινωνία των πολιτών ατομικά δικαιώματα καί προσωπικά δεδομένα - όλο τό νεοταξικό θεωρητικό περιεχόμενο είναι στηριγμένο στα άτομα, στα άτομα πού δεν εχουν γνώμη - λόγο κοινωνικό - αλλά εχουν άποψι - ατομική, ιδιωτική έκφρασι.

Αυτό είναι πρόβλημα της κοινωνίας μας, της ελληνικής τώρα. Και φυσικά, αυτό είναι το πρόβλημα και της δικτυακής μας κοινότητας, όσο της αναλογεί. Αυτό δίνει το δικαίωμα να φωνάζη κανείς ουρλιάζοντας πώς σ αυτά που είπες εχεις δίκαιο, αλλά στοπερίπου που δεν είπες άδικο - και να ονομάζη την πράξι του πράξι ελευθερίας. Αυτό δίνει επίσης το δικαίωμα να επαναλαμβάνης τις πιό Σταλινικές απόψεις ως ορθές και να κατηγορής τόν διπλανό σου γιά Σταλινικό. Να ξεπατώνεις τα πιό σπουδαία με φτήνια, ρηχότητα και άγνοια και να δηλώνης επίπεδο. Να κατηγορης την ποίησι για θολότητα και να την καταντάς επιχείρημα απατεώνων. Να αποδίδης στους αλλους πράγματα που δεν είπαν, να ονομάζης την ανοησία εξυπνάδα.

Διάβασα χθές ένα άρθρο του Μιχάλη Μητσού - νεοτάξ δημοσιογράφου των Νέων. Ο Χίτλερ - γράφει - ήταν ομοφυλόφιλος - και ουσιαστικά αποδίδει στήν ομοφυλοφιλία την ναζιστική θηριωδία. Πώς είναι δυνατόν, ο ίδιος δημοσιογράφος, σε άλλα άρθρα του, να ζητά την αποδοχή της και μάλιστα να την χαρακτηρίζη πράξι ελευθερίας ; και να ορίζη μέτρο πολιτισμού το μέτρο αυτής της αποδοχής ; Πώς είναι δυνατόν, μέσα στό ίδιο άρθρο, να επιχειρηματολογεί ταυτοχρόνως και τήν ίδια ώρα, υπέρ ενός απάνθρωπου ρατσισμού καί μίας χαρούμενης πολυπολιτισμικότητας ; Το ξανάπα και δεν θα σταματώ να το λέω. Απίθανα πράγματα ....

Η απάντησι στο μυστήριο - κοιτάξτε γύρω σας, τα έργα της σύγχρονης ελληνικής τέχνης, τήν πολιτική, ακόμα και στο εσωτερικό της οικογένειας, την εκκλησία, τα άρθρα των εφημερίδων, τα μυθιστορήματα - είναι αυτή πού ήδη έδωσα. Η εκλειψι του κοινού λόγου και η αντικατάστασί του με τήν νεοταξική, ατομική, ιδιωτική άποψι. Εντός της οποίας όλοι εχουμε δίκαιο, ο καθένας αρθρώνει χωρίς αντιφάσεις το παραμιλητό του, ο καθένας στο επίπεδό που νομίζει πώς εχει, σ αυτό που νομίζει πως ξέρει....
Α. Φαρμάκης

Το χρονικό του χρόνου (έμμετρο)

Από όλες τις εκδηλώσεις της πραγματικότητας, ο Χρόνος είναι η πλέον μυστήρια. Αύλος, αέρινος, μετρήσιμος μόνο από εξωτερικές εκδηλώσεις, από την τάξη των φαινομένων στον χώρο. Για μερικούς, όπως ο Godel, ανύπαρκτος. Ανύπαρκτος κατά ορισμένη παράδοση και για το Θεό, αφού στο νού Του όλες οι στιγμές συνυπάρχουν ταυτοχρόνως, όπως στο Άλεφ.

clock

Η σχέση μας με το χρόνο δεν είναι αντικείμενο της Φυσικής. Είναι η κατεξοχήν υπαρξιακή σχέση: ο χρόνος μας έδωσε την ζωή, ο χρόνος μας την παίρνει (εν ευθέτω χρόνω). Είναι η παλαιά καλή ιστορία του Κρόνου που τρώει τα παιδιά του. Όντας αναγκασμένοι να ζούμε εν τω χρόνω, πλέουμε μέσα στο αγαπημένο μας δηλητήριο.

Η όψη του χρόνου που βιώνουμε είναι ο υποκειμενικός χρόνος, με την συστολή και την διαστολή του ανάλογη των εσωτερικών μας διακυμάνσεων. Με τον καιρό μαθαίνουμε (ή πιστεύουμε πως μαθαίνουμε) κόλπα και χειρισμούς της ροής του, ντυνόμαστε μηχανικοί του χαμένου χρόνου. Αναμνήσεις, αφηγήσεις, τέχνη, ρουτίνα, τι άλλο είναι από τεχνικές για να δαμάσουμε προς ώφελος μας την δύναμη του καιρού που περνάει ή να μετριάσουμε την δύναμη του;

Ένα από τα κόλπα που μαθαίνουμε είναι να τραγουδάμε τον χρόνο. Κάθε καλό τραγούδι ουσιαστικά αυτόν έχει θέμα: ορισμένα εμφανώς, ορισμένα κρυφά. Οι στίχοι μιλάνε για περιστατικά, αλλά αυτό που τα κάνει περιστατικά η αδυσσώπητη απομάκρυνση του χρόνου από αυτά. Όπως είπε και ο μεγάλος, δεν μπορείς να μπείς στον ίδιο ποταμό δυο φορές.

Τα αγαπημένα μου τραγούδια, για να έρθουμε στο θέμα μας, είναι αυτά που περιγράφουν το ανεπίστρεπτο του ποταμού, το "σπασιμο της συμμετρίας" με όρους Φυσικής. Ξεκινάμε στην εξόχως συμμετρική και άχρονη κατάσταση της ανυπαρξίας. Το κατεξοχήν επομένως σπάσιμο της συμμετρίας είναι η γέννηση:

There's a village hidden deep in the valley among the pine trees half forlorn
And there on a sunny morning little Jimmy Brown was born
All the chapel bells were ringing in the little valley town
And the songs that they were singing was for baby Jimmy Brown
And the little congregation prayed for guidance from above
Lead us not into temptation bless this hour of meditation guide him with eternal love
Three Bells, Jim Ed Brown


Ξεκινάμε φρενιτωδώς την πορεία μας με την ψευδαίσθηση του ελέγχου, όμως ο ποιητής μας έχει προειδοποιήσει:

Before you cross the street
Take my hand
Life is what happens to you
While you’re busy making other plans
Beatiful Boy, John Lennon


Δεν μας αφορούν ακόμα αυτές οι συμβουλές. Τα γνωρίζουμε όλα. Πορεύομαστε λοιπόν, με την γνώση των πάντων (και ό,τι αυτό συνεπάγεται) ώσπου μια μέρα συνειδητοποιούμε την αλήθεια.

In a soldier's stance, I aimed my hand
At the mongrel dogs who teach
Fearing not that I'd become my enemy
In the instant that I preach
My pathway led by confusion boats
Mutiny from stern to bow.
Ah, but I was so much older then,
I'm younger than that now.
My Back Pages, Bob Dylan


Εντωμεταξύ, οι φίλοι φεύγουν, παντρεύονται, κάνουν οικογένεια. Κάπου εδώ αρχίζουν οι πρώτες αναμνήσεις -χαρτογράφηση των αυλακιών του χρόνου:

Well, the bride looks a picture in the gown that her mama wore,
When she was married herself, nearly twenty-seven years before.
They had to change the style a little but it looked just fine,
Stayed up all night but they got it finished just in time.
Now on the arm of her daddy she's walkin' down the aisle.
I see her catch my eye and give me a secret smile.
Maybe it's too old fashioned but we once were close friends.
Oh, but the way that she looks today, she never could have then!

Well, I can see her now, in her tight blue jeans,
Pumping all her money in the record machine.
Spinnin' like a top, you should have seen her go!
I knew the bride when she used to rock and roll!
I knew the bride when she used to rock and roll!
I knew the bride (when she used to rock n' roll, Nick Lowe


Η πρόχειρη λύση μας είναι να σχεδίασουμε μια απόδραση. Ας ξέρουμε πως το μακρύ χέρι του νόμου θα μας ξαναχώσει μέσα:

Well, I got us on a highway and I got us in a car
Got us going faster than we've ever gone before
I got us on a highway and I got us in a car
Got us going faster than we've ever gone before

And I know it ain't gonna last
And I know it ain't gonna last
When I see your eyes arrive
They explode like two bugs on glass
Goddess on a highway, Mercury Rev


Αναγκαστικά, θα μεγαλώσουμε και εμείς. Κάποια στιγμή ξεκινάμε το σπίτι μας:

There's a village hidden deep in the valley beneath the mountains high above
And there twenty years thereafter Jimmy was to meet his love
All the chapel bells were ringing twas a great day in his life
For the songs that they were singing was for Jimmy and his wife
And the little congregation prayed for guidance from above
Lead us not into temptation bless oh Lord this celebration
May their lives be filled with love
Three Bells, Jim Ed Brown


Κάπου εκεί συνειδητοποιούμε την πορεία και μας έρχεται το παράπονο (εδώ ως πρωθύστερο):

When I see the 5 o'clock news
I don't wanna grow up
Comb their hair and shine their shoes
I don't wanna grow up
Stay around in my old hometown
I don't wanna put no money down
I don't wanna get me a big old loan
Work them fingers to the bone
I don't wanna float a broom
Fall in love and get married then boom
How the hell did it get here so soon
I don't wanna grow up
I don't wanna grow up, Tom Waits


Άλλως πως (λέγε με rosebud):

Que j`aie une banque à chaque doigt
Et un doigt dans chaque pays
Que chaque pays soit à moi
Je sais quand même que chaque nuit
Tout seul au fond de ma fumerie
Pour un public de vieux Chinois
Je rechanterai ma chanson à moi
Celle du temps où je m`appelais Jacky
Chanson de Jacky, Jacques Brell


Οι διαλυμένες σχέσεις μετράνε την υπόσχεση της αιωνιότητας...

you had to choose, a side to lose, and divide yourself in two
the way you were, long before, you were a walkin' civil war
but you forget, where the road goes, and tonite it shows

into your soul, I tried to climb, but found the hole to high
for me to leave, the way I'd learned, and found I couldn't turn
the way the trees, and fallin' rain, remind me in a way

the way you were, the day we met, the way I lit your cigarette
the way it changed, into a strange, Cole Porter phrase
but you forget, how the song goes, and tonite it shows
Tonite it shows, Mercury Rev


...και τα νεανικά στέκια γίνονται κυριλέ τίποτε στα χέρια της επόμενης γεννιάς:

Bills Ballhaus in Bilbao...
heute ist es renoviert so auf dezent,
mit Palme und mit Eiscrem ganz gewöhnlich..
wie ein anderes Establissement.
Aber wenn Sie jetzt hereingesegelt kämen,
's ist ja möglich, daß es Ihnen so gefällt.
Spaß!
Auf dem Tanzboden wächst kein Gras,
und der Brandy ist auch nicht mehr das,
und der rote Mond ist abbestellt.
'ne Musik machen sie,
da kann man sich nur schämen für sein Geld!
Geh Joe, mach die Müsik von damals nach.

Alter Bilbaomond,
das hab' ich off betont,
ich hab' sie nie geschont...
Na, das ist ja der Text...
Verzeihung, 's ist zu langer her...
Alter Bilbaomond...
Ich weiß ja nicht, ob Ihnen so was grad gefällt, doch:
es war das Schönste
auf der Welt.
(wie sich entschuldigend)
Es ist zu lange her...
Brecht/Weill, Bilbao Song


Τι θα γίνονταν αν μπορούσες να ξαναμπείς στο ίδιο ποτάμι;

If I told the truth I'd like to live my life again
Walk around my youth in somebody else's skin
One life's not enough for all that we contain
Nothing's going to save us now

Take me to the place where my decisions are relived
Give me answers to the question 'What would have happened if ..... '
Beyond the third dimension, beyond the fourth and fifth
In a parallel universe

I don't say that life's not sad and death is not the end
Looks like you got typecast by a double-crossing friend
Looks like we were here before and we'll be back again
In a parallel universe

Walk the city streets with me and cross a thousand lives
Count the possibilities that shine in people's eyes
Ask how many dreams we kill to keep our dreams alive
We've got to live the hallelujah now

Thank you for the memory, the curse you laid on me
Like a shooting star I burst into obscurity
Live this second first because the rest is history
Nothing's going to save us now

Hey DJ you've got it all wrong
No more greatest hits, no more platinum songs
Put these little shits back in the ground where they belong
Nothing's going to save us now
Platinum, Momus


Και καταλήγουμε στο σημαντικότερο "σπάσιμο της συμμετρίας" από όλα:

From the village hidden deep in the valley one rainy morning dark and grey
A soul which wait in the heaven Jimmy Brown had passed away
Just the lonely bell was ringing in the little valley town
Twas there well it was singing to our good old Jommy Brown
And the little congregation prayed for guidance from above
Lead us not into temptation may his soul find this salvation of Thy great eternal love
Three Bells, Jim Ed Brown


Ή μήπως όχι;

We'll meet again
Don't know where
Don't know when
But I know we'll meet again some sunny day

Keep smilin' through
Just like you always do
Till the blue skies drive the dark clouds far away

So will you please say hello
To the folks that I know
Tell them I won't be long
They'll be happy to know
That as you saw me go
I was singing this song

We'll meet again
Don't know where
Don't know when
But I know we'll meet again some sunny day
We'll Meet Again, Vera Lynn


Δημοσιεύθη:
14.4.06 @ 11:03 μ.μ.
Ετικέτες:
9 σχόλια

Σύνδεσμοι

 

Αντικληρικός κοσμοπολιτισμός, το ύστατο μετερίζι της αριστεράς του συστήματος

Γράφει ο φίλτατος Πάνος στα Μυστικά του Κόλπου:

Tο τελευταίο (τ. 58) τεύχος του ΑΡΔΗΝ φέρει τον άκρως ανησυχητικό τίτλο Σόρος και νέο-οθωμανοί στην Ελλάδα. Βρίσκει κανείς εκεί μέσα διάφορα κείμενα με πληροφορίες και αναλύσεις, αλλά, όπως είναι φυσικό, το πλέον ενδιαφέρον από πολιτική άποψη είναι εκείνο του Γιώργου Καραμπελιά, με τον επιτατικό της ανησυχίας τίτλο Υπό κατοχήν. Δυστυχώς, το άρθρο δεν υπάρχει σε ηλεκτρονική μορφή – γεγονός που θα διευκόλυνε τον φιλομαθή επισκέπτη των «μτΚ».

Με λίγα λόγια, ο ΓΚ μας αποκαλύπτει έναν καταχθόνιο, διαβολικό μάλλον σχεδιασμό, όλων σχεδόν των δυνάμεων του σκότους: Σόρος, ΗΠΑ, Αγγλία, σιωνιστικό λόμπυ, πολυεθνικές: Όλοι αυτοί έχουν βάλει αμέτι μουχαμέτι να αναδείξουν την Τουρκία σε περιφερειακή υπερδύναμη, η οποία θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τη Ρωσία, όταν αυτή θα επανέλθει ως μεγάλος παίχτης στο διεθνές πεδίο – εννοείται για λογαριασμό των ΗΠΑ. Για να το πετύχουν αυτό οι δυνάμεις του σκότους πρέπει πρώτα να κονιορτοποιήσουν τους βαλκανικούς πληθυσμούς, ειδικά τους Ορθόδοξους - για να τους ενοποιήσουν μετά, κάτω από μια νέο-Οθωμανική Τουρκία.


Πραγματικά, απίστευτη συνωμοσιολογία. Οι Αμερικάνοι να θέλουν να ενισχύσουν την Τουρκία; Πού ξανακούστηκε; Πολιτικά παρασκηνιακά παιχνίδια διεθνούς πολιτικής; Συμφέροντα των μεγάλων στα Βαλκάνια; Μα ποιός τα πιστεύει αυτά; Προφανώς τα διάφορα λόμπυ, ΉΠΑ, Αγγλία κλπ ενδιαφέρονται μόνο για την ειλικρινή και παγκόσμια εδραίωση της δημοκρατίας.

Μπορεί βέβαια οι ΗΠΑ να στηρίζουν δεκαετίες τώρα Τουρκία, να θέλουν να δημιουργήσουν προμαχώνα έναντι της Ρωσσίας, να έχουν ήδη βάλει το χέρι τους στα μισά Βαλκάνια (Σερβία, Αλβανία, FYROM), αλλά τι είναι όλα αυτά μπροστά στην ικανοποίηση που νιώθει ο πάσα Συνασπισμένος να καταγγείλει για εθνικισμό; Τίποτα.

Απίθανη και η ιδεά για μελλοντική ενοποίηση κάτω από ηγεσία μιας νεο-Οθωμανικής Τουρκίας. Μόνο που τα γραφεία στρατηγικού σχεδιασμού δεν σκέφτονται όπως οι Συνασπισμένοι, μέχρι το επόμενο γεύμα. Βλέπουν δεκαετίες μπροστά και χαράζουν πολιτική.

Ο λόγος έρχεται, ως εικός, στις ελληνικές (νέο-φαναριώτικες) ελίτ – οι οποίες δεν ενδιαφέρονται παρά μονάχα για το πώς θα ευνοηθεί το παρασιτικό ελληνικό κεφάλαιο στις κινήσεις του ανά τα Βαλκάνια, υπό μια αμερικανο –οθωμανική ομπρέλα. Ο ΓΚ μας αποκαλύπτει πως αυτή η στρατηγική είναι πολύ παλιά, της μετεμφυλιακής δεξιάς αλλά και της χούντας και πως οι ελίτ θυσιάζουν τα πάντα (Κυπριακό, Αιγαίο, Μακεδονία) προκειμένου να την υλοποιήσουν. Έκθαμβοι πληροφορούμαστε για τον αποφασιστικό ρόλο που επιφυλάσσεται στη Θεσσαλονίκη, ως υποσταθμός και δορυφορική πόλη της Κωνσταντινούπολης και ως πόλος της ατλαντικής πολιτικής. Αυτά, λέει,υπηρετούσε ο Σημίτης, σε αυτά έχει υποταχθεί πλέον ο Καραμανλής.

Στη συνέχεια αυτού του προβληματισμού, ο ΓΚ, περιλαβαίνει - και απαξιώνει ή καταγγέλλει ως συνάδοντα στα εφιαλτικά σχέδια των δυνάμεων του σκότους, τα ακόλουθα ιδρύματα, κινήσεις, επιχειρήσεις και πρόσωπα:
• Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης
• Την ελληνοτουρκική φιλία
• Το ελληνικό λόμπυ στις ΗΠΑ
• Το ίδρυμα Σόρος και άλλες ΜΚΟ: (CORSEE, ΕΛΙΑΜΕΠ, Λέσχη Μπίλντεμπεργκ)
• Σειρά επιχειρηματικών στελεχών, βιομηχάνων και εφοπλιστών
• Εξέχοντα μέλη του ελληνικού πολιτικού προσωπικού (συμπεριλαμβάνεται η Μπακογιάννη – γι΄ αυτό έγινε ΥΠΕΞ και ο ΓΑΠ – γι’ αυτό έγινε πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!)
• Τον …Καρατζαφέρη (ήταν, λέει, υποτονικός στο σχέδιο Ανάν και είπε πως τις υποκλοπές δεν τις έκαναν Αμερικάνοι)
• Στελέχη των ΜΜΕ (τα οποία ΜΜΕ ελέγχονται πλήρως από τις ΗΠΑ)
• Στελέχη της εκπαίδευσης, ιδιαίτερα της πανεπιστημιακής

Περιέργως, απουσιάζουν από τη λίστα των συνωμοτών το ΚΚΕ, ο Στρατός, η ΕΛΑΣ, η ΕΥΠ, το YΠΕΧΩΔΕ, η αλυσίδα σούπερ μάρκετ ΜΑΣΟΥΤΗΣ, οι ναυτοπρόσκοποι και οι ομάδες πρωτοβουλίας για τα δικαιώματα της caretta- caretta.


Απίστευτο: ελληνοαμερικάνοι, επιτροπές ελληνοτουρκικής φιλίας, ο Σόρος, βιομήχανοι και εφοπλιστές, σκοτεινές μη κυβερνητικές οργανώσεις, στελέχη των ΜΜΕ και ακαδημαϊκοί να υπηρετούν σχέδια των Αμερικάνων; Απίστευτο! Συνέβη ποτέ ξανά κάτι τέτοιο στον τόπο μας;

Και εντάξει όλοι αυτοί. Αλλά ακόμα και η Μπακογιάννη και ο Γεωργάκης (ΓΑΠ) εξυπηρετούν τα συμφέροντα και τα σχέδια των Αμερικάνων; Και για αυτό τους προωθούν; Ποιός θα το πίστευε; Τι τρελή συνομωσιολογία: ο Γεωργάκης φιλοαμερικάνος! Α, ρε τρελέ Καραμπελιά! Άσε το άλλο: το κεφάλαιο λέει δεν ενδιαφέρεται παρά για το πως θα ευνοηθεί στις βαλκανικές κινήσεις του! Μα, τι παραμύθια!

Ευτυχώς που ο τολμηρός Πάνος καταγγέλει την συνομωσιολογία (άκου ο Γιωργάκης ...ενεργούμενο των Αμερικάνων οι οποίοι τάχα έχουν σχέδια προώθησης της Τουρκίας), για να επιβεβαιώσει τον Gore Vidal:

"Δυστυχώς....οι Αμερικανοί, ως άλλα σκυλιά του Παβλόφ, έχουν εκπαιδευτεί από τα ΜΜΕ να αντιδρούν με χαχανητά σε κάθε αναφορά της λέξης «συνωμοσία». Για να πιστέψει ένας Αμερικανός ότι υπάρχει συνωμοσία, πρέπει επίσης να πιστεύει στα UFO."
Γκόρ Βιντάλ


Ας συνεχίσουμε:

Αλλά η «λογική Καραμπελιά» δε σταματάει πουθενά… Σας παραθέτω αυτούσιο το ακόλουθο (απίστευτο!) απόσπασμα:

Στην εκκλησία, η δαιμονοποίηση του Χριστόδουλου – στην οποία συνέβαλε αποφασιστικά και ο ίδιος με τα σφάλματά του και κυρίως με την ποιότητα του «περιβάλλοντός» του- ευνοεί την καταρράκωση ενός θεσμού που συνδεόταν άρρηκτα με την ταυτότητα των Ελλήνων. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η παρόξυνση των εσωτερικών αντιθέσεων, όχι απλώς με τη χυδαία μορφή της, τύπου Ζακύνθου, αλλά κυρίως εκείνη με το Πατριαρχείο. Ακόμα και ο «νέο-ορθόδοξος» χώρος έχει γίνει κομμάτια με την ενίσχυση στο εσωτερικό του των εκσυγχρονιστικών και ψευδο-οικουμενικών αντιλήψεων.

Τι μας λέει, άμεσα ή έμμεσα, ο φοβερός και τρομερός ΓΚ, στις λίγες γραμμές που αφιερώνει στην Εκκλησία;

- Ο Χριστόδουλος είναι καλός (τουλάχιστον από ...εθνική άποψη) – η δαιμονοποίησή του οφείλεται σε καταχθόνιο σχέδιο των …δυνάμεων του σκότους!
- Ο Χριστόδουλος είχε (έχει;) περιβάλλον κακής ποιότητας, το οποίο τον πήρε στο λαιμό του και καταρράκωσε το κύρος του θεσμού (τελικά, για όλα φταίει αυτός ο Κωλοτούμπας – πως τον λένε… Για το «διάβασμα» επί χούντας, για τη «Χρυσοπηγή», για τα εθνικιστικά παραληρήματα, για το έπος του Ειρηναίου των Ιεροσολύμων κλπ κλπ, αυτός φταίει!)
- Η εκκλησία εξέφραζε την ταυτότητα των Ελλήνων (προφανώς ακόμα και όταν αφόριζε την Επανάσταση, όταν καταδίωκε και εξόντωνε κάθε φωνή που της αντιστεκόταν, όταν ευλογούσε και επιδοκίμαζε τη σφαγή των μισών Ελλήνων από τους άλλους μισούς στον Εμφύλιο, όταν δημιουργούσε ή ανεχόταν τις ολέθριες παραεκκλησιαστικές οργανώσεις, όταν συνέπλεε πλήρως και βοηθούσε αποφασιστικά τη χούντα του Παπαδόπουλου, όταν δημιουργούσε το οικονομικό της κράτος εν κράτει, όταν…)


Απίστευτο, πράγματι το απόσπασμα. Άκου η εκκλησία εξέφραζε την ταυτότητα των ελλήνων. Ποιός τα λέει αυτά; Ο Παπαδιαμάντης, αυτός ο σκοταδιστής; Ταύτιση της εκκλησίας με την ιεραρχία και με τις παραεκκλησιαστικές οργανώσεις που αποτέλεσαν την πληγή της (οι οποίες ήταν προτεσταντικής εμπνεύσεως και συχνά χρηματοδοτήσεως στην Φρειδερικική Ελλάδα). Κερασάκι η ίδια συχνά επαναλαμβανόμενη σάχλα για τον αφορισμό της επανάστασης, χωρίς αναφορά στο συγκεκριμένο πως και γιατί του τότε.

Σκέψη ντεμέκ.

Μόνο ένα πράγμα απουσιάζει από την καταγγελία της συνομωσιολογίας. Η οποιαδήποτε αναφορά στα στοιχεία, ονόματα, διευθύνσεις, συσχετισμούς και αλλαξοκωλιές που παραθέτει το περιοδικό σχετικά με το ρόλο λόμπυ, οργανώσεων, Σόρος, ΉΠΑ κλπ. Προφανώς δέκα και πλέον σελίδες στοιχεία θεωρούνται λεπτομέρεια και παραλείπονται.

Νεοτάξ αριστερά. Η παλαιά αριστερά ήταν πατριωτική, καταγγελτική ως προς τους Αμερικάνους και τις συνωμοτικές και μη παρεμβάσεις, με εθνικό λόγο και για το Κυπριακό και για την Τουρκία και τα σχέδια των ΗΠΑ. Αντικληρικός κοσμοπολιτισμός του πολυπολιτισμικού κώλου: το τελευταίο αριστερό μετερίζι.

Τρικυμία εν κρανίω (το έπος της κομπιούτας)

Στην μικρή μας γωνιά της μπλογκόσφαιρας, σάλο προκάλεσε η απόφαση της Μιραντολίνας να διαγράψει ένα σχόλιο του J95. Δεν είναι απίθανη απόφαση: το συγκεκριμένο ιστολόγιο είχε ενεργοποιημένο moderation. Προφανώς ο λόγος δεν ήταν επειδή δεν ήξερε να το απενεργοποιήσει, αλλά επειδή κάποια στιγμή σκόπευε να το χρησιμοποιήσει. Το φιλοσοφικά ερωτήματα σχετικά με το αν το moderation είναι σωστό ή όχι με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Το moderation δεν αποτελεί "φίμωση": όποιος θέλει, μπορεί να απαντήσει από το ιστολόγιο του. Αν αποτελεί κάτι, αυτό είναι το δικτυακό αντίστοιχο του πετάγματος έξω από την πόρτα του σαλούν με τις κλωτσιές: "we don't take kindly to your kind around here, gringo".

Το σχόλιο του J95 έγραφε (όπως το μεταφέρει ο ίδιος):

Το σχόλιο έλεγε ότι η Μ13 δεν έχει μειωμένη νοημοσύνη, αλλά IQ 135, οποτε μάλλον θα φταίει κανένα εβραϊκό αίμα που δεν κατάλαβε την ομορφιά των γραφομένων του Savitri-Devi-Wannabe[*] αστεριού της Μιραντολίνας. Φυσικά είχε σκοπό να ρίξει κάποιες μάσκες. Γενικά οι (αυτοαποκαλούμενοι) εραστές του ωραίου έχουν αλλεργία στην αλήθεια.

[*] η ελληνογαλλίδα ψευτοφιλόσοφος που δημιούργησε εκ του μη όντος τον αποκρυφιστικό νεοναζισμό. Ολόκληρο το κείμενο της Μιραντολίνας διαβάζεται και σαν απλή υποσημείωση στο The Lightning and The Sun, κορυφαίο έργο αν αυτό που σε ενδιαφέρει είναι η ομορφιά των λέξεων και όχι η ομορφιά (ή, εδώ που τα λέμε, η ουσία) των νοημάτων.


Ο J95 λοιπόν θεωρεί ότι "έριξε κάποιες μάσκες" και αποκάλυψε την Μιραντολίνα ως περίπου (ή ακριβώς) νεοναζί. Πριν ρίξει τις μάσκες όμως, έριξε ό,τι έπεσε στην πορεία του, αφού όρμησε στο κείμενο ως ταύρος σε υαλοπωλείο, καταλαβαίνοντας ελάχιστα, αρπαζόμενος από λέξεις και παρεξηγόντας τα πάντα.

Ας δούμε εδώ το επίμαχο απόσπασμα από το κείμενο:

Ηταν μία φορά ένας αστραφτερός Ιππότης πού ήθελε να σώση τήν ανθρωπότητα από τήν διαφθορά καί τήν σήψι - έτσι ένοιωθαν τότε όλοι οι στρατιώτες του Αδόλφου Χίτλερ. Ο ναζισμός ήταν μία Ιπποτική επανάστασι - η προσπάθεια της επανιδρύσεως του κόσμου με τήν αποκατάστασι της γενναιότητος, της θυσίας, του ηρωϊσμού, της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ναζισμός, η τελευταία ευκαιρία της Ευρώπης καί της Δύσις, να επαναπροσδιορίση τίς αρχές της, να ακυρώση τήν νεοταξική της πραγματικότητα.

Η μοίρα της Δύσεως: Ο Ιππότης του μεταφυσικού Φωτός, καταλήγει ανηλεής φύλακας του Αουσβιτς. Είναι αυτό πού δεν μπορεί να δη η Μιραντό - δόξα σοι ο Θεός - πίσω καί μέσα στήν «μεγάλη» ζωγραφική πού θαυμάζει - δεν βλέπει την Τρεμπλίνκα καί τό Αουσβιτς πού ελλοχεύουν στα βάθη.

Ο Ιωσήφ ήταν πιλότος ενός γερμανικού Στούκας στό Ανατολικό μέτωπο. Αγγελος της Αποκαλύψεως - Τιμωρός, Απολυμαντής, Υπεράνθρωπος, Δίκαιος. 1943. Το αεροπλάνο του κατερρίφθη πάνω από τήν Κριμαία.

Το αεροπλάνο του πήρε φωτιά. Ο ίδιος επέζησε - η έκρηξι τόν τίναξε μακριά καί βρέθηκε στό έδαφος. Ετοιμοθάνατος αλλά ζωντανός. Ηρθε η νύχτα καί τα ζώα του δάσους τόν πλησίασαν. Ενας λαγός, ένας λύκος, ένα τσακάλι. Τόν μύρισαν κι έφυγαν. Τήν άλλη ημέρα τόν βρήκαν ντόπιοι κυνηγοί. Ζούσε ακόμα - εφιαξαν ένα πρόχειρο φορείο καί τόν μετέφεραν στόν καταυλισμό τους. Μόλις πού ανάσαινε. Τόν παρέδωσαν στα χέρια του σαμάνα της φυλής.

Ο Ναζισμός ονειρεύτηκε τήν Μεταφυσική του Ανθρώπου, ο Ιππότης τήν βρήκε. Ο ιατρός σαμάνας, άλοιψε τό τραυματισμένο καί καμμένο σώμα του με πέντε δάχτυλα ζωϊκού λίπους καί τόν φάσκιωσε μ ένα αρκουδοτόμαρο, τό οποίο έδεσε γύρω του σφιχτά. Μόνο τό πρόσωπό του έμεινε ελεύθερο. Καί έτσι, φυλακισμένον στήν μήτρα των ζώων, τόν άφησε έναν ολόκληρο μήνα.

Εναν μήνα αργότερα, γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα.


Ότι ο ναζισμός ξεκίνησε ως ένα αίτημα ηθικής και κοινωνικής αποκατάστασης είναι γνωστό. Ο Χίτλερ πίστεψε στο όραμα του, το ίδιο και τα εκκατομύρια Γερμανοί που τον ψήφισαν. Ένα τέτοιο αίτημα αν πετύχαινε θα αποτελούσε επαναπροσδιορισμό των αρχών της Δύσεως, δηλαδή ένα διαφορετικό άνυσμα σε σχέση με την πορεία της προς τον καπιταλιστικό ολοκληρωτισμό. Τα είπε και ο Πάουντ αυτά. Όμως -και αυτό λέει το κείμενο-, η ροπή της δύσεως είναι άλλη: η διαστρέβλωση των οραμάτων σε κόλαση.

Θέλετε μια αναλογία; Όπως ο Κομμουνισμός κατέληξε σε έγκλημα, έτσι και ο Ναζισμός. Προφανώς, αν καθίσουμε εκ των υστέρων, με το βιβλίο της ιστορίας στο χέρι να κρίνουμε από τα αποτελέσματα, θα πούμε ότι και τα δύο κινήματα ήταν εγκληματικά και απάνθρωπα. Και τα δυο όμως, ανεξαρτήτως από τι μαλακίες είπε ο Χίτλερ ή ο Στάλιν, εμφανίστηκαν στο προσκήνιο της ιστορίας ως αιτήματα αλλαγής στα οποία πίστεψαν εκκατομύρια άνθρωποι.

ΟΙ ναζί υποτίθεται ότι θα έφερναν το φως ενός καινούργιου κόσμου. Αυτό πίστευαν, αυτό δήλωναν. Όμως το φως που προσπάθησαν να φέρουν δεν ήταν στα ανθρώπινα μέτρα. Ήταν ένα μεταφυσικό φως, μια υπερβολή ηθικής καθάρσεως, η Τελική Λύση. Αντί να θελήσουν το ανθρώπινο, θέλησαν το απόλυτο, το μεταφυσικό. Ήτοι: Είπαν του Γερμανού να χέσει κι' αυτός ξεκωλώθηκε. Αυτή είναι η μοίρα γενικά της Δύσεως, λέει το κείμενο. Δηλαδή να ιδεολογικοποιεί και να απολυτοποιεί τα ανθρώπινα ιδεώδη. Έτσι, "ο Ιππότης του μεταφυσικού Φωτός, καταλήγει ανηλεής φύλακας του Αουσβιτς.".

Παρένθεση, εδώ. Διαβάζει ο J95 την λέξη "μεταφυσικό", και, φιλοσοφικά απαίδευτος στην ιστορία των ιδεών, το συνδυάζει με το απόκρυφο και τους "αποκρυφιστές ναζιστές". Το μεταφυσικό για το οποίο ο λόγος εδώ δεν είναι το μεταφυσικό με την έννοια του ...υπερφυσικού. Δεν έχει δε καμμία σχέση με το απόκρυφο και τους αποκρυφιστές, ναζιστές ή μη. Πρόκειται πολύ απλά για το μεταφυσικό με την έννοια που έχει η λέξη στην φιλοσοφία, όχι στην εκπομπή του Χαρβαδέλα ή στο "Τρίτο Μάτι". Για τις δυο έννοιες της λέξης, δείτε εδώ. Η λέξη μεταφυσική έχει την ίδια έννοια που έχει όσαν αφορά στο έργο του σπουδαίου (καίτοι φιλοναζιστή) φιλοσόφου Μάρτιν Χαιντέγκερ. Μιλάμε για μεταφυσική όσον αφορά την οντολογική πλευρά της, κυρίως.

Το κείμενο συνεχίζει: "Είναι αυτό πού δεν μπορεί να δη η Μιραντό - δόξα σοι ο Θεός - πίσω καί μέσα στήν «μεγάλη» ζωγραφική πού θαυμάζει - δεν βλέπει την Τρεμπλίνκα καί τό Αουσβιτς πού ελλοχεύουν στα βάθη.". Αυτό που λέει εδώ το "αστέρι" (ήτοι ο Φαρμάκης) είναι το εξής απλό: πίσω από την ζωγραφική της Δύσεως που θαυμάζει η Μιραντό, Σεζάν, Ματίς, κλπ, ελλοχεύει το ίδιο μεταφυσικό σφάλμα που εντοπίσαμε στο ναζισμό, δηλαδή η νοητή προέκταση της είναι, όπως και στον ναζισμό, το Άουσβιτς, το έγκλημα.

Είναι μεγάλη συζήτηση γιατί λέγεται αυτό, ότι δηλαδή η μοίρα της Δύσεως, ακόμη και της τέχνης της Δύσεως είναι το Άουσβιτς, το έγκλημα. Όσοι είναι ενήμεροι για την ιστορία της τέχνης, θα ξέρουν ότι όλη η σύγχρονη τέχνη, από το Λωτρεαμόν μέχρι το Νταντά και το Σουρεαλισμό, αυτό είπαν. Η τέχνη είναι απάτη (ή νεκρή), ο πολιτισμός της Δύσης μυρίζει θάνατο, η κουλτούρα μας είναι το έγκλημα: κοινός τόπος όλα αυτά για όσους έχουν ασχοληθεί με τα έργα και τα κείμενα των μεγάλων της σύγχρονης τέχνης και σκέψης. Τα προφήτεψε ο Ρεμπώ και ο Λωτρεαμόν, το ούρλιαξε με ντουντούκες το Νταντά, το ψιθύρισε φωναχτά ο Σουρεαλισμός, τα σκηνογράφησε ο Ζαρρύ, τα έγραψε ο Πάουντ και ο Έλιοτ, τα κατάγγειλε ο Αρτώ, ο Αντόρνο, ο Μπένγιαμιν, ο Μπέκετ και μύριοι άλλοι.

Το κείμενο, μακράν του να είναι φιλοναζιστικό, απορρίπτει τόσο τον ναζισμό όσο και την κάθε ιδεολογική παραγωγή της Δύσης. Από την ζωγραφική μέχρι τον ναζισμό, οδηγούν στο έγκλημα. Η Δύση γένησε τον ναζισμό ως αντίδραση στην απανθρωπιά της αλλά της προέκυψε (αυτή είναι η μοίρα της) εξίσου απάνθρωπος. Αυτά τα απλά λέει το κείμενο.

Τι προτείνει το κείμενο, αν προτείνει κάτι; Επαναφέρει το αίτημα στα ανθρώπινα μέτρα:

Ο Ναζισμός ονειρεύτηκε τήν Μεταφυσική του Ανθρώπου, ο Ιππότης τήν βρήκε. Ο ιατρός σαμάνας, άλοιψε τό τραυματισμένο καί καμμένο σώμα του με πέντε δάχτυλα ζωϊκού λίπους καί τόν φάσκιωσε μ ένα αρκουδοτόμαρο, τό οποίο έδεσε γύρω του σφιχτά. Μόνο τό πρόσωπό του έμεινε ελεύθερο. Καί έτσι, φυλακισμένον στήν μήτρα των ζώων, τόν άφησε έναν ολόκληρο μήνα.


Η απάντηση ήταν εκεί, στην ταπείνωση της μήτρας των ζώων, στην απλότητα της σαμανικής περιποίησης. Ο ναζισμός ονειρεύτηκε την μεταφυσική του ανθρώπου, αλλά ο ναζιστής ιππότης την βρήκε: στην συντριβή του.

Αυτά. Δεν θέλει πολύ μυαλό, αναγνωστική επάρκεια θέλει.

Επειδή ο J95 απειλεί "θα ασχοληθώ εκτενέστερα με το θέμα για τους επόμενους 6-7 μήνες", ένα μικρό ξεκαθάρισμα ανοησιών που πετάχθηκαν σχετικά:

Ναι, επίσης αφιέρωσε ένα εξαιρετικό ποστ σε εκείνους που έβαλαν στα τρένα και στους θαλάμους αερίων όσους μοιράζονται το σεξουαλικό σου προσανατολισμό, αλλά υποθέτω είσαι η ζωντανή απόδειξη ότι μερικοί από αυτούς ίσως και να το άξιζαν.


Ξεπερνάω το ομοφοβικό σχόλιο κατά του διαφωνούντα Αμβρώσιου ως αρκούντως ...αντιρατσιστικό, και σχολιάζω: το κείμενο δεν εκθειάζει εκείνους που "έβαλαν στα τρένα και στους θαλάμους αερίων" οποιονδήποτε. Τι φτηνιάρικη λαθροχειρία είναι αυτή; Αντίθετα, το κείμενο καταγγέλει αυτή την έκβαση του ναζισμού.

Προφανώς η πιθανότητα κάποιος να βλέπει τις θετικές προθέσεις και οράματα σε όσους ασπάστηκαν το ναζιστικό ιδεώδες χωρίς να ταυτίζεται με τις ναζιστικές θέσεις και πράξεις σου διαφεύγει εντελώς, ε; Δηλαδή τι πιστεύεις, ότι 30 εκκατομύρια γερμανών είχαν ως όραμα συνειδητά ΤΟ ΚΑΚΟ και την πρόθεση ΝΑ ΣΦΑΞΟΥΝ και ΝΑ ΚΑΨΟΥΝ τον κόσμο; Δεν έχεις ακούσει αδελφέ ότι ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις; Αυτό λέει το κείμενο ότι υπήρξε ο ναζισμός: ο δρόμος για την κόλαση, στρωμένος με καλές προθέσεις. Τι νομίζεις ότι οι κακοί είναι όπως στις ταινίες; Κακοί από πρόθεση και με συνείδηση της κακότητας τους; Πργματικά, για εσένα J95, οι οπαδοί των ναζιστών ήταν κάτι σαν δαίμονες. Κάνεις λάθος, ήταν άνθρωποι.

Το σχόλιό μου για τον Αμβρόσιο προφανώς σημαίνει ότι κάποια από τα θύματα των Ναζί ήταν 100% άξια της μοίρας τους, μια και σίγουρα επέδειξαν παρόμοια ανικανότητα να αντιληφθούν τις προθέσεις των Ναζί πίσω από τα ωραία τους λόγια. Στάνταρ θα υπήρξαν 3-4-5 gay που θα είπαν "ουφ, αμάν πια με αυτή τη νεωτερικότητα, ζήτω ο Χίτλερ".


"Αμαν πια με αυτή τη νεωτερικότητα", είπαν εκκατομύρια άτομα. Όλοι οι επαναστάτες στοχαστές, καταρχάς. Όλοι οι καλλιτέχνες. Ορισμένοι, τώρα, είπαν και ζήτω ο Χίτλερ ή ο Μουσολίνι (Πάουντ, Χαμσούν, Μαρινέτι, Σελίν, Χαιντέγκερ, κλπ), άλλοι ζήτω ο Στάλιν.

(Όσο για τους καλούς, από την πλευρά της νεωτερικότητας, με τους οποίους δεν βρίσκεις πρόβλημα να συντάσσεται κανείς, με αυτούς εισήχθη ο ρατσισμός, η εθνοκάθαρση (ινδιάνοι, αφρική, κλπ), τα πολεμικά εγκλήματα (Χιροσίμα, Ναγκασάκι, Δρέσδη, άπειρα μέρη έκτοτε και πριν), οι αποικίες και η σκλαβιά. Χωρίς καλές προθέσεις, απλά και καθαρά για το συμφέρον. Ίδια και χειρότερα σκατά. Αυτό λέγει το κείμενο: ο ναζισμός υπήρξε μια αντίδραση στην απανθρωποποίηση της συσσωρευτικής κοινωνίας, κατέληξε δε συσσώρευση πτωμάτων ο ίδιος).

Η τριβή μου όμως με τα σύμβολα, τις απόψεις, τα ιδανικά, τις προπαγανδιστικές τεχνικές και τον τρόπο γραφής των αποκρυφιστών νεοναζί και των παραφυάδων τους είναι πολύ μεγαλύτερη, οπότε θα μου επιτρέψεις να εμμείνω στην αρχική μου άποψη.

(...)

Γιατί μόνο οι αποκρυφιστές νεοναζί (άντε και μερικές συγγενικές ιδεολογίες) πιστεύουν την ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ παραμύθα της μεταφυσικής διάστασης του Γ' Ράιχ. Οι υπόλοιποι ξέρουμε πολύ καλά ότι οι Ναζί ήταν από τα πιο αντιπνευματικά, κυνικά και ορθολογιστικά (μέσα στον παραλογισμό τους) καθεστώτα που έχουν εμφανιστεί στον πλανήτη. Ακόμα και το μίσος τους για τους Εβραίους ήταν στη βάση του συνωμοσιολογία του κιλού και όχι Πόλεμος των Φυλών και άλλες τέτοιες μαλακίες που μόνο ελάχιστοι τρελοί σαν το Χίμλερ πίστευαν.

(...)

κι εγώ απάντησα ότι οι ναζιστές δεν έβλεπαν ΚΑΘΟΛΟΥ έτσι τον εαυτό τους (με εξαίρεση μεμονωμένους ηλίθιους).

(...)

Μόνο οι αποκρυφιστές νεοναζιστές (και μερικά αμερικάνικα b-movies από τα οποία αντλούν βιβλιογραφία) βλέπουν έτσι τους ναζιστές.


Νά τους πάλι οι ..."αποκρυφιστές νεοναζιστές", δηλαδή 100 ψώνια σε όλο τον κόσμο, πιστοί της Θούλης και άλλων σχετικών αηδιών, τους οποίους ο J95 γνωρίζει και πολεμάει μέσα από το μετερίζι του internet.

Αυτή η "τριβή" τώρα, υποτίθεται ότι του δίνει τα εργαλεία για να καταλάβει σε τι πίστεψαν εκκατομύρια γερμανοί και τι είδους όραμα πίστεψαν ότι ακολουθούσαν. Ο Χαιντέγκερ, ο οποίος περιέγραψε το όραμα αυτό με φιλοσοφικούς όρους, ήταν ένας "μεμονωμένος ηλίθιος"; Τότε γιατί, βρε αδερφέ, θεωρείται ο μεγαλύτερος φιλόσοφος του εικοστού αιώνα, κατά πολλούς ο τελευταίος μεγάλος δυτικός φιλόσοφος, ακόμα και από τους Εβραίους μαθητές του; Α, ρε, με πόση ευκολία κρίνουμε κοσμοθεωρίες και ιστορικές κινήσεις μαζικές λες και έχουμε να κάνουμε με έναν ηλίθιο χρυσαυγίτη απέναντι μας.

Ορίστε τι πίστευαν τότε περί του θέματος:

Heidegger joined the Nazis not, as he and some apologists have claimed, because he saw no other alternative to communism,[3] but because he saw the Nazi Aufbruch as the historical moment for a radical transformation to combat not only the rootlessness of Weimar culture but the rootlessness and "forgetfulness of being" inherent in the entire Western metaphysical tradition.


Συνεχίζουμε:

Ναι αλλά άμα έκανες αφιέρωμα σε έναν καλλιτέχνη με κεντρική ιδέα πόσο μαλακίζεται ο Δυτικός πολιτισμός που απέρριψε τον ανορθολογισμό του και τις ναζιστικές του καταβολές, οι οποίοι ναζί στο κάτω-κάτω ήταν ένα μάτσο πρώτης τάξεως πλασματούλια που πολεμούσαν τη Νέα Τάξη και η Τρεμπλίνκα τους βγήκε καταλάθος όπως λέει το αστέρι σου (το οποίο κατά τα άλλα παρατηρεί ότι εσύ αρνείσαι να διακρίνεις ακόμα και την Τρεμπλίνκα), αλλάζει λίγο το πράγμα IMHO.


Δεν μαλακίζεται ο δυτικός πολιτισμός που απέριψε την κριτική στο ορθολογισμό του; Αυτό πίστεψε πάντως ο Μπλέηκ, αυτό ο Ρεμπώ, αυτό ο Λωτρεαμόν, αυτό οι Αντόρνο και Χορκχάϊμερ, αυτό ο Ντοστογιέφσκυ, αυτό οι Ντανταϊστές, αυτό ο Καμύ και ούτω καθεξής. Αδυνατείς και πάλι να διακρίνεις μεταξύ ηγεσίας των ναζί και όσων πίστεψαν στο ναζιστικό ιδεώδες. Οι δεύτεροι ήταν όντως "πρώτης τάξης πλασματούλια" (τι άλλο να ήταν, εκκατομύρια άνθρωποι, τέρατα; Δαιμονοποίηση του αντιπάλου λέγεται αυτή η άποψη) και όντως πίστεψαν ότι πολεμούσαν τον σάπιο κυρίαρχο πολιτισμό. Το κείμενο δεν λέει ότι "η Τρεμπλίκα τους βγήκε κατα λάθος". Λέει το ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΟ, ότι είναι "η μοίρα της δύσεως" αυτή, δηλαδή ότι ήταν ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ να προκύψει η Τρεμπλίνκα.

Άλλη μια λαθροχειρία (ή αναγνωστική ανεπάρκεια): το κείμενο δεν λέει ότι "εσύ [Μιραντολίνα] αρνείσαι να διακρίνεις ακόμα και την Τρεμπλίνκα" (δηλαδή ότι η Μιραντολίνα είναι λίγο και πολύ ...αναθεωρητής του ολοκαυτώματος).

Λέει: "εσύ [Μιραντολίνα] αρνείσαι να διακρίνεις την Τρεμπλίνκα που ελλοχεύει στο βάθος της μεγάλης ζωγραφικής που θαυμάζεις". Δηλαδή ότι η Μιραντολίνα αρνείται να δεί ότι η Τρεμπλίνκα είναι έκβαση που ελλοχεύει σε κάθε πολιτισμική επιλογή της δύσεως, ακόμα και στην ζωγραφική της έκφραση. Πράγμα που αν αρνείται μια να το δεί η Μιραντολίνα, εσύ J95 αρνείσαι να το δείς 1000 φορές.

Τι θα κάναμε χωρίς Κιούμπρικ και Βούλγαρη;

Ο "Καιρός" της Ελευθεροτυπίας γράφει:

Επειδή, εξαιτίας αυτής της προσβολής της νοημοσύνης, θεοποιείται η αξία ότι κάτι επιλέγεται από τους πολλούς και τείνει να επιβληθεί σαν νόμος, ενώ αποσιωπάται εντελώς η αλήθεια:

Σημασία δεν έχει τι επιλέγουν οι πολλοί. Αλλά αν αυτό που επιλέγουν τους συμφέρει κιόλας. Οι πολλοί επιλέγουν την υποταγή, που δεν τους συμφέρει, τη σιωπή, που δεν τους συμφέρει, την παθητική στάση, που δεν τους συμφέρει, την ευκολία, που δεν τους συμφέρει, το εύπεπτο, που δεν τους συμφέρει, την αμάθεια, που δεν τους συμφέρει. Οι πολλοί, με την ανοχή τους, αν όχι με τη συμμετοχή τους, στηρίζουν τις δικτατορίες, τις γενοκτονίες, το δουλεμπόριο και ταΐζουν τις μηχανές που εξαφανίζουν κάθε άλλη ζωή στον πλανήτη.

Κάνουν και αγλαΐσματα οι πολλοί. Αλλά γι' αυτά δεν χρειάζονται τα μηχανάκια της AGB. Τα μηχανάκια χρειάζονται για να κατασκευαστούν οι πολλοί, που θέλουμε στα μέτρα μας. Οι πολλοί-προϊόντα μας.

Αυτοί, που ποδηγετούνται από τις κάθε είδους δημοσκοπήσεις, οι οποίες κρύβουν μέσα στις ερωτήσεις τις απαντήσεις.

Γιατί, αυτό είναι το μυστικό των μετρήσεων. Οι μετρήσεις δεν ψάχνουν να βρουν μια απάντηση. Ψάχνουν να πάρουν την απάντηση που θέλουν. Για να την πουλήσουν στους πολλούς-προϊόντα. Προϊόντα ειδών και κομμάτων. Ειδεολογιών, εν ολίγοις.

Θα ήταν ίσως πολύ ενδιαφέρον να βλέπαμε μια δημοσκόπηση στις ΗΠΑ, που θα περιελάμβανε το ερώτημα «πόσο ηλίθιος αισθάνεστε, που πριν από τρία χρόνια πιστεύατε ότι το Ιράκ είχε όπλα μαζικής καταστροφής;» Ή μια δημοσκόπηση στην Ιαπωνία με το ερώτημα «πόσο εγκληματίας αισθάνεστε, που συμμετέχετε στην εξαφάνιση των φαλαινών μόνο και μόνο για να τις τρώτε». Ή μια δημοσκόπηση στην Ισπανία με το ερώτημα «πόσο φασίστας αισθάνεστε, που ανεχθήκατε τον Φράνκο για 40 χρόνια». Και πάει λέγοντας.

Με τις μετρήσεις των πολλών για οδηγό δεν θα υπήρχε κλασική μουσική και τζαζ. Δεν θα υπήρχε Ελύτης και Ντοστογιέφσκι. Δεν θα υπήρχε Κιούμπρικ και Βούλγαρης. Δεν θα υπήρχε παρά μια κατευθυνόμενη τεράστια μετριότητα. Ενας υφέρπων φασισμός δουλοπαροίκων.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν σταματούσαμε να χαϊδεύουμε τα αφτιά των πολλών και τους βάζαμε τον καθρέφτη με τα αμείλικτα ερωτηματικά μπροστά τους. Για τη συμμετοχή τους στα παγκόσμια και στα καθημερινά εγκλήματα. Κι αν κοπιάζαμε λιγουλάκι να καλλιεργηθούν αντί να ταΐζονται διαρκώς με κουτόχορτο. Γιατί έτσι, ίσως υπήρχε ελπίδα να γίνουν καλύτεροι οι πολλοί. Και καλύτερος ο κόσμος.


Μάλιστα:

πόσο φασίστας αισθάνεστε, που ανεχθήκατε τον Φράνκο για 40 χρόνια

Εσείς, φίλτατε, πως ασθάνεστε που ανέχεστε τον Τεγόπουλο και εργάζεστε στην ΠΑΣΟΚική διαπλεκόμενη κωλοφυλάδα του;

Με τις μετρήσεις των πολλών για οδηγό δεν θα υπήρχε κλασική μουσική και τζαζ. Δεν θα υπήρχε Ελύτης και Ντοστογιέφσκι.

Καλά, όσον αφορά την τζαζ, δεν ξέρετε φίλτατε ότι αποτελεί λαϊκή μουσική, με βαθιές ρίζες στην μουσική των πολλών, αγράμματων, "δουλαπάροίκων" νέγρων; Προφανώς συναντήσατε την τζάζ όταν φόρεσε φράκο και μπήκε στο Μέγαρο με 100E το εισητήριο.

Και έστω, ότι αγνοείτε τα της τζάζ. Τους έρμους Ντοστογιέφσκυ και Ελύτη τι τους θέλατε; Δεν θα μπορούσατε να βρείτε παραδείγματα περισσότερο αντίτιθέμενα στην λογική του κειμένου σας. Ο Ντοστογιεφσκυ ύμνησε τους "πολλούς", το λαό του, και την σοφία τους. Το ίδιο και ο Ελύτης. Και ο Σεφέρης. Διάβασε την ομιλία του για το Νόμπελ και μόνο, αρκεί.

Λίγος Φαρμάκης, ως αντίδοτο στο βλακώδες και φασιστικό στη λογική του κείμενο.

Δέν μπορώ νά καταλάβω, αυτήν τήν θέσι, τήν οποία δέν ανακάλυψες μόνος σου βέβαια, είναι κοινός τόπος ορισμένων κύκλων. Ο κόσμος δέν έχει συνείδησι, αξίες, λόγο, μυαλό, αλλά παρασύρεται, εκμαυλίζεται, αφελώς εμπιστεύεται - γενικά μ ένα λόγο, ο κόσμος είναι χαζός καί μαλάκας κι εγώ ξέρω τό καλό του αλλά δέν μ ακούνε. Κοινός τόπος αλλά πούθε προκύπτει τέτοιο πράγμα ; Είναι μιά εύκολη χαζομάρα γιά να εξηγήση αυτά πού δέν μπορούμε να εξηγήσουμε μόνοι μας, ή δέν μπορεί η επιστήμη πού υπηρετούμε. Είναι τερατώδης ο ισχυρισμός τού ηλιθίου λαού. Εχει καί αριστερή προέλευσι - όμως γνωρίζω πώς οι περισσότεροι τόν χρησιμοποιούν περισσότερο σάν μιά βολική λύσι. Δεν το πιστεύουν αληθινά - αν το πίστευαν,αυτό θά αρκούσε να τούς μετατρέψη σε νεοταξικά μαλάκια.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι τόν ισχυρισμό αυτόν τόν χρησιμοποιούμε πάντα σε χρόνο παρόντα - ποτέ στήν Ιστορία. Γιατί εκεί, στά γεγονότα τού παρελθόντος, δέν εχουμε λόγο, ότι έγινε έγινε, ο εγωισμός λείπει οπότε αναζητούμε αιτίες φανερές καί κρυφές ώστε να λύσουμε τόν ιστορικό γρίφο. Ο λαός, τό μεγαλύτερο τμήμα του, αγαπούσε και τραγουδούσε τόν Μεταξά, ο ίδιος λαός δημιούργησε τό έπος του 40 καί τήν Εθνική Αντίστασι. Δεν ήταν χαζός καί ξύπνησε.

Και τέτοια παραδείγματα έχουμε από 300 ο καθένας όπου φαίνεται τουλάχιστον η επιπολαιότητα τού ισχυρισμού . Νομίζω πώς έτσι πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα τού καιρού μας, σάν παλιά ιστορία, πού τήν κοιτάμε από μακρυά καί προσπαθούμε να τήν κατανοήσουμε.


Λίγος ακόμα:

Από τήν μιά μεριά είναι ο κόσμος - οι ξυλουργοί, οι άνεργοι, οι υπάλληλοι, οι τσαγκάρηδες, οι κλειδαράδες, οι αγρότες, οι κομμωτές, οι εργάτες, οι φραγκοράφτες, οι πεταλωτές, οι καρβουνιάρηδες, οι υδραυλικοί, οι εξημερωτές αγρίων θηρίων, οι μπογιατζήδες, οι πωλητές, οι φασονάδες, οι ρουμστουλεντάδες, οι ημιονηγοί, οι περιπτεράδες, οι γανωτές, οι παλιατζήδες, οι λιστάδες - εμείς δηλαδή - κι από τήν άλλη αυτοί πού ξεχωρίζουν, πού διαχωρίζουν τήν θέσι τους, και αφ εαυτών υπερυψούνται υπέρ πάντων των συνανθρώπων. Οι κουλτουριάρηδες πού κάθε τόσο πιάνουν τού Πάπα τήν Γνώσι ουρλιάζοντας να τα, τα βρήκα όλα, ΕΓΩ, οι κάθε λογής εξουσίες, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, φανταστικές,-οι άνθρωποι της εξουσίας καί τού πλούτου - οι καλλιτέχνες, ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφοι, γλύπτες, χορευτές, σκηνοθέτες - οι οποίοι τάχα έχουν απ ευθείας σύνδεσι μέ τούς 7 μυστικούς Ουρανούς - μόνο αυτοί καί κανένας άλλος, -οι επιστήμονες, καθηγητές, ερευνητές, πανεπιστημιακοί, πού γνωρίζουν τάχα τα έγκατα της γής διότι αυτοί μόνο αυτοί ανακάλυψαν καί διαθέτουν το κατάλληλο φτυάρι, -οι διάφορες πνευματικές ηγεσίες, οι διάσημοι, οι ταλαντούχοι, κλπ κλπ.

Οι πρώτοι παράγουν πολιτισμό καί ιστορία, η γη γυρνάει γιά χάρη τους κι άς είναι άσημοι, ταπεινοί, άγνωστοι, αγράμματοι. Αυτοί είναι ο πλούτος, τό άλας της γης, τα χρώματα καί οι φωνές του κόσμου, η αιτία καί τό αποτέλεσμα της φυσικής εξελίξεως τού ανθρώπου.

Οι δεύτεροι είναι οι διαχειριστές κάθε λογής εξουσίας, άχρηστοι, σκέτο βάρος, ανίκανοι να ζήσουν μόνοι τους, άτομα σκέτα χωρίς κέντρο, περιστρέφονται γύρω από τόν εαυτό τους και προκαλούν όλη τήν ζημιά.

Αν κάποιος ανήκει στήν δεύτερη ομάδα, τήν έβαψε. Μόνο ένα είναι το αντίδοτο καί μία η σωτηρία. Να παραδεχτεί αληθώς καί βαθύτατα εντός του κι ύστερα κι απ έξω του, πώς ΟΛΟΙ οι άνθρωποι είναι τόσο μεγάλα θαύματα όσο κι ο ίδιος, πώς ΟΛΟΙ αξίζουν κι έχουν εκ φύσεως καί εκ Θεού εξουσία - καί ΟΛΟΙ πρέπει να δέχονται τήν υποταγή - πώς ΟΛΟΙ έχουν ταλέντα καί χαρίσματα, συνείδησι καί γνώσι, πώς ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως, είναι οι ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ - καί τέλος πώς οι ίδιοι, θ αλλάξουν πλέον ρότα και θα μετατραπούν σέ μάρτυρες αυτής ακριβώς της αλήθειας.

Αμπελοθεολογίες

miracle

Όσο αφορά τις μαρτυρίες, υπάρχει μια τεράσια πληθώρα μαρτυριών υπερ του υπερφυσικού. Αν την απορρίπτεις αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ένα από δυο πράγματα. Είτε απορρίπτεις την ιστορία του χωρικού περί φαντάσματος επειδή είναι χωρικός, είτε επειδή είναι ιστορία με φαντάσματα. Εν ολίγοις, είτε αρνείσαι την κύρια αρχή της δημοκρατίας, ή αποδέχεσαι τη βασική αρχή του υλισμού -- την αφηρημένη αδυνατότητα οποιουδήποτε θαύματος. Έχεις κάθε δικαίωμα να το κάνεις. Αλλά αν το κάνεις είσαι δογματικός. Eμείς οι Χριστιανοί είμαστε εκείνοι οι οποίοι αποδεχόμαστε κάθε δεδομένη ένδειξη --και είστε εσείς οι ρασιοναλιστές οι οποίοι αρνείστε ορισμένες ενδείξεις επειδή είναι αντίθετες προς το πιστεύω σας. Εγώ όμως δεν περιορίζομαι από κανένα πιστεύω στο συγκεκριμένο θέμα, και εξετάζοντας ουδέτερα διάφορα θαύματα της μεσαιωνικής και της σύγχρονης εποχής κατέληξα στο συμπέρασμα ότι συνέβησαν. Όλα τα σύγχρονα επιχειρήματα ενάντια σε αυτά τα απλά γεγονότα είναι πάντα κυκλικά. Αν πω: «Τα μεσαιωνικά κείμενα παρουσιάζουν ως πραγματικά ορισμένα θαύματα με τον ίδιο τρόπο όπως παρουσιάζουν ορισμένες μάχες», μου απαντούν, «Ναι, αλλά οι μεσαιωνικοί άνθρωποι ήταν προληπτικοί». Αν ζητήσω να μάθω με ποιο τρόπο ήταν προληπτικοί, η τελική απάντηση που παίρνω είναι επειδή πίστευαν σε θαύματα. Αν πω "ένας χωρικός είδε ένα φάντασμα", μου λένε, "Ναι, αλλά οι χωρικοί είναι ιδιαίτερα εύπιστοι". Αν ρωτήσω «Γιατί είναι εύπιστοι» η μόνη απάντηση είναι --επειδή βλέπουν φαντάσματα. Η Ισλανδία δεν υπάρχει αφού μόνο ηλίθιοι ναύτες την έχουν δεί. Οι ναύτες, δε, είναι ηλίθιοι επειδή λένε πως είδαν την Ισλανδία.
G.K Chesterton


Αγαπητέ Θας,

καταρχήν με παραξενεύουν ορισμένες ενστάσεις σου περί του κειμένου του Φαρμάκη, τις οποίες επαναλαμβάνεις στην τελευταία απάντηση. Διαπιστώνεις ας πούμε, ωσαν να πρόκειται για κάτι μεμπτό, ότι "το κείμενο του Φαρ. είναι ένα κείμενο προθέσεων". Συνεχίζεις παρακάτω λέγοντας ότι η χρήση των λέξεων, όπως διαδήλωση δεν είναι "συμπτωματική" και πως άλλες λεξούλες που χρησιμοποιούνται δεν είναι "τυχαίες".

Έχεις απόλυτο δίκαιο. Είναι ένα κείμενο πλήρες προθέσεων, του οποίου ο συγγραφέας δεν εμπιστεύτηκε την τύχη ή την σύμπτωση αλλά διάλεξε με προσοχή όσες λέξεις χρησιμοποίησε. Δεν καταλαβαίνω την ένσταση σου, ούτε γιατί σου φάνηκε αυτό το γεγονός τόσο σημαντικό ώστε να το επισημαίνεις συνεχώς. Αν δεν κάνω λάθος, και τα δυο (πρόθεση, επιλογή λέξεων) θεωρούνται ανέκαθεν αναπόσπαστα στοιχεία της συγγραφής.

Ξέρεις μήπως κάποιον άλλο τρόπο να γράφει κανείς; Θα μπορούσαμε πιθανώς να συνδυάσουμε επιλογή λέξεων μέσω I-ching και τεχνικές cut-up, σε μια μείξη Burroughs και Cage. Όμως, αν θυμάμαι καλά, η ανακάλυψη των πρωτοπόρων αυτών ήταν πως ακόμη και τέτοια τυχαία κείμενα διασώζουν την σημασία και την πρόθεση. Όσο για την αυτόματη γραφή των σουρεαλιστών, και αυτή εκφράζει πρόθεση, και σε αυτήν υπάρχει προσεκτική επιλογή λέξεων. Μόνο που η πρόθεση και η επιλογή ανήκουν στο ασυνείδητο (έτσι τουλάχιστον λέει η θεωρία).

Φυσικά αστειεύομαι. Αυτό που θέλεις να πείς είναι άλλο: πως το μεν σχόλιο σου κινείται "στην κόψη του ξυραφιού", και γέμει αμφιβολιών και αμόλυντης από προθέσεις και διαστρεβλώσεις αναπαράσταση της πραγματικότητας, ενώ το κείμενο του Φαρμάκη είναι ιδεολογικό και παρουσιάζει την εικόνα που θέλει ο συγγραφέας να παρουσιάσει.

Για το ότι παρουσιάζει την εικόνα που ο συγγραφέας θέλει να παρουσιάσει, δεν διαφωνώ. Το θέμα είναι: αυτή η εικόνα αντιστοιχεί στην πραγματικότητα ή όχι; Για το ότι το δικό σου κείμενο είναι καθρέφτης και κενό προθέσεων, διαφωνώ. Οι προθέσεις σου είναι εκεί μέσα, όπως και η κοσμοθεωρία σου. Πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Απλά, οι δικοί σου φακοί μέσα από τους οποίους κοιτάζεις σου είναι αόρατοι, οπότε έχεις την εντύπωση ότι βλέπεις με γυμνό μάτι. Το θέμα είναι και πάλι: αντιστοιχεί ό,τι βλέπεις στην πραγματικότητα;

Αφού ξεπεράσαμε, ελπίζω, ψευτοδιλλήματα περί "προθέσεων" και "διαλεγμένων" λέξεων, μπορούμε να μπούμε στο θέμα.

Το κείμενο του Φαρ. είναι ένα κείμενο προθέσεων. Γραμμένο το 2001 όπως λες, εποχή που ο αρχιεπίσκοπος βρίσκεται σε φουλ επίθεση, αναπαράγει το σκεπτικό της τότε Ιεραρχίας της εκκλησίας, ότι ο πιστός διώκεται και βάλλεται πανταχόθεν. (Και τώρα ίδια είναι η Ιεραρχία και οι συνθήκες αλλά για κάποιο λόγο αισθάνονται ότι ο πιστός διώκεται λιγότερο- το μυστικό είναι ότι τότε κατάφεραν να ταυτίσουν συνειδητά τον πιστό με την Ιεραρχία. Το κάνουν και τώρα, αλλά κατά περίπτωση).


Δεν διαφωνώ ότι το σκεπτικό του κειμένου είναι αυτό. Μπορεί να είναι επίσης το σκεπτικό της ιεραρχίας, δηλαδή του πιο αγνού ιερέα ή του χειρότερου φαρισαίου ιεροκάπηλου μεγαλοπαπά. Το θέμα είναι: πρόκειται για ένα σωστό σκεπτικό;

Διαφωνείς δηλαδή με το ότι "ο πιστός διώκεται και βάλλεται πανταχόθεν";

Όπου πιστός είναι όχι απλά ο ιδανικός "στην κόψη του ξυραφιού" αγαπητικός εν Χριστώ πιστός, αλλά και ο λιγότερο ή περισσότερο ευλαβής φορέας μιας θρησκευτικής παράδοσης. Δηλαδή, "διώκεται και βάλλεται" όχι μόνο ο πιστός (υπαρξιακό) αλλά και ο πολιτισμικός φορέας μιας παράδοσης (κοινωνικό / πολιτισμικό) την οποία θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ορθόδοξη.

Διαφωνείς με αυτό το σκεπτικό;

Δηλαδή θα έλεγες ότι (α) η γνήσια πίστη και (β) η εντόπια κοσμοθεώρηση ευνοούνται από τις διεθνείς και ντόπιες κυβερνητικές πολιτικές και πολιτιστικές επιλογές; Από τις κατευθύνσεις της διανόησης; Από τα πρότυπα ζωής; Από τις εσωτερικές σελίδες των ΝΕΩΝ;

Πολύς κόσμος ζεί σε ένα φανταστικό κόσμο όπου την εξωτερική πολιτική μας την καθορίζει ο Χριστόδουλος (όχι οι Αμερικάνοι και η Ε.Ε), τα παιδιά μας είναι στα χέρια των σκοταδιστών ιερέων (όχι στην αμερικάνικη υποκουλτούρα και στα σαθρά πρότυπα των σαπιο-κοιλιάδων γονιών τους), διαπρέπων πολιτικός είναι ο Καρατζαφέρης και ο Παπαθεμελής (όχι ο Γεωργάκης και ο Καραμανλής) και η κοινωνία όζει σκοταδισμού και θρησκοληψείας (όχι κουλτούρας της επιτυχίας, μηδενισμού και δανεικών για δεύτερο αυτοκίνητο και τρίτο ντέβεντε). Όσο για την κατεστημένη διανόηση στα πανεπιστήμια μας, αυτή είναι ο Ζουράρις και ο Γιανναράς, όχι οι κρατικοδίαιτοι στησοκώληδες ΠΑΣΟΚικοί διανοούμενοι του Λαμπρακιστάν. Κυρίαρχη ακαδημαϊκή ιδεολογία, εξάλλου, δεν αποτελούν πολυπολιτισμικές, μεταμοντέρνες, σκληρο-νεοφιλελεύθερες θεωρίες ή ΣΥΝασπισμένος ευρω-καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά ο εθνικισμός και ο σκοταδισμός. Α, όσο για τα μεγάλα διαπλεκόμενα, αυτα τα αναλαμβάνουν οι παπάδες με τα παγγάρια τους και τα πισώπλατα μαχαιρώματα στην ιεραρχία, όχι ο Κόκκαλης, ο Μπόμπολας, οι Mall και οι λοιποί.

Σε αυτήν την Ελλάδα, την οποία πλείστα όσα κείμενα εμφανίζουν ως πραγματικότητα, ή έστω επικείμενη δυστοπία, ναι, ο πιστός δεν διώκεται, ούτε βάλεται πανταχόθεν. Στην πραγματική ελλάδα όμως;

Είχε προηγηθεί η συστηματική καλλιέργεια της πόλωσης με τον πολεμοχαρή λόγο του αρχιεπισκόπου: «Θα τους βόλευε να μείνουμε στα δικά μας, αμέτοχοι στα κοινά, φιμωμένοι. Θέλουν τον παπά κλεισμένο στην εκκλησία, καρπαζοεισπράχτορα.» Ο παπάς, κατά Χριστόδουλο, είναι «κλεισμένος» στο ιερό του και τρώει καρπαζιές. Πολλές έννοιες συκοφαντήθηκαν και ευτελίστηκαν τότε, ποδοπατήθηκαν ξανά από την επέλαση της δημαγωγίας και της απλοποίησης. Είσαι Έλληνας; Απόδειξη δια της αντιστάσεως. Είσαι Χριστιανός; Μολόγα το! Γράψτο στην ταυτότητα. Πίσω ολοταχώς. Με αυτή τη θεολογία της εποχής οδηγηθήκαμε στις περίφημες λαοσυνάξεις, στη «λαοθάλασσα πιστών» που αντιστάθηκε με πραγματικές διαδηλώσεις.


Δεν βλέπω ποιές έννοιες ¨συκοφαντήθηκαν και ευτελίστηκαν¨ σε αυτά που παραθέτεις. Δεν σημαίνει φυσικά ότι είσαι χριστιανός επειδή το γράφεις στην ταυτότητα, ούτε το ισχυρίστηκε κανείς. Aν είσαι όμως χριστιανός δεν βλέπω γιατί να έχεις αντίρρηση να το γράψεις στην ταυτότητα σου. Το να είσαι χριστιανός και να το "μολογάς" ήταν αν θυμάμαι καλά ένα βασικό γνώρισμα των λεγόμενων χριστιανών (για να μην μιλήσουμε περί των μαρτύρων και των νεομαρτύρων). Η ατομικοποίηση της πίστης είναι στοιχείο του προτεστανισμού, αν θυμάμαι καλά.

Η καρικατούρα των προοδευτικών που μιλούσε για "πίσω ολοταχώς" (σλόγκαν το οποίο αναπαράγεις) παρουσίαζε το όλο πράγμα ως μια απαίτηση από την εκκλησία ενός είδους 'πιστοποιητικού θρησκευτικών φρονημάτων' (το "μολόγα το" που λες και εσύ)! Ενα μικρό στοιχείο που ξεχνάνε όσοι αναφέρονται στο θέμα (και δυστυχώς και εσύ): το ζήτημα σχετικά με το θρήσκευμα δεν ήταν "γράψτο στην ταυτότητα". Το θρήσκευμα ήταν ήδη στην ταυτότητα. Το ζήτημα ήταν: "Βγάλτε το από την ταυτότητα". Έχει διαφορά.

Αυτή την αφαίρεση, ο κόσμος που αντέδρασε την εξέλαβε ως πόλεμο ενάντια στην θρησκεία του. Και ήταν όντως, με την εξής έννοια: ο χαρακτηρισμός του θρησκεύματος ως "προσωπικού δεδομένου" μετατρέπει την θρησκεία σε ατομικό ζήτημα. Από την άποψη της πίστης, πρόκειται για μια στροφή στην εκκοσμίκευση και την "πνευματικοποίηση" της θρησκείας, όπου αυτή μετατρέπεται σε ιδιωτικό χόμπυ -προς απόκρυψη-, και όχι ως κάτι το οποίο σφραγίζει κάθε εκδήλωση του θρησκευόμενου. Από την πολιτική άποψη, ένα υποτιθέμενα -εδώ γελάνε- κυρίαρχο κράτος, με την πλειοψηφία να δηλώνει ορθόδοξη, υποχρεούται από κάποιους υπαλλήλους στις Βρυξέλλες να αφαιρέσει την αναγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες του. Δεν βλέπεις κάποια πρόκληση εδώ; Είναι η ίδια ιδεολογία πολυπολιτισμικής ομογενοποίησης η οποία προσπαθεί να σώσει το Αφγανιστάν και το Ιρακ από τον σκοταδισμό και να φέρει επιτέλους την πολυπόθητη δημοκρατία στα άνυδρα εκείνα μέρη. Σε αυτά τα πλαίσια, απαγορεύει και τη μαντήλα.

(Το αστείο είναι ότι η ίδια η Ε.Ε η οποία παρουσιάστηκε ως εισηγητής της αφαίρεσης του θρησκεύματος, μετά την 11/9 εξέτασε διάφορες εκδοχές υποχρεωτικής αναγραφής του, στα πλαίσια του "πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία". Η ίδια εξάλλου προστάτις των ιδιωτικών δεδομένων πέρασε πρόσφατα νόμο που νομιμοποιεί την παρακολούθηση κάθε ιδωτικής τηλεφωνικής συνομιλίας από τα κράτη. Ακόμα πιο αστείο είναι ότι ελάχιστοι κονδυλοφόροι διαπρήσιοι υποστηρικτές της προστασίας που συνιστά η μη αναγραφή του θρησκεύματος έγραψαν δυο λογάκια για το πολύ σοβαρότερο αυτό θέμα. Αλλά είπαμε: σημαντικό είναι να πολεμήσουμε τον σκοταδισμό της φανταστικής Ελλάδας, όχι τον φασισμό της πραγματικής Ελλάδας και Ε.Ε. Το κάθε ντεμέκ αριστερό ή ΠΑΣΟΚικό ψώνιο την έχει δει Βολταίρος και βάλε. Εγώ περιορίζομαι στον ταπεινό ρόλο του Τσέστερτον ;-) ).

Το ποτάμι των πιστών (χιλιάδες χιλιάδων), μας λέει το κείμενο, αυτή η διαδήλωση (συμπτωματική, πάλι, η χρήση της λέξης) ανθρώπων, που τους κατηγορούν για σκοταδισμό που φέρνει τον μεσαίωνα, με τη φυσική, αυθόρμητη παρουσία τους δίπλα στα συρματοπλέγματα (άλλη τυχαία λεξούλα) και τα μπάζα (ένα υποβαθμισμένο περιβάλλον ανησυχίας και απειλής- «τοπίο καταστροφής») διασώζουν το φως. Οι από κει, οι διανοούμενοι, οι αντιθαυματοποιοί, έχουν τα Χημεία τους, την Επιστήμη τους, την Ευρώπη τους, την Εξουσία τους. Οι επό δω, ο αυθεντικός, ο αρχαίος, αθάνατος, αιώνιος κόσμος, έχει το φως, τη φλογίτσα, το θαύμα. Λυρισμός ναι. Αλλά προφανής και εργαλειακός, δεν βρίσκεις;. Ποίηση, σε καμιά περίπτωση.


Λυρισμός, λες, αλλά "προφανής και εργαλειακός". Με το "προφανής" εννοείς διάφανων προθέσεων, ότι δεν ενσωματώνει δηλαδή κρυπτικούς λεπτεπίλεπτους στοχασμούς; Πράγματι, έτσι είναι. Με το "εργαλειακός" εννοείς ότι φέρει πρόθεση; Πράγματι, φέρει. Ένα πρόχειρο παράδειγμα, off the top of my head που λένε και οι αγλλοσάξωνες φίλοι μας, είναι οι παραβολές του Ιησού. Και προφανείς στην διαφάνεια τους και εργαλειακές στην διδαχή τους. Και λοιπόν;

Περιμένεις υποθέτω από την ποίηση να είναι πιο μυστικιστική, περισσότερο πνευματική; Αν τώρα σου βρώ 200 αντιστοιχίες στo χειρισμό και στα νοήματα που αναφέρεις στον Ντοστογιέφκυ ή τον Παπαδιαμάντη θα τους αποπέμψεις ως ελάχιστα ποιητικούς ή εργαλειακούς; Αν παραθέσω Μπλέηκ να πραγματεύεται την ίδια πόλωση, θα τον κατηγορήσεις για ελλειπή ποιητικότητα; Αλλά γιατί να πάμε τόσο μακρυά; Η ουσία της αντιπαράθεσης "Επιστήμης, Χημείας Ευρώπης" και του "αυθεντικού, αρχαίου κόσμου ο οποίος έχει το θαύμα" είναι τόσο παλιά όσο τα ευαγγέλια.

Πράγματι, ο Βησσαρίωνας μπορεί να είναι μια απάτη, βασισμένη σε μια ειδική τεχνική ταφής, σε ύποπτες ουσίες. Μπορεί οι ιερείς της περιοχής να εκμεταλλεύονται το (χημικά εξηγήσιμο) φαινόμενο για να γεμίσουν τα παγγάρια τους. Όμως η ταπεινή στάση αυτού που πάει να ανάψει ένα κεράκι είναι πολλές φορές εγγύτερα στην ουσία της πίστης από την καχυποψία και την αγωνία "μην πιαστούμε κορόιδα". Τι να μας πεί η υπαρξιακή αγωνία στην "κόψη του ξυραφιού" αν δεν μπορεί να κατεβεί για λίγο από την ατομική της πάλη και να κοιτάξει με αγάπη και εμπιστοσύνη τον κόσμο, κατανοόντας την ουσία, όχι το μηχανισμό του θαύματος; Αν βλέπει τους ανθρώπους που σπεύδουν ως ελλειπώς "κοψο-ξυραφίτες" ή ναϊφ κορόϊδα; Πιστεύω θα πει δεν φοβάμαι μήπως με πιάσουν κορόιδο.

Αναπόσπαστη παράμετρος. Τι να πω. Προσωπικά, το μόνο χριστιανικό ήθος που αναγνωρίζω - μπορεί και να το έχω ονειρευτεί, μπορεί και να το συνάντησα στο Όρος- είναι η στιγμή (για να μην πω τίποτα βαρύγδουπο με φωτισμούς) που κάποιος ζητάει να παραιτηθεί από τις βασανιστικές ιδέες του κι εξομολογείται σε εσένα τον περαστικό πως κάθε στιγμή κινείται στην κόψη του ξυραφιού, πως δεν έχει δέσει κανένα γάιδαρο, πως δεν ανήκει σε κανένα σωματείο προπαγάνδας των λόγων Του, πως δεν έχει κλείσει πρώτο τραπέζι πίστα αλλά βρέθηκε για ένα ποτό στο μπαρ. Και πως αντίθετα, κάθε στιγμή αισθάνεται αβέβαιος για την πίστη του, πως βλέπει εσένα με τη δηλωμένη απιστία σου να πιάνεις καλύτερο κέντρο και πως το δικό του στραβό κεφάλι φταίει που δεν τον αφήνει να μετανοήσει.

Κανένας άλλος λόγος εξουσίας και σωτηριολογικού κηρύγματος δεν με ενδιαφέρει. Κανένας χωρισμός σε στρατόπεδα δεν μου είναι ανεκτός από τους επαγγελματίες της αγάπης. Καμία φωτισμένη δεσποτεία δεν με έπεισε για το δικαίωμά της να διαχειρίζεται κατ’ αποκλειστικότητα την παράδοση (κατά τρόπο ιδιοτελή και συμφέροντα) ανακοινώνοντας τα πορίσματά της για το ποια είναι η μοίρα του ελληνισμού και κατά πού πρέπει να κάνουμε τώρα που η θύελλα μαίνεται στο ιδεολογικό τοπίο. Ό,τι με συγκινεί είναι ο λόγος της διαφοράς, της αδυναμίας, της απόκλισης, της ανεστιότητας.


Δε με πείθει προσωπικά η εκλεπτυσμένη προσωπική διαπάλη που δεν χωράει την γριά που πάει να ανάψι κερί στην "εικόνα του δάκρυσε στο σουβλατζίδικο". Σουβλατζίδικο; Comme c'est vulgaire. Όμως είναι και πάλι ο ίδιος εκείνος συμβολισμός, ο Χριστός που κάνει παρέα με πόρνες, τελώνηδες, ληστές και πρεζάκια (αν υπήρχαν τότε, θα έκανε) αντιστοιχεί στο Χριστό που συχνάζει σε σκυλάδικα της εθνικής, λαχαναγορές και σουβλατζίδικα. Όσο για την συνεχή αβεβαιότητα και την υπαρξιακή αμφιβολία ως πρότυπο χριστιανικού ήθους, μου μοιάζει αντεστραμμένη εκδοχή του Φαρισαίου: "Δες κύριε τι ωραία και με τι ένταση ακροπατώ υπαρξιακά, δεν είμαι σαν την χοντροειδή γριά ή τον κακομοίρη που τρέχει στα θαύματα".

Τα περισσότερα πρότυπα πίστεως στα Ευαγγέλια πίστεψαν απλά, χωρίς ηφαιστιακές διαπάλες και βασανιστικές ιδέες, από την μοιχαλίδα μέχρι τον ληστή στο σταυρό. Όλη η ιδέα του Προσώπου είναι πως η πίστη είναι κάτι το πολύ απλό. Δεν έχει κανείς πρόβλημα να πιστέψει στον φίλο του τον Μπάμπη που τον συνάντησε σαν πρόσωπο. Επομένως η πίστη είναι θέμα συνάντησης, όχι ιδεών και αμφιβολίας, βασανιστικών ή μη. Ο υπαρξισμός είναι ένα είδος εγωισμού. Η "απόκλιση, η αδυναμία, η διαφορά, η ανεστιότητα" είναι το πρότυπο του Ασώτου Υιού. Αλλά το σημαντικό στον άσωτο υιό δεν ήταν η φυγή του: ήταν η μεταστροφή του. Ένας οριστικά χαμένος άσωτος υιός θα αντιστοιχούσε επακριβώς στον εωσφόρο. Πράγματι: κάθε στιγμή κινούμαστε στην κόψη του ξυραφιού. Αυτό δεν σημαίνει ότι "το μόνο χριστιανικό ήθος" είναι να κινείσαι στην κόψη του ξυραφιού. Η ουσία έρχεται όταν κατεβαίνεις από το ξυράφι, όταν δηλαδή δεν καθορίζεσαι πλέον από "βασανιστικές ιδέες" και δεν περιμένεις σωτηρία από το "στραβό (ή ορθό) κεφάλι" σου. Δεν σημαίνει αυτό ότι έχεις κλείσει "πρώτο τραπέζι πίστα" ή ότι αυτοδικαιώνεις τον εαυτό σου. Σημαίνει απλά ότι μεταφέρεις το κέντρο του ζητήματος εκτός του εαυτού σου. Προφανώς για να συναντήσεις ο,τιδήποτε θα πρέπει να κοιτάξεις έξω.

(Αυτά τα ολίγα, off the top of my head και πάλι. Δεν μιλάω Εξ Ονόματος, λέω ότι καταλαβαίνω, ενδεχομένως λάθος. Δεν έχω πτυχία θεολογίας, όσο για βιβλιοθήκη, όλοι έχουν από μια. Ούτε καν πως συνάντησα τον Μπάμπη μπορώ να πώ).

Αλλά όλα αυτά μυρίζουν κλεισούρα. Το θέμα δεν είναι απλά να σώσουμε τον εαυτό μας, είναι επίσης να αλλάξουμε τον κόσμο. Αυτό περνάει αναγκαστικά μέσα από το χωρισμό σε στρατόπεδα. Δεν είναι καν χωρισμός ως διχαστική δράση εξάλλου: είναι απλά η επισήμανση ήδη επιλεγμένων εχθρικών θέσεων. Γράφεις πως: "Αν νικιέται ο Άδης, σκέψου τι παθαίνει ο απλός νεοταξίτης. Γι’ αυτό σου λέω. Ο νεοταξ είναι πρόβλημα επειδή δεν έχει νικηθεί (εντός) κανένας άδης, ή έστω δεν υπάρχει προηγούμενη γεύση αυτής της αλήθειας.". Μιλάς για ένα κόσμο αγίων ή για τον πτωτικό κόσμο με τον οποίο πορευόμαστε; Ναι, αν είχαμε όλοι νικήσει εντός μας τον άδη δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Καθώς δεν το έχουμε πετύχει ακόμα αυτό, η πολιτική εναντίωση έχει ακόμα λόγο ύπαρξης, δεν βρίσκεις;

Ως προς το πρώτο σου σχόλιο, λες:

Αυτό που είπα για τα θαύματα είναι ότι δεν συντρέχει λόγος τέτοιου θαύματος, καθώς δεν «σημαίνεται» κάτι δι’ αυτών. Τι είναι ένα καντήλι που κινείται πάνω από τους πιστούς; Όχι πώς αλλά γιατί ματώνει η εικόνα;


Συμφωνεί ως προς αυτό ο κόσμος που βλέπει το θαύμα, ότι δηλαδή "δεν σημαίνεται τίποτα" δι' αυτών; Αυτό που σημαίνεται είναι μια παρουσία, όπως τα αποτσίγαρα του Μπάμπη που βρήκες στο σταχτοδοχείο σου. Θέλεις να ξέρεις "γιατί ματώνει η εικόνα". Θεωρείς λοιπόν ότι μπορούμε να καταλάβουμε νοησιαρχικά τις θεϊκές ενέργειες; Να άλλη μια ερώτηση: Όχι πως, αλλά *γιατί* εστί αγάπη ο Θεός;