Δημοσιεύθη:
3.3.08 @ 11:45 μ.μ.
Ετικέτες:




 

Press-GR

Δηλαδή αυτό το μπλόγκ είναι το φως της αποκαλύψεως και σιωπή το κλείσιμό του;

Καταγγελτική δημοσιογραφία χωρίς υπογραφή - ανώνυμη - είναι εκβιασμός.

Μπορείς να γράφης ανωνύμως μυθιστορήματα, εξισώσεις, όνειρα, συνταγές - αλλά δεν μπορείς να καταγγέλης και να αποκαλύπτης. Οποιος θέλει να το κάνη να υπογράφη. Να πληρώνη και το τίμημα των πράξεών του. Για να μην νικήσουνε στο τέλος οι δειλοί.

Ο λόγος προϋποθέτει το πρόσωπο.

Την ημέρα των Φώτων γράψανε καταγγελτικώς την εξής είδησι: “ο δήμαρχος χάϊδεψε ερωτικά τον γυμνό κολυμβητή που έπιασε τον σταυρό”.

Η ξεφτίλα των εννοιών του λόγου και της ελευθερίας ειναι χειρότερο κακό από την απαγόρευσι τους.

Ασχέτως της υποθέσεως αυτής - ο κάθε συκοφάντης μπορεί να γράφη ανωνύμως στο διαδίκτυο ότι θέλει - και αν τον απαγορεύση ο θιγόμενος θα φωνάζουμε όλοι κατά της λογοκρισίας και ζήτω το ελεύθερο ιντερνέτ; Αυτά είναι τρελλά πράγματα.

Ο λόγος καλεί την ύλη - την δημιουργεί, την δείχνει, την ονομάζει και την αλλάζει. Χωρίς αυτή την μαγική ιδιότητα μένει θόρυβος - ροχαλητό και κομπρεσέρ.

Αυτοί θέλουνε τον λόγο ουδέτερο - χωρίς ιδιότητες. Αν όλα μένουν χωρις αντίδρασι - αν παύσει ο λόγος να συγκινεί, να αγγίζει, να τσαντίζει - θα μείνουνε οι λέξεις χωρίς κανένα νόημα.

Δεν αμφιβάλω ότι αυτό επιδιώκουν. Θα ζούμε με σήματα.

Ποιός αποφασίζει το περιεχόμενο της ελευθερίας, της τιμής - της δικαιοσύνης;

Φυσικά οι φύλακες θα χρησιμοποιήσουνε την δική μας απαγόρευσι για να απαγορεύσουνε τις αληθινές φωνές. Απάντηση σε αυτό είναι το: όλα επιτρέπονται, τίποτα δεν απαγορεύεται —ώστε και εσείς φύλακες έτσι δεν θα βρείτε ευκαιρία λογοκρισίας;

Πολύ ρηχό δεν σας φαίνεται αυτό το πάνδημο επιχείρημα - και αγαπητό στην αριστερά, δυστυχώς;

Ρηχό για δύο λόγους.

Πρώτος λόγος - η σύγχυσι. Ολα - ψεύδη και αλήθειες, γεγονότα και απάτες, συμβάντα και παραμύθια σε ένα καζάνι - σε ένα διαδίκτυο. Αποτέλεσμα είναι αυτό: το διάβασα στο ιντερνέτ σημαίνει το άκουσα στο ράδιο αρβύλα. Τα ίδια παντού - ακόμα και στις επιστημονικές ανακοινώσεις. Αντε να βρης άκρη - και αυτό βολεύει τους φύλακες.

Δεύτερος λόγος - η πραγματική λογοκρισια. Σήμερα οι φύλακες λογοκρίνουνε όχι με την απαγόρευσι αλλά με την διαστρέβλωσι. Είμαι αριστερός λέγει ο Τσίπρας, ο Ιός, η Παπαρήγα και ο Τριανταφυλλόπουλος. Ζήτω ο ελεύθερος λόγος στο Διαδίκτυο, φωνάζουνε οι επαναστάτες, οι πράκτορες, οι υπάλληλοι του Σόρος και το Νάτο.

Πιστεύω ακράδαντα ότι ο αγώνας για την αποκατάστασι των λέξεων - αυτό είναι που μας φυλάει από τους φύλακες. Να, αυτό είναι αληθινό, αυτό είναι ψεύδος. Αυτοί γράφουνε την αλήθεια, εκείνοι είναι απατεώνες και εκβιαστές.

Δεν διαφωνούμε σε κάτι. Παρά μόνο σε αυτό. Αξίζει ακόμα και το ψεύδος υπερασπίσεως - και κυρίως - το ψεύδος είναι λόγος;

Εγώ λέω δεν είναι. Ο Λόγος είναι λόγος αληθείας - ακόμα και αν είναι ο κοινός λόγος του Ηρακλείτου: του λόγου δε εόντος ξυνού ζώιουσιν οι πολλοί ως ιδίαν έχοντες φρόνησιν.

Ο κοινός λόγος δεν είναι ατομικό παραλήρημα - ούτε ατομική πεποίθησι ή δοξασία.

Παράδειγμα. Αξίζουνε υπερασπίσεως - αποτελούνε λόγο τα κείμενα που προπαγανδίζουνε - ψευδείς θεραπείες θανασίμων ασθενειών; Εγώ ξαναλέω - δεν αξίζουνε, δεν αποτελούνε κοινό λόγο.

Μας έλαχε να ζούμε σε εποχή παρακμής - και συγχύσεως. Ο λόγος έπαψε να είναι κοινός. Υπερασπίζεσθε ακόμα και τα ψεύδη - τις απάτες και τις ονομάζετε λόγο - ζητάτε δε την απόλυτη ελευθερία του λόγου αυτού. Δηλαδή ζητάτε την ελευθερία του ατόμου. Ε, λοιπόν, αυτήν κανείς δεν την απαγορεύει. Την διαθέτουμε όλοι.

Εκείνο το κοινό του λόγου είναι που απαγορεύεται.

Επειδή προϋποθέτει την αλήθεια.

Α. Φαρ

2 σχόλια:

Φοβάμαι οτι τα πράγματα είναι πιό ζόρικα. Έγραψα κι εδώ οτι [...] το ουσιαστικό ζήτημα είναι το πώς λύνεται το “ποιός είσαι και τι θέλεις”, που συχνά είναι αναγκαίος όρος για το διάλογο - ή μάλλον αυτό το γίγνεσθαι των κειμένων που συνιστούν τη μπλογκόσφαιρα και που μπορεί να είναι και διάλογος.

Επιμένω οτι η επωνυμία/ψευδωνυμία και λοιπές “πολιτικές υπογραφής” δεν καλύπτουν τη λύση αυτή, σε ένα σύστημα που ο,τι υπάρχει είναι κείμενο.

Σκεφτείτε 100 επώνυμους μπλόγκερς να προβάλλουν συντονισμένα μια κοινή πλην αδημοσίευτη ατζέντα. Καταλαβαίνετε;


Συμπληρώνω: στο σάπιο σύστημα που ζούμε, γνωρίζουμε το κοκταίηλ ωμής καταστολής και ηγεμονίας, που μανουβράρει το δημόσιο λόγο - πρακτικές πλευρές της δεύτερης έχουν αναπτύξει και οι Herman&Chomsky
Με το ίντερνετ, πάμε παραπέρα και το κοκταίηλ εξελίσσεται κι αυτό: αρκεί να μελετήσουμε τους εμπόρους, με τα βάιραλ μάρκετινγκ, τις τοπολογικές τακτικές" στις μπλογκοκαμπάνιες και τις τεχνικές ακρόασης του γουέμπ...


Σκεφτείτε 100 επώνυμους μπλόγκερς να προβάλλουν συντονισμένα μια κοινή πλην αδημοσίευτη ατζέντα. Καταλαβαίνετε;

Βεβαίως υπάρχει και αυτή η διάσταση. Και όχι μόνο θεωρητικώς θα έλεγα. Και δεν είναι μόνο τα προεκλογικά ιστολόγια της μιας βδομάδας που έσπρωχναν την πραμμάτεια τους, αλλά και πιο υπόγειες και με βάθος χρόνου δουλειές.