Δημοσιεύθη:
1.5.06 @ 12:51 π.μ.
Ετικέτες:




 

Περί αριστερού λόγου εν έτει 2006

mimis

Thas έφα:

Ξεκινάω την κουβέντα χωρίς πρόθεση εριστικής αντιπαράθεσης αν και οι ημέρες είναι πονηρές. Θέλω να ελπίζω ότι αν αποφύγουμε τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς μπορεί και να συζητήσουμε μια χαρά.


Thas, η αντιπαράθεση με ενδιαφέρει και εμένα, η εριστική τέτοια όχι. Φυσικά, αν στην θέση επιχειρημάτων βάζει κανείς χαρακτηρισμούς και δημιουργικούς υπαινιγμούς [tm] με μεγάλη ευχαρίστηση απαντάω ανάλογα. Όχι, δεν εννοώ εσένα!

Διαβάζοντας το κείμενό σου μου δημιουργήθηκαν ερωτήματα. Στέκομαι μόνο σε δύο παραγράφους του.

Αυτό που περνιέται για αριστερή σκέψη σήμερα αποτελεί ένα συνδυασμό αμάσητης αφομοίωσης ιδεολογημάτων των αμερικάνικων πολιτικά ορθών "liberals", ετεροχρονισμένου αντιφασισμού προσκοπικού τύπου, νεόκοπης πολιτικής ανάλυσης επιπέδου βρούβας με αμερικάνικη αφέλεια, περιφρόνησης της κοινωνίας και της παράδοσης με διαφωτιστικά επιχειρήματα που γυρίζουν την ιστορία της σκέψης στον 19ο αιώνα, ετεροχρονισμένου αντικληρισμού κλπ.

Η κεντρική ιδέα είναι να γράφεις αγνοώντας όλα τα τρέχοντα προβλήματα (αναφέραμε παραπάνω μερικά) ή την εντόπια πραγματικότητα και να εντοπίζεις τη ρίζα του κακού στην άγνοια του κόσμου, τον Χριστόδουλο ή τον Καρατζαφέρη, τον ρατσισμό του λαού σου, την ηλιθιότητα του κλπ. Κάθε ακροδεξιά παρανυχίδα είναι πιο σημαντικό θέμα για να επιτεθείς από την πραγματική κυβέρνηση και το πραγματικό παρακράτος.


Αναρωτιέμαι (α) πώς καταλήγεις στο ότι κάθε (σύγχρονη) αριστερή σκέψη προϋποθέτει την «αμάσητη αφομοίωση» ιδεολογημάτων. (β) Γιατί κάτι τέτοιο να είναι προνόμιο δικό της και όχι κάθε σκέψης; (γ) Κατά τη γνώμη σου δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα (ή το εξωτερικό) αριστερή σκέψη που να μην είναι «επιπέδου βρούβας»; (δ) Αντιλαμβάνεσαι οποιαδήποτε προσέγγιση εμπεριέχει τέτοιες αναφορές ή είναι καρπός αυτής της παράδοσης (δηλ. το 90% των διανοητών παγκοσμίως) σαν μια τεράστια παράκρουση, μια μαζική τύφλωση;


(α) Δεν είπα ότι "κάθε (σύγχρονη) αριστερή σκέψη" προυποθέτει την κλπ κλπ. Είπα: "Αυτό που παιρνιέται για αριστερή σκέψη σήμερα". Επομένως ο στόχος της κριτικής μου δεν είναι η ίδια η αριστερή σκέψη per se (sic) αλλά αυτό που εκλαμβάνεται και εμφανίζεται ως τέτοια σήμερα, δηλαδή αυτό που ο μέσος "διανοούμενος" και "προοδευτικός" πρεσβεύει.

Η δημοφιλής τάχα μου αριστερή σκέψη είναι «αμάσητη αφομοίωση» ιδεολογημάτων;! Πως τολμάω να ισχυρίζομαι κάτι τέτοιο; Μα δεν ήταν πάντα αλήθεια αυτό; Μισό αιώνα και λίγο πριν αριστερή σκέψη θεωρούνταν και διαβάζονταν ως τέτοια ο Λένιν και ο Στάλιν. Αργότερα άλλοι ανεκδίηγητοι "στοχαστές". Μια εποχή στην Δύση οι μισοί νέοι ήταν ...Μαοϊκοί. Στην Ελλάδα δεν αναφέρω το επίπεδο λόγου του ΚΚΕ και των αριστερών κομμάτων ακόμα και στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Η ουσιαστική αριστερή σκέψη ήταν υπόγεια, μη δημοφιλής: Μαρξ του ΄44, Λούκατς, Κορς, Λεφέβρ, Παπαϊωάννου, Φρανκφουρτιανοί, αλλά γιατί όχι και Καστοριάδης, Arguments, Καταστασιακοί, Μαρκούζε, κλπ.

Όπως και τότε, έτσι και τώρα. Μόνο που τώρα το σοσιαλιστικό όνειρο έχει στερέψει και οι παλαιοί μεταπράττες του κομμουνισμού στα καθ' ημάς στράφηκαν να αρμέξουν νέες θεωρίες (πρέπει κανείς να φάει, λογικό δεν είναι;). Ταυτόχρονα, πήραν στο λαιμό τους πολύ κόσμο. Τα ίδια δεν συνέβησαν στην Γαλλία, στην Ιταλία, στις ΗΠΑ κλπ; Που είναι, έστω με τα ελλατώματα του, ο αριστερός λόγος του '60 και του '70; Τώρα Γκλυκσμάν, Μπερνάρ Ανρύ-Λεβύ και δε συμμαζεύεται και ο Κον-Μπετίτ στο ευρωκοινοβούλιο αγκαλιά με τον Φίσερ. Εμείς μια και "ανήκομεν εις την Δύσιν" ακολουθούμε, η γενιά του Πολυτεχνείου σε όλες τις διευθυντικές θέσεις του καπιταλισμού, και η Δαμανάκη με τον Ανδρουλάκη να χορεύουν χαρούμενα υπό τον Γιωργάκη.

Πως κατέληξα λοιπόν ότι "αυτό που περνιέται για αριστερή σκέψη σήμερα αποτελεί κλπ κλπ"; Ε, απλά κοίταξα γύρω μου.

(β) Γιατί κάτι τέτοιο να είναι προνόμιο δικό της και όχι κάθε σκέψης, ρωτάς. Προφανώς κάθε σκέψη, στο βαθμό που δεν πιστέυουμε στην απόλυτη αλήθεια, περιέχει ιδεολογήματα. Άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο. Ε, ο σύγχρονος προοδευτικός (αριστερός) λόγος απλά το έχει παραχέσει. Έχει χαθεί κάθε επαφή και με την παραδοσιακή αριστερή διαδικασία σκέψης αλλά και με την πραγματικότητα που αλλάζει εν τάχει γύρω μας. Το τάχα μου αριστερο ΑΚΕΛ το συζητάει με τους αμερικάνους και το σκέφτεται για το σχέδιο Αυνάν! Αναπαραγωγή του αποικιοκρατικού λόγου για το Ισλάμ και το πρόβλημα της Τρομοκρατίας. Αμάσητη χρησιμοποίηση στείρων αστικών ιδεολογημάτων: δημοκρατία των πολιτών, παγκοσμιοποίηση, νέα οικονομία, κλπ. Μπίστης και Ανρυ Λεβί.

(γ) Υπάρχει, αλλά που να την βρείς; Όταν μια επιφυλλίδα του Χαριτόπουλου θέτει πιο καίρια μια κατάσταση από 10 τάχα μου αριστερά βιβλία, υπάρχει πρόβλημα δεν νομίζεις; Ένα παράδειγμα: Που είναι η πολιτική ανάλυση του σχεδίου Αυνάν που το αποδομεί πλήρως; Ο "προοδευτικός" λόγος περιορίστηκε είτε στην -με τάχα μου διαφωνίες- αποδοχή του ως βάση συμφωνίας, είτε στην ενθουσιώδη προτροπή προς αυτό. Όταν οι αμερικάνοι μοίραζαν τις τύχες της Ελλάδας και της Κύπρου το '50 και το '60 η αριστερά είχε έναν κάποιο λόγο, δεν κατάγγειλε τον "στείρο ελληνικό εθνικισμό".

(δ) Ρωτάς: Αντιλαμβάνεσαι οποιαδήποτε προσέγγιση εμπεριέχει τέτοιες αναφορές ή είναι καρπός αυτής της παράδοσης (δηλ. το 90% των διανοητών παγκοσμίως) σαν μια τεράστια παράκρουση, μια μαζική τύφλωση;

90% των διανοητών παγκοσμίως; Βολικό ποσοστό, αφού μου επιτρέπει να επικαλεστώ τον περίφημο νόμο του Στάρτζεον: "90% of everything is crap". Ναι, το 90% των διανοητών παγκοσμίως είναι σε μαζική τύφλωση. Το '30 δεν ήταν το ίδιο ποσοστό (τσε βάλε) σε μαζική τύφλωση υπερ του Στάλιν; Τι'χες Γιάννη, τι'χα πάντα.

Δες εξάλλου τα διαμετρήματα των στοχαστών της αριστεράς σήμερα, όπου σημαντικά έργα θεωρούνται και συζητούνται οι ασημαντότητες του Μόμπιο και η "Αυτοκρατορία" του Νέγκρι (ένα έργο που συνεχίζει το ανδρουλακικό στοχασμό). Τα ίδια και χειρότερα στην Γαλλία, στις ΉΠΑ και αλλαχού.

Όσοι, πάλι, αναγνώστες δεν ορίζονται ως αριστεροί ή δεξιοί, όσοι δηλαδή δεν αισθάνονται ότι πρέπει να συστηθούν κάπως, δεν έχουν να διδαχθούν τίποτα από αυτούς τους διανοητές; Το βιβλίο του (αριστερού) Δημήτρη Χατζή «Το πρόσωπο του Νέου Ελληνισμού» που κυκλοφόρησε πρόσφατα, δεν έχει θέση στη βιβλιοθήκη μας δίπλα στο «αλφαβητάρι του Νεοέλληνα» ή οποιοδήποτε άλλο του Γιανναρά; Ένας άνθρωπος με ανησυχίες και προβληματισμούς όπως εσύ, θεωρείς ότι υπάρχουν περιοχές «κλειστές» στην ανάγνωση εκ των προτέρων; Δεν συνεχίζουμε να μαθαίνουμε σε όλη τη διάρκεια του βίου; Δεν υποβάλλουμε διαρκώς τα πιστεύω μας, τα έργα που μας συγκίνησαν ή μας καθόρισαν, στον διαρκή έλεγχο της εμπειρίας; Δεν κατεβάζεις από τη δισκοθήκη σου τακτικά δίσκους, διαπιστώνοντας τι άντεξε στο χρόνο και τι όχι;


Δεν διαφωνώ ως γενικές αρχές με όλα αυτά. (Το βιβλίο του Χατζή δεν το έχω, θα το αγοράσω συντόμως και θα γράψω πως το βρήκα).

Το γυρνάς όμως στους "διανοητές", ενώ η θέση μου ήταν για "αυτό που περνιέται για αριστερή σκέψη", έννοια γενικότερη. Στην Ελλάδα δεν έχουμε μεγάλη παράδοση ακαδημαϊκών διανοητών (οι μεγάλοι μας της αριστεράς -Αξελός, Καστοριάδης, Παπαϊωάννου, Πουλαντζάς, κλπ- ήταν επί το πλείστον ...γάλλοι. Στην Ελλάδα η πολιτική συζήτηση λαμβάνει χώρα στον τύπο, άντε και σε κάνα πάνελ, μόνο δευτερογενώς στο βιβλίο και στις έδρες. Αυτό που με ενδιαφέρει να πλήξω δεν είναι ο στοχασμός κάποιον διανοητών ο οποίος ενδέχεται να είναι έξοχος, αλλά "αυτό που περνιέται για αριστερή σκέψη" και αυτό που προβάλλεται ως τέτοιο στα ΜΜΕ, στις επιφυλλίδες, στο λόγο των κομμάτων, κλπ (εσχάτως και στα ιστολόγια).

O αντιφασισμός και ο αντικληρικαλισμός σαν δημόσια στάση γιατί είναι ετεροχρονισμένοι; Δεν υπάρχει ένα διαρκώς ογκούμενο κύμα επιστροφής (καθώς η μνήμη εξασθενεί και νέες γενιές έρχονται στο προσκήνιο) σε ένα ιδεατό «καθαρό» παρελθόν, απαλλαγμένο από όλες αυτές τις ανεπιθύμητες φυλές που κατακλύζουν τα οργανωμένα κράτη μας; Δεν είναι στα πάνω του σήμερα ένας λόγος που υπερασπίζεται τον εθνοφυλετισμό και την θρησκεία (ως συστατικά, πλην εξωτερικά στοιχεία ταυτότητας) σαν απάντηση στην επιθυμία της νεοτάξ να μας κάνει κιμά; Από εκεί θα έρθει η απάντηση στα πολύπλοκα προβλήματα της εποχής μας;


Ο κληρικαλισμός είναι ετεροχρονισμένος γιατί παρόλα τα βιώματα σου και την ωραία ιστορική αναδρομή που κάνεις, εδώ και 30 και πλέον χρόνια δεν είναι ο παπάς που κυκλοφορεί για να σε καρφώσει στο χωροφύλακα. Το έχει αναλάβει το Echelon, ο νόμος της Ε.Ε. για την απελευθέρωση των κρατικών παρακολουθήσεων, ο γενικευμένος φασισμός των ΜΜΕ με κάμερες και καταδίκες από παραθύρων κλπ. Όσο για τον αφορισμό και τις εκκλήσεις μεταστροφής των "συμμοριτών" αυτές σήμερα τις έχει αναλάβει "αυτό που περνιέται για αριστερή σκέψη". Ακόμα στον παπά-Μήτσο, τον βασιλοχουντικό παπά του χωριού σου έχεις μείνει;

Δεν συναντάμε στην ανώτερη ιεραρχία του κλήρου όσα ακριβώς κατήγγειλε και η «πάπισσα Ιωάννα» το 1866; Δεν εξεγείρεσαι καθημερινά με τον προτεσταντισμό και την ηθικολογία ενός (αρχιεπισκοπικού) λόγου εξουσίας που μας επιβάλλεται άνωθεν ως δήθεν ορθόδοξος; Δεν αισθάνεσαι να προσβάλλεται βάναυσα η πνευματικότητα και το ήθος Πεντζίκη (για παράδειγμα) στον σύγχρονο απλοποιητικό και ιδεολογικοποιημένο λόγο του μακαριότατου; Ζητάς από τους τυχαίους μελετητές της ορθόδοξης παράδοσης του τόπου να αντιληφθούν τον ριζοσπαστικό της χαρακτήρα και τις διαφορές του από την υπόλοιπη χριστιανική παράδοση, τη στιγμή που ο εκπρόσωποι της δικής μας παράδοσης φροντίζουν να τη θάψουν καθημερινά κάτω από τόνους στρεβλών κηρυγμάτων; Αρκούν τα πέντε-έξι βιβλία-μελέτες που αφορούν μια άλλη ανάγνωση και «εκδοχή» αυτού του παρελθόντος μας για να «καθαρίσουν» και να προσδώσουν νέο περιεχόμενο σε όσα το συλλογικό ασυνείδητο (για να γίνω μονδέρνος) έχει προσλάβει ως σύγχρονο «πρόσωπο» της εκκλησίας; Τέλος, δεν πρέπει η σύγχρονη δημοκρατία να προστατευτεί με το μοναδικό όπλο που διαθέτει, τη διάχυση της γνώσης προς κάθε κατεύθυνση;


Ο λόγος του αρχιεπισκόπου είναι συχνά επιπόλαιος και πρόχειρος. Όμως ο λόγος που καταγγέλεται μανιωδώς είναι άλλος, όχι ο προτεσταντισμός του. Είναι ακριβώς επειδή αρνείται την προτεσταντική μετατροπή την θρησκείας σε εσωτερικό ζήτημα ατομικής σχέσης με το θεό, όπως και επειδή εκφράζει μαζικά μια μερίδα της κοινωνίας η οποία είχε ελάχιστη φωνή στο δημόσιο λόγο. "Λόγος εξουσίας", τον χαρακτηρίζεις, αλλά καλώς ή κακώς είναι πάντως λόγος ενάντια στην εξουσία, δηλαδή στο σημερινό σύστημα. Ποιοί τον καταγγέλουν άλλωστε; Όλοι οι επιφυλλιδογράφοι και οι ντενεκέδες σκέψης (θινκ τανκς) του συστήματος, από τον Μπίστη μέχρι τον Πρετεντέρη. Κόπτονται ξαφνικά όλοι αυτοί για την ...ορθόδοξη πνευματικότητα; (Να προσθέσω ότι ο όρος πνευματικότητα είναι λίγο επισφαλής δίπλα στο ορθόδοξη, γιατί δίνει γκουρουδίστικη εικόνα η οποία δεν ταιριάζει. Παρόλα αυτά τον ανέχομαι προσωρινά). Εκτός αν η εξουσία την οποία αναφέρεις πως της οποίας λογο αποτελεί ο Χριστόδουλας είναι η επικείμενη ...βασιλοχουντική κυβέρνηση την οποία τάχα οραματίζεται. Δηλαδή παραμύθια για μικρά παιδιά.

Ας μείνω λίγο σ’ αυτό. Μιλάς για «ακροδεξιές παρανυχίδες» που αποσπούν το ενδιαφέρον της σύγχρονης ετεροβαρούς (νεοταξικής) σκέψης. Πώς και γιατί τοποθετείς τα πράγματα σε μια αόρατη ζυγαριά, όπου, από τη μία ζυγίζεται το σύμπαν της σύγχρονης ζωής (από τη ρύπανση του περιβάλλοντος, τα όπλα, τις κάμερες και το φενγκ σούι) και από την άλλη οι αδύναμοι Καρατζαφέρηδες και Χριστόδουλοι του κόσμου τούτου; Οι Λεπενίσκοι, δηλαδή, ως μικρότερα ψάρια που πλέουν στους ωκεανούς της παγκοσμιοποίησης, δεν πρέπει να σχολιαστούν και να καταγγελθούν; Τα μεγάλα φαινόμενα δεν ήταν κάποτε μικρά; Και όποιος εν πάση περιπτώσει τα καταγγέλει, αυτομάτως υπερασπίζεται τις κάμερες και τα όπλα; Μήπως η πόλωση αυτή είναι τεχνητή;


Οι Λεπενίσκοι, λες, ως μικρότερα ψάρια δεν αξίζει και αυτοί να καταγγελθούν; Θα στο θέσω Φαρμακικά:

Πως να στο πώ; Αξίζει να πολεμάς για την κατάργησι των ατομικών βομβών. κι ας μην καταργηθούν μαζί τους και τα δόρατα. Κι ας είναι όπλα κι αυτά.

Κι από την άλλη, αν κάθε φορά που οι περιστάσεις μας καλούν σε κίνησι για την κατάργησι των ατομικών βομβών, εμείς θέτουμε σαν προυπόθεσι την ταυτόχρονη κατάργησι των τόξων, επειδή κι αυτά όπλα είναι, ε τότε σα να μαστε βαλτοί.

Το όλα ή τίποτα, ισχύει μόνο στον έρωτα.


Πως και γιατί, ρωτάς, τοποθετώ τα πράγματα σε μια αόρατη ζυγαριά. Μα αυτός δεν είναι ο ρόλος της πόλιτικής ανάλυσης; Αυτός δεν είναι ο ρόλος της σκέψεως; Αυτός δεν είναι ο ρόλος της κριτικής, να κρίνει, να διακρίνει και να αντιληφθεί τις ισορροπίες, την σχετική σημασία, την τρέχουσα κατάσταση;

Ρωτάς: "Τα μεγάλα φαινόμενα δεν ήταν κάποτε μικρά; Και όποιος εν πάση περιπτώσει τα καταγγέλει, αυτομάτως υπερασπίζεται τις κάμερες και τα όπλα;".

Τα μεγάλα φαινόμενα ήταν όντως κάποτε μικρά. Ισχύει όμως και το αντίθετο: μεγάλα φαινόμενα κατέληξαν κάποτε μικρά. Ο Ναπολέοντας ο Μέγας ξέπεσε στο ανιψάκι του της 18ης Μπρυμαίρ. Αυτή είναι η περίπτωση του φασισμού. Ο Χίτλερ κατέληξε Καρατζαφέρης. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, δεν μας λέει ο Μαρξ; Για να το πω απλούστερα: η Ιστορία, η εποχή μας, έχει καταλήξει και επιβάλλει άλλες μορφές ολοκλήρωσης. Ο φασισμός δοκιμάστηκε και πετάχθηκε. Το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα (η νεοτάξ που λέω και εγώ) έχει μάθει ένα σωρό κόλπα από αυτόν, και τα εφαρμόζει τέλεια. Πρόσθεσε, δε, πολλά δικά του. Οι Καρατζαφέρηδες είναι το ακροδεξιό αντίστοιχο του κόμματος του Ολυμπισμού ή του Λεβέντη. Είναι δε κατασκευασμένοι (με αβάντες, χρηματοδοτήσεις και με πληρωμένα δημοσιεύματα) από το ΠΑΣΟΚ για να τσιμπήσει κόσμο από την Νέα Δημοκρατία. Όπως ο Λεπένης είναι κατασκεύασμα του σοσσιαλιστή Μιτεράν για αντίστοιχους λόγους.

Όποιος παρουσιάζεται ως αριστερός, προοδευτικός κλπ. και καταγγέλει επί μήνες τον αρχιεπίσκοπο, το θέμα με τις ταυτότητες, τον Καρατζαφέρη ενώ ταυτόχρονα δεν λέει κουβέντα ή αφιερώνει το 1% του λόγου του πχ. στην πρόσφατη απόφαση της Ε.Ε περί νομιμοποίησης της παρακολούθησης των συνδιαλέξεων των πολιτών είναι είτε βαλτός, είτε μονομανής, είτε ηλίθιος. Απλά πράγματα. Και ο προοδευτικός λόγος στην Ελλάδα αυτό κάνει, εκεί κατέληξε.

Μιλάς για «εντόπια πραγματικότητα» που κατ’ αυτόν τον τρόπο αγνοείται. Νομίζω πως συμβαίνει το αντίθετο. Όταν παραθέτω αποσπάσματα των λόγων του αρχιεπισκόπου το κάνω γιατί η πραγματικότητα που ζω είναι ακριβώς αυτή. Στην Ελλάδα μεγαλώσαμε και ξέρουμε πολύ καλά, είτε από πρώτο χέρι είτε από δεύτερο, την ταραγμένη ιστορία της. Μεγάλωνα σαν παιδί με το φαντάρο (και το πουλί) διαρκώς μπροστά μου. Στο χωριό μού καθόρισαν με ποια παιδιά έπρεπε να κάνω παρέα και ποια να αποφεύγω επειδή είχαν τη ρετσινιά των αριστερών γονέων. Κάναμε γυμναστικές επιδείξεις προς τιμή των συνταγματαρχών. Ο πατέρας μου δίπλωνε την εφημερίδα- οι άνθρωποι συνεχίζουν και σήμερα στα χωριά να τη διπλώνουν από μια αόρατη απειλή. Οι περιπτεράδες δήλωναν στις αρχές ποιοι είναι πατριώτες και ποιοι όχι. Κόσμος και ντουνιάς εστάλη σε διακοπές διαρκείας για τις ανεπιθύμητες και αντεθνικές του ιδέες. Η εφηβική αντίδρασή μου σ’ αυτά δεν ήταν «αριστερή» αλλά ενστικτώδης. Κάπως έτσι συνέβη σε όλους αυτούς τους φίλους που στην πορεία συναντηθήκαμε και συνεχίζουμε να συμπλέουμε, χωρίς κανείς μας να ισχυρίζεται ότι είναι αριστερός.


Αυτό λέω και εγώ. Ό,τι ο προοδευτικός λόγος στην Ελλάδα σήμερα χρωστάει περισσότερα σε μια αναχρονιστική "ενστικτώδη εφηβική αντίδραση" παρά σε συνειδητή, καίρια, σύγχρονη ανάλυση της πολιτικής και πολιτιστικής κατάστασης. Είπες για το φαντάρο και το πουλί. Όπως ίσως ξέρεις είμαι φαντάρος αυτό τον καιρό. Το πρωί, μετά από έξοδο επέστρεψα με τα πολιτικά μου, όπως γίνεται. Ε, αυτό που φορούσα ήταν ένα κόκκινο t-shirt με τον Τσέ. Ουδείς σχολίασε ο,τιδήποτε. Αυτό αναφορικά με τα χωριά (ποιά είναι αυτά) που ακόμα ..."διπλώνουν την εφημερίδα". Εδώ ο μέγιστος αριθμός των στρογγυλοκαθισμένων σε θέσεις του συστήματος, διοίκηση υπουργείων, μμε, οργανισμούς, κλπ δηλώνουν αριστεροί και προέρχονται από κόβες του '70 ή το "σοσσιαλιστικό" ΠΑΣΟΚ, ενώ η δεξιά δηλώνει πλέον Κέντρο, είναι δυνατόν να μένουμε σε μνήμες χούντας και να θεωρούμε πως έτσι δεν αγνοούμε την "εντόπια πραγματικότητα";! Δηλαδή στην ανάλυση σου της ελληνικής πραγματικότητας μεθαύριο έρχεται νέα χούντα με τον Χριστόδουλο οργανικό της διανοούμενο; Γιατί όχι και ο Μαρκεζίνης τότε!

Μοιραζόμαστε πάντως μια βασική αρχή, αν και κάπως ασυνείδητη. Πως στη ζωή, ό,τι μας χειραφετεί είναι για καλό μας.

Μ’ αυτή την έννοια, η «αυτοπραγμάτωση» που σημειώνεις πιο κάτω, όχι μόνο δεν είναι προς αποφυγήν αλλά οφείλει να αποτελεί πάγιο αίτημα όλων μας. Δεν βλέπω τίποτα ναρκισσιστικό σ’ αυτό. Η καταπίεση δεν είναι ποτέ καλός σύμβουλος γιατί οδηγεί σε συμπλεγματικές συμπεριφορές και απωθημένα. Δεν αναφέρομαι στον «πόνο» που είναι συστατικό στοιχείο της ζωής και το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί θετικά- μιλάω για τον έξωθεν κοινωνικό καταναγκασμό και την ασφυκτική πίεση που δεχόμαστε παιδιόθεν. Όλη η ροκ κουλτούρα πάνω σ’ αυτή την οπτική είναι στηριγμένη.


Είναι όντως ό,τι μας χειραφετεί για καλό μας; Εξαρτάται τι μας χειραφετεί και από τι. Ο έρωτας για παράδειγμα δεν είναι χειραφέτηση. Είναι υπακοή στον άλλον. Και όμως, ο έρωτας είναι "για καλό μας". Αντίστοιχα, αυτό που περνιέται για χειραφέτηση μπορεί να είναι μπλέξιμο σε μια βαθύτερη και χειρότερη δουλεία. Να, δες πως ο διαφωτισμός κατέληξε στο Άουσβιτς στην "Διαλεκτική του Διαφωτισμού" και πολλαπλώς αλλαχού. Δες τι καρπούς έδρεψε ο ναζισμός, η ιδέα που είχαν για την σωτηρία οι γερμανοί του ΄30. Δες πως κατέληξε ο κομμουνισμός στο "Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ". "Ό,τι μας χειραφετεί"; Ίσως. Αρκεί να είναι όντως τέτοιο. Εδώ είναι όλο το παιχνίδι.

Η αυτοπραγμάτωση που λες είναι μια παραξηγημένη έννοια, και το παράδειγμα που δίνεις είναι ενδεικτικό: η ροκ κουλτούρα. Το ροκ δεν είναι επαναστατικό καθεαυτό: ήταν απλώς ο φορέας της ανόδου της νεολαίας, ανάμεσα στα άλλα ως αγοραστική δύναμη στον μεταπολεμικό κόσμο. Η αυτοπραγμάτωση του ροκ ήταν εν μέρει η αναζήτηση της κατανάλωσης, της ατομικής ταυτότητας, και ενίοτε της αυτοκαταστροφής στην πορεία για την "ολοκλήρωση" η οποία θα έρχονταν με ένα τριπάκι ή ένα σόλο. Το βιβλίο "Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας" δίνει μια καλή εικόνα για τις ελπίδες και την πραγματικότητα της "επανάστασης" που αποτέλεσε το ροκ το '60. Όσο για την αυτοπραγμάτωση πήρε την τελική της εικόνα στα '70s. "Κάντε χώρο, είμαι ο πρώτος, ο νικητής τα παίρνει όλα". Η γεννιά του '60 κυβερνά άλλωστε τον κόσμο από το '80 και είδαμε τα χαϊρια της.

Εντωμεταξύ, ορίστε τι είδους σχέση με τη μουσική εξάλειψε το ροκ και η μουσική βιομηχανία έκτοτε:

Όταν γεννήθηκε οι άνθρωποι άκουγαν μια μουσική που δεν την έπαιζε ποτέ το ραδιόφωνο. (...) Τι ήταν αυτή η μουσική, από που είχε ξεφυτρώσει αυτό το συγκρότημα, πως ήταν δυνατό να ακούνε μουσική όλοι μαζί, νέοι, γέροι και παιδιά, να τρώνε και να πίνουν όλοι μαζί, να σηκώνονται όλοι μαζί και να χορεύουν;

Από κάπου έρχονταν αυτή η παράνομη μουσική που δεν την έπαιζε ποτέ το ραδιόφωνο. Έμοιαζε να κρύβεται, να παίρνει χίλιες προφυλάξεις, να κυκλοφορεί από μυστικά μονοπάτια στα βουνά και να διασχίζει μεταμφιεσμένη τις πόλεις. Δεν είχαν ακούσει ποτέ αυτά τα τραγούδια κι όμως τα ήξεραν, μόλις άνοιγε το στόμα της η τραγουδίστρια συμπλήρωναν από μέσα τους τα λόγια χωρίς να τα έχουν ακούσει ποτέ στο ραδιόφωνο. (...)
Χρ. Βακαλόπουλος, Η Γραμμή του Ορίζοντος


Αυτά.

Για τις ενστάσεις, τα λέμε στο σχόλια.

15 σχόλια:

BFO καλημέρα. Μετά από αρκετή αντιπαράθεση ,νιώθω πως μπορώ να συμφωνήσω σε ένα σου post. Διαβάζοντας το ένιωσα πιο κοντά σ αυτά που πρεσβεύεις. Φυσικά υπάρχουν μικροαντιρρήσεις.

Γράφεις:

(α) Δεν είπα ότι "κάθε (σύγχρονη) αριστερή σκέψη" προυποθέτει την κλπ κλπ. Είπα: "Αυτό που παιρνιέται για αριστερή σκέψη σήμερα". Επομένως ο στόχος της κριτικής μου δεν είναι η ίδια η αριστερή σκέψη per se (sic) αλλά αυτό που εκλαμβάνεται και εμφανίζεται ως τέτοια σήμερα, δηλαδή αυτό που ο μέσος "διανοούμενος" και "προοδευτικός" πρεσβεύει.

και παρακάτω:

Η δημοφιλής τάχα μου αριστερή σκέψη είναι «αμάσητη αφομοίωση» ιδεολογημάτων;! Πως τολμάω να ισχυρίζομαι κάτι τέτοιο; Μα δεν ήταν πάντα αλήθεια αυτό;

Οι δύο παράγραφοι είναι αντικρουόμενες. Σήμερα ή πάντα η αριστερή σκέψη ήταν "αμάσητη αφομοίωση ιδεολογημάτων"; Αν πάντα ήταν στρεβλή κατά τη γνώμη σου, τότε γιατί τις φορτώνεις τις προσδοκίες σου για ένα καλύτερο κόσμο; Άσε να το κάνουν αυτοί που την πίστεψαν και συνεχίζουν να την πιστεύουν.Η εξήγηση πως κάτι κακό έγινε χειρότερο μου φαίνεται ανεπαρκής.

Πάμε παρακάτω:

Το γυρνάς όμως στους "διανοητές", ενώ η θέση μου ήταν για "αυτό που περνιέται για αριστερή σκέψη", έννοια γενικότερη. Στην Ελλάδα δεν έχουμε μεγάλη παράδοση ακαδημαϊκών διανοητών (οι μεγάλοι μας της αριστεράς -Αξελός, Καστοριάδης, Παπαϊωάννου, Πουλαντζάς, κλπ- ήταν επί το πλείστον ...γάλλοι. Στην Ελλάδα η πολιτική συζήτηση λαμβάνει χώρα στον τύπο, άντε και σε κάνα πάνελ, μόνο δευτερογενώς στο βιβλίο και στις έδρες. Αυτό που με ενδιαφέρει να πλήξω δεν είναι ο στοχασμός κάποιον διανοητών ο οποίος ενδέχεται να είναι έξοχος, αλλά "αυτό που περνιέται για αριστερή σκέψη" και αυτό που προβάλλεται ως τέτοιο στα ΜΜΕ, στις επιφυλλίδες, στο λόγο των κομμάτων, κλπ (εσχάτως και στα ιστολόγια).

Τελικά δηλαδή φταίνε τα ΜΜΕ , συμπεριλαμβανομένων και των επιφυλίδων, και τα (γερασμένα) κόμματα.Άρα ο αντίπαλος σου δεν είναι η αριστερή διανόηση αλλά το σύστημα που δεν την προβάλλει και τα κόμματα που έχουν πάψει να την εκφράζουν. Αυτή είναι η δική μου ανάγνωση .

"Ο κληρικαλισμός είναι ετεροχρονισμένος γιατί παρόλα τα βιώματα σου και την ωραία ιστορική αναδρομή που κάνεις, εδώ και 30 και πλέον χρόνια δεν είναι ο παπάς που κυκλοφορεί για να σε καρφώσει στο χωροφύλακα. Το έχει αναλάβει το Echelon, ο νόμος της Ε.Ε. για την απελευθέρωση των κρατικών παρακολουθήσεων, ο γενικευμένος φασισμός των ΜΜΕ με κάμερες και καταδίκες από παραθύρων κλπ"

Ωραία.

Όποιος παρουσιάζεται ως αριστερός, προοδευτικός κλπ. και καταγγέλει επί μήνες τον αρχιεπίσκοπο, το θέμα με τις ταυτότητες, τον Καρατζαφέρη ενώ ταυτόχρονα δεν λέει κουβέντα ή αφιερώνει το 1% του λόγου του πχ. στην πρόσφατη απόφαση της Ε.Ε περί νομιμοποίησης της παρακολούθησης των συνδιαλέξεων των πολιτών είναι είτε βαλτός, είτε μονομανής, είτε ηλίθιος. Απλά πράγματα. Και ο προοδευτικός λόγος στην Ελλάδα αυτό κάνει, εκεί κατέληξε


Εκτός αν η φωνή του δεν ακούγεται από τα φασιστικά ΜΜΕ που προτιμούν να παίζουν ειδήσεις τύπου Βησσαρίωνα, Χριστόδουλου και Αγίου Θεσσαλονίκης.
Εκτός αν αφορούν το 90% του λαού ,
αλλά ""90% of everything is crap".

Συμφωνώ πάντως με το Φαρμάκη(Αυτό είναι μάλλον είδηση):

Πως να στο πώ; Αξίζει να πολεμάς για την κατάργησι των ατομικών βομβών. κι ας μην καταργηθούν μαζί τους και τα δόρατα. Κι ας είναι όπλα κι αυτά.

Κι από την άλλη, αν κάθε φορά που οι περιστάσεις μας καλούν σε κίνησι για την κατάργησι των ατομικών βομβών, εμείς θέτουμε σαν προυπόθεσι την ταυτόχρονη κατάργησι των τόξων, επειδή κι αυτά όπλα είναι, ε τότε σα να μαστε βαλτοί.

Και μάλιστα αν υποστηρίξεις πως αφού δεν μπορώ να καταργήσω τα πυρηνικά, ας καταργήσω τα τόξα, είσαι και πιο επικίνδυνος. Επαυξάνω δηλαδή.(ΑΥΤΟ κι αν είναι είδηση).

Βέβαια ο εθνοκεντρισμός και η πίστη σε θρησκείες,αν δεν κάνω λάθος απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν αριστερή σκέψη, ή έστω ΜΑρξιστική. Το λέω χωρίς να διεκδικώ δάφνες μελετητή του Μαρξ, οπότε δέχομαι διορθώσεις και ενστάσεις επ αυτού.

Νομίζω πως δικαιούμαι και μία ερώτηση. Σε ενοχλεί η παρακμή της αριστερής σκέψης που διαπιστώνεις(;;) ή μήπως ο "αντικληρικαλισμός" και η διεθνιστική ματιά της; Γιατί αυτά τη συνόδευαν από τη γέννησή της.


"Κρατάω" αυτό το "ζουμερό":

Όταν οι αμερικάνοι μοίραζαν τις τύχες της Ελλάδας και της Κύπρου το '50 και το '60 η αριστερά είχε έναν κάποιο λόγο, δεν κατάγγειλε τον "στείρο ελληνικό εθνικισμό".

και κάθομαι αναπαυτικά να παρακολουθήσω την συνέχεια...


Η συνέχεια- τουλάχιστον από μέρους μου- δεν έχει αμερικάνους και αριστερούς πατριώτες. Θα συνεχίσω μάλλον από εκεί που είχα μείνει. Κατ' αρχάς είναι αδύνατο να απαντήσω σε όλα, αυτό είναι τέχνη του ιδιοκτήτη. Και ύστερα, πριν από μένα σ’ αυτό το ιστολόγιο κονταροχτυπήθηκαν άλλοι, ευφυέστεροι και ικανότεροι εμού. Η πείρα έδειξε ότι η ατελείωτη αντιπαράθεση επιχειρημάτων εξαντλεί και τους συμμετέχοντες και τους τρίτους αναγνώστες. Είναι αδύνατον, για παράδειγμα, να ξεκινήσει διάλογος περί Διαφωτισμού χωρίς να φορέσουμε κράνη και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Όσοι διαβάζουν καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα πίσω από τις γραμμές.
Θα μιλήσω λοιπόν γενικά , έτσι όπως νιώθω τα πράγματα, και μέσα από την ενιαία αφήγηση θα φανούν οι επιμέρους διαφωνίες μου.

Κάθε σκεπτόμενος λόγος, κάθε πράξη (του πνεύματος) που επιχειρεί να αποδώσει ένα νόημα στα πράγματα, αρθρώνεται από πρόσωπα. Και τα ίδια λόγια σε άλλα στόματα λένε άλλα πράγματα- κατά τη ρήση Μαλεβίτση. Όταν η Ιωαν. Καρυστιάνη μιλάει για μια κοινωνία που έχει απωλέσει το χαρακτηριστικό της συλλογικότητας τασσόμαστε ενστικτωδώς αλληλέγγυοι όχι εξαιτίας της αριστεροσύνης της αλλά γιατί το ήθος της, ο τρόπος δηλαδή που το βίωμα στηρίζει το λόγο, μας πείθει για την αλήθεια της. Αντιλαμβανόμαστε ότι η διάψευση του οράματος μετασχηματισμού της κοινωνίας, τής έχει προξενήσει ένα τραύμα. Αυτό το τραύμα δημιουργεί έναν λόγο ουσίας που εκφράζεται τόσο στην τέχνη της όσο και στις συνεντεύξεις της.

Όταν όμως ο αρχιεπίσκοπος λέει το ίδιο πράγμα, ότι δηλαδή η κοινωνία μας έχει διαλυθεί, μάς απομακρύνει. Κι αυτό γιατί νιώθουμε (εξαιτίας του ήθους που λέγαμε) ή απλώς γνωρίζουμε (από τα έργα και τις ημέρες του ανδρός) ότι η συνοχή της κοινωνίας που οραματίζεται βασίζεται σε κολλητικές ουσίες επικίνδυνες για τον άνθρωπο (εθνοφυλετισμός, θρησκευτικός ζηλωτισμός, ενδοστρέφεια και απομόνωση). Ταυτοχρόνως ο λόγος του μας καταπιέζει γιατί φοράει στην κοινή μας παράδοση ρούχα στενά, που δεν την κολακεύουν.
Συνεπώς δεν πρόκειται να βαδίσουμε μαζί του προς την πορεία μετασχηματισμού της κοινωνίας. Πρώτον γιατί το όραμά μας είναι διαφορετικό και δεύτερο γιατί αυτό που θα παραχθεί δεν χειραφετεί τον άνθρωπο όπως λέγαμε και χθες. Δεν θα είναι κοινωνία (ελευθέρων) προσώπων το παραγόμενο αλλά μηχανισμός καταστολής του δημιουργικού εαυτού μας.

Μετά από την τραγική εμπειρία του 20ου αιώνα ένας ολόκληρος κόσμος της λεγόμενης αριστεράς βρίσκεται πλέον σε αμηχανία. Ποια είναι η στάση μας απέναντι σε μια εποχή με τόση συνθετότητα; Πώς να ερμηνεύσουμε τον 21ο αιώνα με εργαλεία του δεκάτου ενάτου; Και αν αρνηθούμε όσα ξαφνικά και πρόχειρα ορίστηκαν ως αντίπαλο δέος στην λεγόμενη παγκοσμιοποίηση τι μας μένει;

Να κάνω εδώ νέα παρένθεση. Η παγκοσμιοποίηση παρά τα θρυλούμενα, δεν είναι αντίθετη στην ιδιοπροσωπεία των λαών. Η παγκοσμιοποίηση απλώς αξιοποιεί τις εθνικές κουλτούρες με σκοπό το κέρδος. Η μουσική που πουλάει σταθερά τελευταία είναι το έθνικ. Ο Κόφι Ανάν χειροκροτεί και συγχαίρει συγκινημένος τον Τόμι Λι Τζόουνς για την (εξαιρετική) ταινία του οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα…Με λίγα λόγια ό,τι είναι εμπορικά αξιοποιήσιμο είναι καλό και άγιο. Μπορεί να είναι και ωφέλιμο. Αλλά συνήθως για να γίνει κάτι εμπόριο χρειάζεται να χάσει αρκετό από το ειδικό βάρος του, να γίνει κάπως "λάιτ" προϊόν. Πρέπει ένα στοιχείο προσωπικότητας ή κουλτούρας να εκπέσει σε στοιχείο (αστυνομικής) ταυτότητας. Να μπορεί να κατανοηθεί με άνεση από την ξένη κουλτούρα, να εμπορευτεί σαν στοιχείο φολκλόρ, σαν τσολιαδάκι στο σύνταγμα. Αυτή είναι η έννοια της ισοπέδωσης που φέρνει η παγκοσμιοποίηση. Αλλά δυστυχώς, την έκπτωση (για παράδειγμα) της πίστης σε εθνικό (φολκλορικό) ιδεολόγημα την έχει αναλάβει και τη προωθεί με συνέπεια ο μακαριότατος. Εκείνος πρώτος, λοιπόν, συνεισφέρει- ανεπιγνώστως- στην καλύτερη αφομοίωση των προϊόντων μας και πάντως δεν ηγείται καμιάς νέας αντίστασης. Κλείνω την παρένθεση.

Τα ερωτήματα που έθεσα πριν απαντώνται κουτσά στραβά από τον κάθε διανοητή όπως μπορεί. Από τον Τσουκαλά ως τον…Ανδρουλάκη που λες κι εσύ, θα συμφωνήσεις (προκύπτει και από τα λεγόμενά σου) ότι δεν είναι πλέον κυρίαρχη μια αριστερή ρητορική- κάτι δειλές προτάσεις με πολλά ναι-μεν-αλλά δεν συγκροτούν κοσμοθεωρία. Σπάνια συναντάς βεβαιότητες ή πάθος – αυτή είναι η κληρονομιά της κατάρρευσης των καθεστώτων. Γι’ αυτό και μου κάνει εντύπωση η ένταση με την οποία επιτίθεσαι στον παρασιτικό λόγο των αμετανόητων ή των επικίνδυνων προοδευτικάριων. Τα λέω έτσι όπως εικάζω ότι τα νιώθεις.

Αλλά το δικό μου ερώτημα είναι κυρίως στο πώς στεκόμαστε σήμερα εμείς, πώς πολιτευόμαστε απέναντι σ’ αυτή την αμηχανία. Εγώ απάντησα ήδη: με αλληλεγγύη. Στη δική σου στάση, όχι απαραίτητα στο σημερινό κείμενο αλλά στη διάρκεια των δημοσιεύσεών σου, θα μου επιτρέψεις να πω ότι διακρίνω θυμό και έλεγχο. Το πρόσωπο του εχθρού έχει σκιτσαριστεί και ο στόχος έχει κλειδωθεί. Η ανάγνωση έχει οριστικοποιηθεί. Αυτή νομίζω πως είναι και η βασική διαφορά σου με τους υπόλοιπους και έχει οδηγήσει σε εκρηκτικό κλίμα τους διαλόγους. Σπεύδεις να καταγγείλεις όσους μετέχουν (κατά τη γνώμη σου) στην τεράστια νεοταξική συνωμοσία. (σχεδόν οι πάντες, δηλαδή) με αποτέλεσμα να αισθάνονται όλοι σε άμυνα.
Δεν νομίζω να σου διαφεύγει ότι κι εγώ και άλλοι διαβάζουμε την «κωλοφυλλάδα» Ελευθεροτυπία. (Πολλοί από τους αγαπημένους μου αρθρογράφους μάλιστα γράφουν και στο Λαμπρακιστάν). Τα θέματά τους δεν είναι μόνο αντικληρικά. Και επειδή μιλάς για «ηλίθιους» με τις γνωστές μονομανίες τους (που εσχάτως σκάσανε και στα blog), θα αναφερθώ και πάλι στο ιστολόγιο-πρότυπο το οποίο στα τρία αυτά χρόνια ζωής έχει ξετινάξει όλη τη σύγχρονη θεματολογία, μηδέ της αστροφυσικής εξαιρουμένης. Το λέω γιατί πιστεύω ότι τα πρόσωπα μας συστήνουν τις ιδέες και όχι το αντίθετο. Ο ΣΥΝ μετά τον Μιχάλη μου συστήθηκε αλλιώς και αυτό είναι μια συνεισφορά του ευτελούς blogging. (Sponsored by blogger). Με λίγα λόγια: οι άνθρωποι και η ζωή θα συνεχίσουν να μας εκπλήσσουν ευχάριστα όσο έχουμε μάτια ανοιχτά.

Τέλος σε περίπτωση που δεν φαίνεται από ποια θέση μιλάω και περισσότερο για την ιστορία του πράγματος, κοίτα αν θες τι έγραφα πέρυσι με αφορμή το θάνατο Φλωράκη.

Επιπλέον να προσθέσω - επειδή αναφέρεσαι κάπου και σ’ αυτό- ότι την αυστηρότερη κριτική στον Χριστόδουλο δεν την έκανε όπως ξέρεις το ΚΚΕ αλλά ο Γιανναράς.

Κλείνω έτσι με ένα προφητικό απόσπασμα του Κούρτοβικ (το 1997) που μιλάει για την ανταλλαγή ηρώων μεταξύ ΚΚΕ και ακροδεξιάς.
«Οι ιδέες του Άρη, όπως εκφράστηκαν με τα λόγια και τα έργα του στο βουνό, δεν είχαν τίποτα το ειδικά κομμουνιστικό. Με την κομματική του ταυτότητα αδιάφορη πια, ο Άρης σήμερα θα μπορούσε να εμπνέει και το άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος, αν όχι κυρίως αυτό. Ο αυτοχθονισμός και η εθνική ενδοστρέφεια, η παραδοσιομανία, η ξενοφοβία, το μένος για οτιδήποτε δεσμεύει έξωθεν την Ελλάδα, η ανάγνωση όλης της νεότερης ιστορίας μας ως ιστορίας ενός προτεκτοράτου- όλα αυτά τα ρυάκια που άρδευαν την ψυχή και τη σκέψη του Άρη κυλούν σήμερα σε άλλες πολιτικές δεξαμενές, που τους δίνουν άλλο χρώμα και άλλο περιεχόμενο.
Ο Τσε Γκεβάρα, πολύ πιο κομμουνιστής από τον Άρη, γοητεύει σήμερα τους Ιταλούς νεοφασίστες. Δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε, αν ο Άρης- που, ας μην το ξεχνάμε δεν έπαψε ποτέ να προκαλεί αμηχανία στο επίσημο ΚΚΕ- γίνει όχι μεθαύριο, αλλά αύριο, σύμβολο της οργανωτικά διασκορπισμένης, πλην παρούσας και μάλιστα ογκούμενης, ελληνικής ακροδεξιάς»


Οι δύο παράγραφοι είναι αντικρουόμενες. Σήμερα ή πάντα η αριστερή σκέψη ήταν "αμάσητη αφομοίωση ιδεολογημάτων"; Αν πάντα ήταν στρεβλή κατά τη γνώμη σου, τότε γιατί τις φορτώνεις τις προσδοκίες σου για ένα καλύτερο κόσμο; Άσε να το κάνουν αυτοί που την πίστεψαν και συνεχίζουν να την πιστεύουν. Η εξήγηση πως κάτι κακό έγινε χειρότερο μου φαίνεται ανεπαρκής.

Η αριστερή σκέψη πάντα περιείχε ιδεολογήματα. Αυτό είναι γεγονός στο οποίο νομίζω συμφωνούμε. Το θέμα είναι: περιείχε και τίποτε άλλο; Εγώ λέω ναι, περιείχε καταγγελτικότητα και εξέφραζε έμπρακτα και θεωρητικά εναντίωση στο κυρίαρχο σύστημα, πράγματα που ο σημερινός της λόγος δεν βλέπω να περιέχει.

Αλλά "αυτοί που την πίστεψαν και συνεχίζουν να την πιστεύουν", αν θεωρούν ότι αξίζει κάτι και είχε στοιχεία αλήθειας, δεν θα πρέπει να κάνουν ακριβώς ότι κάνω και εγώ; Δηλαδή να καταγγέλουν και την παλαιά στρέβλωση της (όπως έκαναν οι ριζοσπάστες κομμουνιστές του 20ου αιώνα) αλλά και την τωρινή. Ιδίως την τωρινή, διότι αυτή μας καίει αυτή τη στιγμή.

Τελικά δηλαδή φταίνε τα ΜΜΕ , συμπεριλαμβανομένων και των επιφυλίδων, και τα (γερασμένα) κόμματα.Άρα ο αντίπαλος σου δεν είναι η αριστερή διανόηση αλλά το σύστημα που δεν την προβάλλει και τα κόμματα που έχουν πάψει να την εκφράζουν. Αυτή είναι η δική μου ανάγνωση.

Συμφωνούμε, και εγώ είπα ότι αντίπαλος μου δεν είναι η αριστερή διανόηση per se, αλλά αυτό που παιρνιέται για αριστερή διανόηση, προοδευτικός λόγος κλπ. Δηλαδή δεν είμαι ενάντια σε κάποιον επειδή είναι "αριστερός διανοητής" αλλά μόνο όταν δηλώνει τέτοιος και στην ουσία αναπαράγει καπιταλιστικά νεοτάξ ιδεολογήματα.

Όποιος παρουσιάζεται ως αριστερός, προοδευτικός κλπ. και καταγγέλει επί μήνες τον αρχιεπίσκοπο, το θέμα με τις ταυτότητες, τον Καρατζαφέρη ενώ ταυτόχρονα δεν λέει κουβέντα ή αφιερώνει το 1% του λόγου του πχ. στην πρόσφατη απόφαση της Ε.Ε περί νομιμοποίησης της παρακολούθησης των συνδιαλέξεων των πολιτών είναι είτε βαλτός, είτε μονομανής, είτε ηλίθιος. Απλά πράγματα. Και ο προοδευτικός λόγος στην Ελλάδα αυτό κάνει, εκεί κατέληξε.

Εκτός αν η φωνή του δεν ακούγεται από τα φασιστικά ΜΜΕ που προτιμούν να παίζουν ειδήσεις τύπου Βησσαρίωνα, Χριστόδουλου και Αγίου Θεσσαλονίκης.


Μα δεν είναι ότι η φωνή τους δεν ακούγεται. Είναι ότι ακούγεται ολημερής και ολοβραδύς και είναι ακριβώς αυτή που στις επιφυλλίδες και στα παράθυρα μιλάει ενάντια στον Χριστόδουλο και τον Βησσαρίωνα. Δηλαδή οι αριστεροί, οι πρώην βεντέτες της μεταπολίτευσης, της επανάστασης, του ΣΥΝ κλπ είναι αυτοί οι οποίοι μονοπωλούν τα μέσα. Όσο για κάποιον που πράγματι μιλάει για τα σημαντικά και δεν αναμασά ιδεολογήματα αλλά τον κρύβουν τα ΜΜΕ, αυτός σωστά πράττει και μακάρι να βρεί βήμα. Δύσκολο όμως, όσο προυπόθεση για να προσληφθείς εκεί είναι ακριβώς να δείξεις πόσο "Μπίστης" είσαι.

Και μάλιστα αν υποστηρίξεις πως αφού δεν μπορώ να καταργήσω τα πυρηνικά, ας καταργήσω τα τόξα, είσαι και πιο επικίνδυνος. Επαυξάνω δηλαδή.(ΑΥΤΟ κι αν είναι είδηση).

Σωστά, και είναι πολύ σημαντικό αυτό που επισημαίνεις. Σου λέει ο άλλος: δεν μπορούμε πχ. να καταργήσουμε τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τα σχέδια των άγγλων, τα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας, την γεωπολιτική σημασία της Κύπρου κλπ. Ε, ας δώσουμε όμως το παράδειγμα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας ξεκινώντας από την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δηλαδή στέλνουν τους ανθρώπους βορά στα χέρια των μεγάλων δυνάμεων εν ονόματι του πολυπολιτισμού και της συναδέλφωσης των λαών. Μόνο που η συναδέλφωση απαιτεί και το κατάλληλο κλίμα, πχ. την κατάργηση των πυρηνικών. Όχι ως πρώτο βήμα να πετάξουμε εμείς τα τόξα μας και ό,τι ήθελε προκύψει!

Τα ίδια λένε και για τους Παλαιστίνιους, τις αραβικές χώρες κλπ.

Βέβαια ο εθνοκεντρισμός και η πίστη σε θρησκείες, αν δεν κάνω λάθος απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν αριστερή σκέψη, ή έστω ΜΑρξιστική. Το λέω χωρίς να διεκδικώ δάφνες μελετητή του Μαρξ, οπότε δέχομαι διορθώσεις και ενστάσεις επ' αυτού.

Ο Μαρξ μίλησε για διεθνισμό. Ο διεθνισμός προυποθέτει τα έθνη. Ταυτόχρονα, ο ίδιος ο Μαρξ ενστερνίστηκε πολλά ιδεολογήματα της εποχής του. Πχ. έβλεπε την αποικιοκρατία των Άγγλων στην Ινδία ως κάτι θετικό, αφού έφερναν τον πολιτισμό τάχα στους άγριους αυτούς. Γενικά ο Μαρξ ήταν αντιφατικός, υπάρχει "νεαρός" και "ύστερος" Μαρξ με διαφορετικά πρόσημα σκέψεως, κλπ.

Πάντως, αριστερή διαπραγμάτευση των εθνικών ζητημάτων και της πίστης σε θρησκείες υπήρξε, όχι μόνο αρνητική αλλά και θετική από πολυάριθμους θεωρητικούς. Πιο σημαντικό απ' όλα, αυτή η σύνδεση υπήρξε στην συνείδηση του αριστερού κόσμου. Οι δεξιοί και μετά οι χουντικοί κατηγορούσαν τους κομμουνιστές για προδότες και απάτριδες. Εκείνοι όμως ένιωθαν πατριώτες. Ο λόγος τους ήταν καταγγελτικός ενάντια στον δημοπρατισμό των αστικών κομμάτων. Μην ξεχνάμε το σημαντικότατο ρόλο που έπαιξαν οι αριστεροί σε όλους τους εθνο-απελευθερωτικούς αγώνες του 20ου αιώνα.

Κάτι ακόμα: η αριστερή σκέψη δεν πρέπει να μένει σταθερή. Μπροστά σε αλλαγμένες καταστάσεις οφείλει να επαναδιατυπωθεί και να εξελιχθεί. Το κάνει πράγματι, προς την κατεύθυνση που βαδίζει και ο καπιταλισμός (όλοι αυτοί οι αριστεροί που κατέληξαν υπο τον Γιωργάκη ή να παιανίζουν την Ε.Ε -αν όχι το ΝΑΤΟ). Θα πρέπει να το κάνει προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Νομίζω πως δικαιούμαι και μία ερώτηση. Σε ενοχλεί η παρακμή της αριστερής σκέψης που διαπιστώνεις(;;) ή μήπως ο "αντικληρικαλισμός" και η διεθνιστική ματιά της; Γιατί αυτά τη συνόδευαν από τη γέννησή της.

Η διεθνιστική ματιά δεν με ενοχλεί. Όντως τη συνόδευε εξ' αρχής. Με ενοχλεί η κοσμοπολίτικη ματιά που καταργεί τα έθνη. Ιδιαίτερα δε, η παγκοσμιοποιητική ματιά της.

Λίγος Φαρμάκης:

Διάβαζα προχθές εναν παλιό ξεχασμένο φιλόσοφο - Μάρξ λέγεται - και τον ορισμό της " τάξις ".

Βρίσκεται στο βιβλίο του η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη και είναι - το απόσπασμα αυτό - μία από τις πιό διάσημες - και ξεχασμένες - σελίδες του. Μιά τάξι - έλεγε - κατέχει μιά συγκεκριμένη θέσι στις σχέσεις παραγωγής. Αυτό το καταλαβαίνουμε. Οι εργάτες κατέχουν μιά συγκεκριμένη θέσι, οι καπιταλιστές επίσης, είναι ξεκάθαρο. Αρκεί η θέσι ; ΟΧΙ απαντούσε ο Μάρξ.

"Εφ όσον εκατομμύρια αγροτικές - ή εργατικές - οικογένειες ζουν σε οικονομικές συνθήκες που ξεχωρίζουν και αντιπαραθέτουν τον τρόπο ζωής τους, τα συμφέροντα και τον πολιτισμό τους απ αυτά των άλλων κοινωνικών τάξεων, αποτελουν μιά τάξι. Στο μέτρο όμως που μεταξύ τους υπάρχει μεν μιά αλληλεγγύη αλλά η ταυτότητα των συμφερόντων τους δεν δημιουργεί μεταξύ τους καμμιά ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, κανέναν ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ, καμμιά ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΙ, τότε ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΑΞΙ"

Ωραίο έ ; Αν το διαβάσης στα γραφεία του κκε θα πέσουν από τις καρέκλες τους. Ο Μάρξ ορίζει τον μοχλό της επανάστασις με όρους πολιτισμού, κοινότητος, εθνικής συνειδήσεως. Η ταυτότητα των συμφερόντων - γράφει - δεν αρκεί - αν δεν οδηγεί σε κοινωνικούς, εθνικούς και πολιτικούς δεσμούς. Χωρίς αυτούς, δεν είμαστε παρα σκορποχώρι.

Μ αυτά στο νου - κρίνε φίλε, τα κινήματα κατα της παγκοσμιοποίησις, τις θεωρίες περί ευρώπης των λαών, περί κοινής πανευρωπαικής δράσεως, με την ταυτόχρονη εξαφάνισι του εθνικού κράτους, την διάλυσι των κοινωνικών ιστών, τον πολυπολιτισμό..... Κι αν τα πρώτα είναι χρήσιμα, χωρίς τα δεύτερα, τα υπό εξαφάνησι τελούντα, δεν είναι παρά απάτες.

Οχι μόνο αυτό. Βρισκόμαστε στην αυγή ενός νέου κόσμου, οπου τα εθνικά κράτη εξαφανίζονται μέσα σε τεράστιους σχηματισμούς και είναι πλέον προφανές πως ο ταξικός ορισμός του Μαρξ οφείλει να επαναδιατυπωθή. Τι σημαίνει σήμερα - ή αύριο - κοινοτική συνείδησι, εθνικός σύνδεσμος, πολιτική οργάνωσι, και - μιά σημαντική ερώτησι - θα ναι η εργατική τάξι όλης της Ευρώπης πλέον που καθώς θα συνειδητοποιεί τα συμφέροντά της θα δημιουργεί όρους ενός πανευρωπαικού πολιτισμού - ή θα ναι υπόθεσι εθνική και τοπική μόνο ;

Κανείς δεν ξέρει. Μόνο τα ερωτήματα να θέτουμε με σαφήνεια, τις απαντήσεις όχι.


Τελικά να που με τη συζήτηση κάπου όδηγούμαστε. Βγαίνει μια σύνθεση , και πιστεύω πως ο Thass εκφράζει μια συνισταμένη πολύ ενδιαφέρουσα. Με καλύπτει στα περισσότερα. Η παγκοσμιοποίηση μπορεί να κρύβει και πολλές ευκαιρείες για βελτίωση του κόσμου, όχι με τη σημερινή της μορφή.
Τελικά τα καινούρια προβλήματα δεν επιδέχονται παλιές απαντήσεις. Διάβαζα ένα ενδιαφέρον post στο e-rooster για τις ΜΚΟ και τις ανεξάρτητες αρχές. Αφήνω έξω τις δεύτερες γιατί πρόκειται για κλειστά club "σοφών" και επιδέχονται πολλή΄κριτική.
Μιλούσε το άρθρο για την πολιτική που παράγουν οι ΜΚΟ. Σκεφτόμουν το παράδειγμα της Διεθνούς Αμνηστείας που αυτή τη στιγμή κάνει αγώνα ενάντια στο Γκουαντάναμο. Θα μου πεις αγώνα light. Ίσως ναι , ίσως και όχι. Επιρεάζει πάντως και η δύναμή της στο συγκεκριμένο θέμα ίσως είναι μεγαλύτερη από την Ελληνική ή την Ιταλική πχ κυβέρνηση. Είμαι ρομαντικός; Ίσως.

Πάντως η κατάργηση των εθνικών κρατών δε σημαίνει και την κατάργηση των διαφορών των εθνοτήτων. Αυτό αντιλαμβάνομαι εγώ ως πολυπολιτισμική κοινωνία . Ανοχή στο διαφορετικό. Οι πολιτισμοί μπορούν και πρέπει να αλληλεπιδρούν, ως διαφορετικοί. Αν επέλθει σύγκλιση από κάτω και όχι από πάνω σημαίνει πως κάποια αναγκαιότητα των λαών θα εξυπηρετεί.
Και να πω και κάτι από την ανθρώπινη πλευρά. Μην τα αποδίδουμε όλα σε υστεροβουλία. Εμένα πχ με ενοχλεί η ολοκληρωτική άποψη Χριστόδουλου, Καρατζαφέρη ή Βορίδη. Τη νιώθω σαν πιο άμεση απειλή από τις παρακολουθήσεις ας πούμε. Βλέπω τον δολοφόνο (Καζάκο τον λέγανε, ζητώ συγγνώμη από όλους τους υπόλοιπους εν Ελλάδι Καζάκους)να σκοτώνει τους Νιγηριανούς μετανάστες δίπλα μου και δεν μπορώ να μένω αδιάφορος.Ίσως σε αυτή την ανθρώπινη ,αδυναμία αν θες, μπορεί να πατάει και ο λόγος κάποιων. Ίσως είναι μια πιο κοντόφθαλμη ματιά. Ίσως εκφράζει αυτό που λέει ο λαός πρώτα την αυλή μας να φτιάξουμε.
Δείξε κατανόηση. Μην το απαξιώνεις, ίσως είναι χρήσιμη και μια αντίδραση στα μικρά πριν γίνουν μεγάλα.


Δύο σημεία του Στάθη που θέλω να επέμβω καθώς παρακολουθώ (αναπαυτικά) τη συζήτηση

1. Πώς να ερμηνεύσουμε τον 21ο αιώνα με εργαλεία του δεκάτου ενάτου;

2. Η παγκοσμιοποίηση παρά τα θρυλούμενα, δεν είναι αντίθετη στην ιδιοπροσωπεία των λαών.


Τα εργαλεία είναι εδώ και δυό χιλιάδες χρόνια σχεδόν ίδια. Λίγο πιο high tech γίνονται αλλά η ουσία είναι ότι έχουμε να κάνουμε με τον "κοινοτισμό" ή με την "ατομικότητα". Ποιά είναι η αρχική επιλογή μας είναι το θέμα.

Όσο για την Παγκοσμιοποίηση; Πρέπει να κάνουμε διάκριση από την Παγκοσμιότητα που κανείς δεν αρνείται. Η Παγκοσμιοποίηση θέλει να μας επιβάλλει (όπως επισημαίνει και ο Στάθης) μια Παγκοσμιότητα που επίσης δεν αρέσει πραγματικά σε κανέναν

Όσο για τις ΜΚΟ; "Θού Κύριε φυλακή...". Το τελευταίο "ΑΡΔΗΝ" θέλει ένα μήνα διάβασμα για τα έργα και τις ημέρες των περισσοτέρων. Η Δ.Α. παλεύει για τους 100 του Γκουαντανάμο για να "δικαιούται" να αδιαφορεί (ουσιαστικά) για κάτι εκατομύρια Αφρικάνων-Κούρδων-Ιρακινών και, και, και...


Ξαναποστάρω ότι είχα ποστάρει πριν την τελευταία απάντηση του Σταθη, γιατί είχε κάποια λαθάκια.

Κάθε σκεπτόμενος λόγος, κάθε πράξη (του πνεύματος) που επιχειρεί να αποδώσει ένα νόημα στα πράγματα, αρθρώνεται από πρόσωπα. Και τα ίδια λόγια σε άλλα στόματα λένε άλλα πράγματα- κατά τη ρήση Μαλεβίτση. Όταν η Ιωαν. Καρυστιάνη μιλάει για μια κοινωνία που έχει απωλέσει το χαρακτηριστικό της συλλογικότητας τασσόμαστε ενστικτωδώς αλληλέγγυοι όχι εξαιτίας της αριστεροσύνης της αλλά γιατί το ήθος της, ο τρόπος δηλαδή που το βίωμα στηρίζει το λόγο, μας πείθει για την αλήθεια της. Αντιλαμβανόμαστε ότι η διάψευση του οράματος μετασχηματισμού της κοινωνίας, τής έχει προξενήσει ένα τραύμα. Αυτό το τραύμα δημιουργεί έναν λόγο ουσίας που εκφράζεται τόσο στην τέχνη της όσο και στις συνεντεύξεις της.

Όταν όμως ο αρχιεπίσκοπος λέει το ίδιο πράγμα, ότι δηλαδή η κοινωνία μας έχει διαλυθεί, μάς απομακρύνει. Κι αυτό γιατί νιώθουμε (εξαιτίας του ήθους που λέγαμε) ή απλώς γνωρίζουμε (από τα έργα και τις ημέρες του ανδρός) ότι η συνοχή της κοινωνίας που οραματίζεται βασίζεται σε κολλητικές ουσίες επικίνδυνες για τον άνθρωπο (εθνοφυλετισμός, θρησκευτικός ζηλωτισμός, ενδοστρέφεια και απομόνωση). Ταυτοχρόνως ο λόγος του μας καταπιέζει γιατί φοράει στην κοινή μας παράδοση ρούχα στενά, που δεν την κολακεύουν.

Συνεπώς δεν πρόκειται να βαδίσουμε μαζί του προς την πορεία μετασχηματισμού της κοινωνίας. Πρώτον γιατί το όραμά μας είναι διαφορετικό και δεύτερο γιατί αυτό που θα παραχθεί δεν χειραφετεί τον άνθρωπο όπως λέγαμε και χθες. Δεν θα είναι κοινωνία (ελευθέρων) προσώπων το παραγόμενο αλλά μηχανισμός καταστολής του δημιουργικού εαυτού μας.


Ο Χριστόδουλος σε τελευταία ανάλυση είναι αδιάφορος, είναι ένα σύμβολο. Το σημαντικό είναι το περιεχόμενο των λόγων που συμβολίζονται, το ποιούς εκφράζουν και σε ποιές συγκυρίες.

Εδώ βρίσκεται ένα κομμάτι της διαφωνίας μας. Αυτές οι "κολλητικές ουσίες επικίνδυνες για τον άνθρωπο" είναι κομμάτι της ιδιοπροσωπίας που αναφέρεις παρακάτω. Απλά, ονομάζεται "θρησκευτικός ζηλωτισμός" ό,τι δεν αποτελεί λάιτ πνευματικότητα, εθνοφυλετισμός ο πατριωτικός λόγος και ενδοστρέφεια και απομόνωση η αντίσταση στην γενικευμένη εξωστρέφεια η οποία εξαφανίζει την ιδιοπροσωπία.

Αυτό το οποίο φαίνεται βαρύ ("ρούχα στενά") δεν είναι το πραγματικό βάρος των ουσιών, αλλά το βάρος του να είσαι αυτός που είσαι, αντί να το πετάξει κανείς ανέμελα τα ρούχα του και να μπεί ξεβράκωτος στον δυτικό λάκκο με τ' αγγούρια.

Να κάνω εδώ νέα παρένθεση. Η παγκοσμιοποίηση παρά τα θρυλούμενα, δεν είναι αντίθετη στην ιδιοπροσωπεία των λαών. Η παγκοσμιοποίηση απλώς αξιοποιεί τις εθνικές κουλτούρες με σκοπό το κέρδος. Η μουσική που πουλάει σταθερά τελευταία είναι το έθνικ. Ο Κόφι Ανάν χειροκροτεί και συγχαίρει συγκινημένος τον Τόμι Λι Τζόουνς για την (εξαιρετική) ταινία του οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα…Με λίγα λόγια ό,τι είναι εμπορικά αξιοποιήσιμο είναι καλό και άγιο. Μπορεί να είναι και ωφέλιμο. Αλλά συνήθως για να γίνει κάτι εμπόριο χρειάζεται να χάσει αρκετό από το ειδικό βάρος του, να γίνει κάπως "λάιτ" προϊόν. Πρέπει ένα στοιχείο προσωπικότητας ή κουλτούρας να εκπέσει σε στοιχείο (αστυνομικής) ταυτότητας. Να μπορεί να κατανοηθεί με άνεση από την ξένη κουλτούρα, να εμπορευτεί σαν στοιχείο φολκλόρ, σαν τσολιαδάκι στο σύνταγμα. Αυτή είναι η έννοια της ισοπέδωσης που φέρνει η παγκοσμιοποίηση. Αλλά δυστυχώς, την έκπτωση (για παράδειγμα) της πίστης σε εθνικό (φολκλορικό) ιδεολόγημα την έχει αναλάβει και τη προωθεί με συνέπεια ο μακαριότατος. Εκείνος πρώτος, λοιπόν, συνεισφέρει- ανεπιγνώστως- στην καλύτερη αφομοίωση των προϊόντων μας και πάντως δεν ηγείται καμιάς νέας αντίστασης. Κλείνω την παρένθεση.

Λες ότι η παγκοσμιοποίηση δεν είναι ενάντια στην ιδιοπροσωπεία των λαών, αυτό είναι απλή παρενέργεια της εμπορικότητας λες. Παγκοσμιοποίηση όμως δεν αφορά απλά την αγορά κουλτούρας, αλλά επίσης τον τρόπο παραγωγής της και το περιεχόμενο της. Αυτό είναι που αλλοιώνεται αδιόρθωτα στην παγκοσμιοποίηση. Φοκλόρ δεν γίνεται απλά ο δίσκος μουσικής της Χ χώρας αλλά η ίδια η ζωή στην Χ χώρα η οποία παρήγαγε την αυθεντική μουσική της κάποτε. Η ιδιοπροσωπεία των λαών είναι συνιστώσα ορισμένων παραγόντων. Αυτούς καταλύει η παγκοσμιοποίηση και πρωτίστως τον τρόπο ζωής, τα περιεχόμενα και τις αξίες αυτής.

Σχετικά με όλα αυτά, δες εδώ:

http://mirmigi.blogspot.com/2006/05/blog-post.html

Τα ερωτήματα που έθεσα πριν απαντώνται κουτσά στραβά από τον κάθε διανοητή όπως μπορεί. Από τον Τσουκαλά ως τον…Ανδρουλάκη που λες κι εσύ, θα συμφωνήσεις (προκύπτει και από τα λεγόμενά σου) ότι δεν είναι πλέον κυρίαρχη μια αριστερή ρητορική- κάτι δειλές προτάσεις με πολλά ναι-μεν-αλλά δεν συγκροτούν κοσμοθεωρία. Σπάνια συναντάς βεβαιότητες ή πάθος – αυτή είναι η κληρονομιά της κατάρρευσης των καθεστώτων. Γι’ αυτό και μου κάνει εντύπωση η ένταση με την οποία επιτίθεσαι στον παρασιτικό λόγο των αμετανόητων ή των επικίνδυνων προοδευτικάριων. Τα λέω έτσι όπως εικάζω ότι τα νιώθεις.

Σπάνια συναντάς ένταση και βεβαιότητες; Δεν το νομίζω. Τίγκα στις βεβαιότητες ο προοδευτικός λόγος, ελάχιστα τα ερωτήματα, ιδιαίτερα τα ερωτήματα για την φύση του νέου κόσμου που ετοιμάζεται. Δεν βλέπω "παρασιτικό λόγο", βλέπω μια κυρίαρχη ρητορική. Πως το είπε ο μουσάτος; Οι κυρίαρχες ιδέες είναι οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης. Αυτό το βλέπω παγκόσμια. Επί Γιουγκοσλαβικού είχαν μείνει 5 αριστεροί διανοητές σε όλη την Ευρώπη να φρίξουν με το θέαμα των αμερικάνων να βομβαρδίζουν στο Βαλκάνια. (Οι άλλοι γελοιότητες και ιδεολογήματα και πολιτική ανάλυση μηδέν. "Να πολεμήσουμε τον Σερβικό εθνικισμό". Ναι, αυτός ήταν ο στόχος του ΝΑΤΟ!). Άλλο, επί σχεδίου Αυνάν (που χειροκρότησε τις ταφές του Μελκιάδες). Δεκάδες φωνές, πύρινα άρθρα για την μεγάλη ευκαιρία που συνιστά το ΝΑΙ, και το πόσο εθνικιστικό και κατάπτυστο είναι το ΟΧΙ. Θυμάμαι λάθος;

Αλλά το δικό μου ερώτημα είναι κυρίως στο πώς στεκόμαστε σήμερα εμείς, πώς πολιτευόμαστε απέναντι σ’ αυτή την αμηχανία. Εγώ απάντησα ήδη: με αλληλεγγύη. Στη δική σου στάση, όχι απαραίτητα στο σημερινό κείμενο αλλά στη διάρκεια των δημοσιεύσεών σου, θα μου επιτρέψεις να πω ότι διακρίνω θυμό και έλεγχο. Το πρόσωπο του εχθρού έχει σκιτσαριστεί και ο στόχος έχει κλειδωθεί. Η ανάγνωση έχει οριστικοποιηθεί. Αυτή νομίζω πως είναι και η βασική διαφορά σου με τους υπόλοιπους και έχει οδηγήσει σε εκρηκτικό κλίμα τους διαλόγους. Σπεύδεις να καταγγείλεις όσους μετέχουν (κατά τη γνώμη σου) στην τεράστια νεοταξική συνωμοσία. (σχεδόν οι πάντες, δηλαδή) με αποτέλεσμα να αισθάνονται όλοι σε άμυνα.

Είμαστε σε μια εποχή που έχουμε αμηχανία στο "Τι να κάνουμε" ίσως (tm Λένιν). Σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να υπάρχει αμηχανία ποιός είναι ο εχθρός. Εξαφανίστηκε τάχα ο καπιταλισμός; Εξαφανίστηκαν τα τσιράκια του;

Νεοταξική συνωμοσία λες. Δεν είναι συνωμοσία, είναι ένα παγκόσμιο σύστημα. Είναι το όνομα που δίνουμε στο σύγχρονο καπιταλισμό. Είναι συνομωσία ο καπιταλισμός; Δεν ξέρω, πάντως είναι όντως παντού, όπως και οι λακέδες του.

Άσε που δεν τον εντοπίζω παντού. Θεωρείς "παντού", δηλαδή παράλογο μέρος να εντοπίζει κανείς αστικά τσιράκια το ΜΜΕ, πχ. ΒΗΜΑ και την Ελευθεροτυπία; Τα κόμματα;

Επιπλέον να προσθέσω - επειδή αναφέρεσαι κάπου και σ’ αυτό- ότι την αυστηρότερη κριτική στον Χριστόδουλο δεν την έκανε όπως ξέρεις το ΚΚΕ αλλά ο Γιανναράς.

Δεν διαφωνώ.

Κλείνω έτσι με ένα προφητικό απόσπασμα του Κούρτοβικ (το 1997) που μιλάει για την ανταλλαγή ηρώων μεταξύ ΚΚΕ και ακροδεξιάς.

«Οι ιδέες του Άρη, όπως εκφράστηκαν με τα λόγια και τα έργα του στο βουνό, δεν είχαν τίποτα το ειδικά κομμουνιστικό. Με την κομματική του ταυτότητα αδιάφορη πια, ο Άρης σήμερα θα μπορούσε να εμπνέει και το άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος, αν όχι κυρίως αυτό. Ο αυτοχθονισμός και η εθνική ενδοστρέφεια, η παραδοσιομανία, η ξενοφοβία, το μένος για οτιδήποτε δεσμεύει έξωθεν την Ελλάδα, η ανάγνωση όλης της νεότερης ιστορίας μας ως ιστορίας ενός προτεκτοράτου- όλα αυτά τα ρυάκια που άρδευαν την ψυχή και τη σκέψη του Άρη κυλούν σήμερα σε άλλες πολιτικές δεξαμενές, που τους δίνουν άλλο χρώμα και άλλο περιεχόμενο.
Ο Τσε Γκεβάρα, πολύ πιο κομμουνιστής από τον Άρη, γοητεύει σήμερα τους Ιταλούς νεοφασίστες. Δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε, αν ο Άρης- που, ας μην το ξεχνάμε δεν έπαψε ποτέ να προκαλεί αμηχανία στο επίσημο ΚΚΕ- γίνει όχι μεθαύριο, αλλά αύριο, σύμβολο της οργανωτικά διασκορπισμένης, πλην παρούσας και μάλιστα ογκούμενης, ελληνικής ακροδεξιάς»


Ο Κούρτοβικ είναι ένας συνεπής νεοταξίτης. (Και άθλιος κριτικός, συν τοις άλλοις). Στο -κατάπτυστο- απόσπασμα δεν παύει παρά να εκφράζει την στροφή 180 μοιρών του προοδευτικού λόγου. ΑΥΤΟ περνιέται σήμερα για αριστερός λόγος!

Πρόσεξε την απόχρωση: "η ανάγνωση όλης της νεότερης ιστορίας μας ως ιστορίας ενός προτεκτοράτου". Ανάγνωση. Βέβαια, πραγματική ιστορία δεν υπήρξε, ούτε έχουμε άποψη επ' αυτής, ώστε να ομιλούμε περί "πραγματικότητας". Είναι μια ...ανάγνωση του Άρη αυτή. Ακυρώνουμε όλη την υπόθεση της αριστεράς στην Ελλάδα.

Ο Άρης, δε, ήταν έμπλεος "ξενοφοβίας" και "αυτοχθονισμού", αυτά τα ρυάκια άρδευαν την ψυχή και το σώμα του. Α, και παραδοσιομανία και εθνική ενδοστρέφεια. Δεν ήξερε να ακούει έθνικ και τζάζ και να διαβάζει Ραπτόπουλο.

Άλλο αρνητικό ρυάκι που άρδευε τον Άρη -και σήμερα άλλους: "το μένος για οτιδήποτε δεσμεύει έξωθεν την Ελλάδα".

Λόγος έτοιμος να πεί: "Στρατηγέ, Ιδού ο στρατός σας".


Ετοιμαζόμουν να πω κάτι στον κύριο Φαρμάκη όταν ξάφνου βζζζουν εξηφανίσθη και ενεφανίσθη ως big fat opinion στο ίδιο κείμενο. Τώρα τι να κάνω. Μάλιστα είχα πιστέψει ότι ήταν δικός του λόγος, τον έβρισκα κάπως αυστηρούτσικο.
Τελικά ομιλούμε για το ίδιο πρόσωπο; Είσθε το ίδιο πρόσωπο; Προσωπικά δεν το βρίσκω κακό.
Πάντως για την ώρα, κατόπιν τούτων,ούτως ειπείν και άνευ παρεξηγήσεως,

Τον λόγο μου τον είπα,
δεν έχω άλλον κανένα.
Μεθύστε με τα αθάνατο
κρασί του εικοσιένα.

(Ψέμματα. Να πω κάτι. Ο Κούρτοβικ είναι από τους καλύτερους κριτικούς λογοτεχνίας που διαθέτουμε. Βεβαιωμένο. Εκτός από την ιστορία της λογοτεχνίας υπάρχει και η ιστορία της κριτικής της… λίγη υπομονή!)


@Thas

Όχι, δεν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, εκτός αν δίνεις υπερβολική βάση σε μια ολιστική αντίληψη της ανθρωπότητας.

Απλά, εδώ και καιρό (είχα βάλει και σχετικό λινκ) άνοιξα το mirmigi blog, με σκοπό να δημοσιεύω εκεί κείμενα του Α. Φαρ. ώστε να μη παραφορτώνω το δικό μου και να φτιάξω σιγά σιγά ένα αρχείο αποκλειστικά με Α.Φαρ. Όπως λέει κι ο ποιητής: ρίξε στο γυαλί Φαρμάκη...

Ε, σήμερα μπήκα να ανεβάσω τη Νεοταξική Γρίππη, το νέο κείμενο που βλέπεις, και ξέχασα να κάνω logout πριν ποστάρω το δικό μου.


Μεθύστε με κρασί ο ένας, ρίξε στο γυαλί φαρμάκι ο άλλος, ε, τέτοιο μεράκλωμα στα καλά του καθουμένου μου ρθε λίγο απότομο ομολογώ!

Πάω να βάλω ένα ποτάκι να περιμένω τη συνέχεια. Είστε υπέροχα αγόρια και τα δυό.


Και ξέρεις κάτι Μιραντό; Εκτός από κούκλος (που φαίνεται), είμαι και πνευματώδης.

Θα σας παρακαλέσω και τους δύο να κατεβάσετε το κομμάτι που προσφέρω. Άντε μην τα πάρω τώρα. Για τον φαντάρο δεν ξέρω, έχει laptop στη σκοπιά, τι γίνεται με το σύγχρονο στρατό ρε γμτο;
Αλλά εσύ με το ποτό στο χέρι, δεν δικαιολογείσαι...woman of the ghetto λέμε. Το ακούει ο παπάς- πετάει το βαγγέλιο. Το ακούει κι η Γιανιτζαριά και πάει να πολεμήσει.


Το ακούει και η Μιραντό και πάει να γεμίσει (το δεύτερο - εν τω μεταξύ, ήπιανε οι αγαπημενοι όλες τις τεκίλες 100% agave, και τώρα κατήντησα στα ρούμια η κόρη...)

Το κατέβασα, βεβαίως! Τι νόμιζες;

Θας μας Θαςε μαλωσω, διότι διαγνώθω ότι δεν μελετήσαμε επαρκώς τους βέλβετ ανδεργράουντ μας, ε; και πιάνουν κι οι ζέστες, κι αρχίζει η ελαφρότης των ενδυμάτων, νομίζω μιαν επανάληψη τη χρειάζεστε!

[Θας, αυτή η νεολαία στέλνει ποστ με το κινητό, το ξέρεις; Σόδομα και Γόμορα...]


[Θας, αυτή η νεολαία στέλνει ποστ με το κινητό, το ξέρεις; Σόδομα και Γόμορα...]

Sony Ericcson P910i, Opera mobile browser, GPRS.

Γραμμένα ψηφίδα ψηφίδα με την γραφίδα.

Now you know!


@stathis
Και μάλιστα αν υποστηρίξεις πως αφού δεν μπορώ να καταργήσω τα πυρηνικά, ας καταργήσω τα τόξα, είσαι και πιο επικίνδυνος.

Ναι αλλά αν υποστηρίξεις ότι "πάω με τα τόξα μου να πολεμήσω αυτούς που έχουν πυρηνικά"[*] δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ψεύτης.

[*](γιατί εγώ στο Φαρμάκη βλέπω πολύ υποκριτική εναντίωση στα τόξα. Χέστε με που ένα άτομο το οποίο δεν αναγνωρίζει δικαιώματα στους Τ/Κ επειδή οι πρόγονοί τους ήρθαν σαν κατακτητές πριν... 4 αιώνες στηρίζει τον εθνικισμό μόνο και μόνο επειδή τον έπιασε ο καημός για τα αίσχη του καπιταλισμού. Λίγη αξιοπρέπεια και λίγο θάρρος της γνώμης μας επιτέλους!)


Γνωμοδότα, φορ δη ρεκορντ: αυτό με τα τόξα είναι από ένα κλασσικό χρονογράφημα του Φρέντυ Γερμανού, με θέμα τον αφοπλισμό από τα πυρηνικά. Ξεκινούσε με αμερικάνους (να τα πετάξουν οι σοβιετικοί), μετά σοβιετικούς (να τα πετάξουν οι κινέζοι) οι κινέζοι ζητούσαν καταργηση συμβατικών όπλων των ιαπώνων, οι ιάπωνες των κορεατών κλπ κλπ κι όλο κατέβαινε οπλοκατηγορία για να καταλήξει ότι αν οι μαορί δεν πετάξουν τα τόξα τους, ειρήνη στον πλανήτη δεν πρόκειται να υπάρξει.