Ενάντια στο Μάη

Ο κάθε πικραμένος αριστερόζ ―όπως αποκαλώ τον οπαδό της ροζέ «προοδευτικής» αριστεράς του συστήματος― βρήκε αφορμή με τα σαραντάχρονα του Μάη ώστε να βγεί να μιλήσει με περισσή νοσταλγία για την «φοιτητική εξέργερση του ’68», την «φαντασία στην εξουσία» και όλη την γκάμα των σχετικών κοινοτοπιών. Αν είχα ένα ευρώ για κάθε αφόρητο κλισέ ευαίσθητου προοδευτικού που διάβασα ή άκουσα αυτό το μήνα θα έπιανα το Μάη στις Μπαχάμες.

Σύμφωνα με την μεθοδολογία που ακολουθούσε ο Μαρξ, είναι η κατάληξη που μας δίνει απαντήσεις για τις απαρχές και όχι το αντίστροφο. Έτσι, για να καταλάβουμε τι ήταν το ΠΑΣΟΚ του ’81 αρκεί να εξετάσουμε σε τι κατέληξε ―βράστα, δηλαδή. Αντίστοιχα, για να κατανοήσουμε τι υπήρξε ο Μάης του ’68, δεν θα πρέπει να πάρουμε τοις μετρητοίς τα συνθήματα και τις διακυρήξεις της εποχής, αλλά να δούμε την επίδραση τους στο σήμερα. Ως προς αυτό ο Μάης του ’68 υπήρξε ένα πρώτης τάξεως σχολείο και πειραματικό εργαστήρι πάνω στις νέες ιδεολογίες και τεχνικές διακυβέρνησης, που έκτοτε κυριάρχησαν.

Ο Μάης υπήρξε πράγματι η ταφόπλακα της αστικής κοινωνίας. Όχι όμως επειδή απεμπόλησε τον καπιταλισμό, αλλά επειδή εξαφάνισε, ως άχρηστους αρχαϊσμούς, όλα τα στοιχεία της αστικής ―και προαστικής― εποχής που δεν ήταν πλέον πρόσφορα σε συνθήκες μαζικής καταναλωτικής δημοκρατίας. Από αυτή την άποψη, ο Μάης υπήρξε η αφετηρία της σημερινής μας κατάντιας.

Όπως η αστική τάξη προηγήθηκε της Γαλλικής επανάστασης για να βγεί στο πολιτικό προσκήνιο μέσω αυτής, έτσι το 1968 υπήρξε η στιγμή όπου οι προυπάρχουσες μαζικοδημοκρατικές διεκδικήσεις βγήκαν στο προσκήνιο για να επεκταθούν σύντομα σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής. Όσο για το επαναστατικό, πολιτικό κομμάτι της εξέγερσης του Μάη, το γεγονός δηλαδή ότι αποτελούσε πρωτίστως μια εργατική απεργία αποσιωπήθηκε με τη σιωπηρή συγκατάθεση των «ηγετών» του κινήματος, προερχόμενων κυρίως από το χώρο των πανεπιστημίων. Ως προς αυτό, το 1968 υπήρξε πράγματι το έργο μιας πρωτοπορίας, αλλά επρόκειτο για την πρωτοπορία της αστικής διαχείρισης. Μιλάμε για όλους αυτούς τους μαθηματευόμενους οργανικούς διανοούμενους (κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι, φιλόσοφοι, κριτικοί εως και διαφημιστές) οι οποίοι σε λίγες δεκαετίες μεταλλάχθηκαν σε πολύτιμα στελέχη της εξουσίας, μπολιάζοντας την με «αριστερή» ρητορική και know-how.

Στην Γαλλία η έννοια «soixante huitards» (εξεγερμένος του 68) κατέληξε να σημαίνει αυτόν που εξαργυρώνει τον αγώνα σε πολιτικό-κοινωνική εξουσία και φήμη (αρκεί να θυμηθούμε την πορεία του πλέον προβεβλημένου «ηγέτη» του κινήματος, Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, από τα οδοφράγματα στα έδρανα του ευρωκοινοβουλίου). Δεν πρόκειται, βέβαια, για αποκλειστικά γαλλικό φαινόμενο. Ανάλογη «εξ’ αριστερών» περιφρόνηση φέρει στις ΗΠΑ η έννοια του «Baby Boomer», η οποία συνδυάζει τους υποτιθέμενα βιώσαντες το ελευθεριακό κλίμα της δεκαετίας του εξήντα με την μετέπειτα κυνική εμπροσθοφυλακή του Ρηγκανισμού και των άπληστων 80s —χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ηγέτης του νεολαιίστικου κινήματος των Γίπις (Yippies) και μετέπειτα γιάπι, Τζέρυ Ρούμπιν. Στην Ελλάδα αντίστοιχο ρόλο έπαιξε, φυσικά, η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου».

Ήδη οι εξεγερμένοι του Μάη γνώριζαν τι επρόκειτο να ακολουθήσει: «προσοχή, αφομοιωτές» προειδοποιούσε ένα σύνθημα της εποχής. Οι Καταστασιακοί, οι οποία αναγνωρίστηκαν αναδρομικά ως βασικοί ιδεολογικοί παράγοντες της εξέγερσης ήδη προειδοποιούσαν για το καρριερίστικο πνεύμα των «βεντετών» της εξέγερσης. Αυτό όμως είναι περιπτωσιολογία. Το σημαντικό είναι, πέρα από τις ατομικές περιπτώσεις και τους συμβιβασμούς —οι οποίοι άλλωστε αποτελούν κοινό χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων―, να εντοπίσουμε τι, μέσα στις διακυρήξεις και το πνεύμα του Μάη, υπήρξε τόσο καίριο και θελκτικό για την ανάπτυξη της μετέπειτα τάξης πραγμάτων. Δηλαδή τι στα συνθήματα και τις διακυρήξεις του Μάη προσφέρονταν από μόνο του, ή με ελάχιστη βοήθεια, προς επαναφομοίωση.

Αν το «ροκ εν ρολ» και η σχετική μυθολογία ήταν αποτέλεσμα της ανάδυσης της νεολαίας ως αγοραστικής δύναμης —η οποία απαιτούσε την αναγνώριση της και, μεταξύ άλλων, πολιτισμικά προϊοντα που να την «εκφράζουν», ο Μάης του ’68 υπήρξε η άρθρωση μιας νεολαιίστικής μαζικοδημοκρατικής κουλτούρας της κατανάλωσης με πολιτικούς πλέον όρους ―δεν είναι τυχαίο ότι συνδέεται σχεδόν πάντα με το «ροκ εν ρολ». Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος που τα συνθήματα και οι στάσεις του Μάη, από το «ζήσε χωρίς νεκρούς χρόνους» μέχρι τη «φαντασία στην εξουσία» και το «πάρτε τις επιθυμίες σας για πραγματικότητα» απετέλεσαν τόσο γρήγορα και με τόση αποτελεσματικότητα υλικό των διαφημίσεων και της μαζικής κουλτούρας.

Τι προβάλλει το «ζήσε χωρίς νεκρούς χρόνους» από μια ηδονοθηρική θεώρηση της ζωής, όπου το άτομο έχει το ρόλο του «καταναλωτή εμπειριών»; Η πολιτική δράση, οι κοινωνικές σχέσεις και η κουλτούρα γρήγορα αποπέμπονται στο πυρ το εξώτερον, αφού απαιτούν υπομονή, «νεκρούς χρόνους» και τριβή των «επιθυμιών» πάνω στην πραγματικότητα και τις επιθυμίες των άλλων. Η στροφή της δεκαετίας του ’70 στην αυτοπραγμάτωση αυτό αντιπροσωπεύει.

Ο Ζαν Κλωντ Μισεά, στο βιβλίο του «Η εκπαίδευση της αμάθειας» (εκδόσεις Βιβλιόραμα), το θέτει ως εξής:

Στην περίπτωση των συνθηκών της Γαλλίας, τα γεγονότα του Μάη του ’68 ―αν βέβαια τα εξετάσουμε από την πλευρά που έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης, δηλαδή από την κυρίαρχη πλευρά τους― αντιπροσωπεύουν την προνομιακή και εμβληματική στιγμή των σύγχρονων κοινωνιών. Υπήρξε η Μεγάλη Φιλελευθερο-Ελευθεριακή Επανάσταση, σύμφωνα με την έξοχη έκφραση του Σερζ Ζυλί (αλλά, στο στόμα του, εγκωμιαστική) που είχε αποτέλεσμα να απονομιμοποιήσει, με ένα σμπάρο και συλλήβδην, τις διάφορες μορφές της προκαπιταλιστικής κοινωνιακότητας. Στην πραγματικότητα, οι μορφές αυτές ήταν εξαιρετικά διαφορετικές ως προς την προέλευση και τη φύση τους, άνισης σπουδαιότητας, και για τους λόγους αυτούς σχημάτιζαν ένα ιστορικό και πολιτιστικό σύνολο που είναι αδύνατον να απλουστευτεί. Διακηρρύσσοντας προς πάσα κατεύθυνση τον εξισωτικό αρχαϊσμό τους, έδωσαν τα αναγκαία μέτρα για την ιστομερή εξαφάνιση τους εδώ και τώρα. Έτσι, χάρη σε μια από εκείνες της πανουργίες που απλόχερα χαρακτηρίζουν τον εμπορευματικό ορθό λόγο, η κατάλυση όλων των επικρατούντων πολιτιστικών προγραμμάτων στην αναντίρρητη εξουσία της Οικονομίας παρουσιάστηκε παραδόξως ως το πρώτο καθήκον της αντικαπιταλιστικής επανάστασης.

(...) Αποδεχόμενη ευλαβώς να υποταχθεί στις προσταγές των πιο καθαγιασμένων σύγχρονων Ιερών Δέλτων ―όπως: απαγορεύεται το απαγορεύειν― η νεολαία των νέων μεσαίων τάξεων, δηλαδή εκείνη που κυρίως κατείχε το προσκήνιο (και που δεν το εγκατέλειψε καθώς μεγάλωνε στα χρόνια) ανακάλυψε μια ελευθερία, επιτέλους, στα μέτρα της: την ελευθερία να ξεκόβει κανείς ριζικά ―το λιγότερο, ν' αλλάζει συνειδητοποίηση για τα πράγματα― απ’ όλες τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η συγγένεια, η ένταξη και γενικά μια γλωσσική, ηθική ή πολιτιστική κληρονομιά. (...)

Σε αυτές τις ριζικά νέες συνθήκες, και στην βάση της αντίστοιχης μεταφυσικής της επιθυμίας και της ευτυχίας, η Κατανάλωση, που ως εκείνη τη στιγμή δεν ήταν παρά μια ιδιαίτερη στιγμή της ανθρώπινης δραστηριότητας, έγινε επιτέλους αυτό που είναι στις μέρες μας παντού: ένας καθ' ολοκληρίαν τρόπος ζωής ―η ιδεοληπτική και παθιασμένη αναζήτηση της αέναα αναστελλόμενης απόλαυσης του ελλείποντος Αντικειμένου―, διεκδικούμενος ως τέτοιος στην πράξη και δοξολογούμενος φαντασματικά σαν μια αντικουλτούρα χειραφέτησης. Τα Πάντα και Αμέσως! Πάρτε τις επιθυμίες σας για Πραγματικότητα! Απολαύστε χωρίς αναστολές, ζήστε χωρίς νεκρούς χρόνους! και χίλιες άλλες οιδιπόδειες χαζομάρες που ταχύτατα έγιναν το βασικό υλικό των στελεχών του εμπορικού μάρκετινγκ.

(...) Δηλαδή το ιδανικό θεμέλιο πάνω στο οποίο τα μεγάλα σαρκοβόρα της βιομηχανίας, των μίντια και του χρήματος, με την συνενοχή των διεθνών θεσμών τους (Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΑΣΑ, Οργανισμός Παγκοσμίου Εμπορίου, ΔΝΤ, κλπ) καθώς επίσης και τη συνενοχή, λιγότερο ή περισσότερο ενθουσιώδη, όλων των δυτικών πολιτικών τάξεων, ανέλαβαν να οικοδομήσουν, με όλη τους την πνευματική άνεση, μια σύνθετη κυβερνοκοινωνία, της οποίας το μόνο πρόταγμα είναι το παλαιό έμβλημα του λογιστή Γκουρναί (Gournay 1712-1759): Laisser faire, laisser passer.


Για την κυρίαρχη τάξη, λοιπόν, ο Μάης υπήρξε εκείνος ο μυθικός μήνας που τρέφει τους έντεκα ―και άλλους διακόσιους προοδευτικούς παρατρεχάμενους. Και ας μας έδωσε η εποχή εκείνη επαναστάτες του επιπέδου ενός Κον Μπεντίτ και μιας Μαρίας Δαμανάκη.

Καλό μας Ιούνιο, λοιπόν.


Η παπάρα της εβδομάδας

Ο Παντελής Μπουκάλας δίνει ρεσιτάλ, σε τόνους ανάμεσα σε Μποστ και Νίκο Δήμου.

Οι γνωστοί ανθέλληνες

Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς συνωμότες; Επί μέρες στύψαμε το μυαλουδάκι μας και ξοδέψαμε τις λέξεις μας, θρονιασμένοι από το πρωί ώς τα μεσάνυχτα στα κανάλια, για να αποκαλύψουμε ότι στα Βαλκάνια, στη Βαλτική, στη Μεσευρώπη και στις εσχατιές της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ενωσης, ιταμοί ανθέλληνες συνωμοτούσαν εναντίον της Καλομοίρας, εναντίον του έθνους μας δηλαδή. Για να μην περάσει στον τελικό της Γιουροβίζιον η τραγουδίστριά μας, που αποδεικνύει και αυτή με τη σειρά της ότι το κύριο προτέρημα ενός τραγουδιστή, όποιου φύλου, δεν είναι η φωνή του αλλά η ευκινησία του κορμιού του. και ότι το ωραίο ακίνητο τραγούδι, που ακόμα το βλέπουμε στις παλιές ταινίες, ανήκει πια, οριστικά, στην ασπρόμαυρη προϊστορία μας.

Τώρα, να χάρηκαν οι συνωμοσιολογούντες με τη νίκη της Καλομοίρας στα ημιτελικά ή να λυπήθηκαν λύπη μεγάλη επειδή έτσι τα σενάριά τους αποκαλύφθηκαν αστεία; Κι ο κ. νομάρχης (ο κ. Ψωμιάδης, ποιος άλλος), που έβγαλε κι αυτός τον πληθωρικό εθνικό καημό του στο γυαλί χαρτογραφώντας «εχθρούς» και «φίλους», να χάρηκε άραγε, να πήρε κουράγιο ώστε να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του (ο εστί μεθερμηνευόμενον, τις εμφανίσεις του στην τηλεόραση) ή να δυσαρεστήθηκε που η χαρτογράφησή του δεν αποδείχτηκε και τόσο επιτυχής; Μπα, σιγά μη χολοσκάσει κανείς τους. Το Σάββατο, αν δεν πρωτεύσει το τραγούδι μας, θα ξαναβγάλουν από το συρτάρι τα αγαπημένα τους συνωμοσιολογικά και θα τα πετάξουν και πάλι στο γυαλί και στην κεφαλή μας. Δεν μας έδωσαν πολλές ψήφους οι Τούρκοι; Τι περιμένεις, αιώνιοι εχθροί. Οι Ισραηλινοί; Ε, σταυρώσαν τον Χριστό και δεν τους απόμειναν σταυροί για μας. Οι Αλβανοί; Εδώ τρώνε και πίνουνε κι άλλους υπερψηψίζουνε, το ’χει η ράτσα τους. Οι Ρώσοι; Μας ζηλεύουν που είμαστε οι θεματοφύλακες της Ορθοδοξίας. Οι Αμερικανοί; Ε, αυτοί πια... Τι; Δεν μετέχουν στη Γιουροβίζιον οι Αμερικανοί; Ε και; Σιγά μην τους εμποδίσει αυτό το ασήμαντο γεγονός να δράσουν με το γνωστό ανθελληνικό τους μένος και να επηρεάσουν τους δορυφόρους τους εναντίον μας.

Δυστυχώς, με όση ελαφρότητα κι αν αντιμετωπίσουμε την ελαφρότατη Γιουροβίζιον, η ομοιοπαθητική δεν πιάνει. Γιατί ένα σωρό κανάλια την αντιμετωπίζουν σαν σοβαρότατο γεγονός και όχι μόνο καλλιτεχνικό αλλά και πολιτικό. Επικεφαλής στην όλη εκστρατεία, η κρατική τηλεόραση. Προφανώς και πέντε εκατομμύρια άνθρωποι αν πούμε ότι δεν μας αρέσει το πανηγυράκι, δεν θα βρούμε ανταπόκριση από τον πρόεδρο της ΕΡΤ, που με ένα αυταρχικό «δεν μου αρέσει» έκοψε τις εκπομπές του Στέλιου Κούλογλου. Διότι δεν πρόκειται για γούστο αλλά για πολιτική. Για πολιτική αλαζονεία.

Δημοσιεύθη:
28.5.08 @ 10:44 μ.μ.
Ετικέτες:
1 σχόλια

Σύνδεσμοι

 

Ο κορέος είναι ωραίος

Αλλά ο κοριός είναι αλλιώς:

Ο γερμανικός τηλεπικοινωνιακός γίγαντας Ντόιτς Τέλεκομ (Deutsche Telekom) κατηγορείται ότι παρακολουθούσε τα τηλεφωνήματα δημοσιογράφων του οικονομικού τύπου, μελών του διοικητικού συμβουλίου και μετόχων της.

Από το γερμανικό περιοδικό Σπηγκελ (SPIEGEL)


Ευτυχώς, οι εθνικές μας τηλεπικοινωνίες είναι σε καλά χέρια.

Δημοσιεύθη:
21.5.08 @ 12:54 π.μ.
Ετικέτες:
3 σχόλια

Σύνδεσμοι

 

Η παπάρα της εβδομάδας

Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται.

Πρώτα έχουμε τον Ρίτσαρντ Γουόλιν, καθηγητή της «Ιστορίας των Ιδεών», ο οποίος δηλώνει:

— Πώς θα περιέγραφε την εποχή και τους καιρούς μας ο ιστορικός του μέλλοντος;

— Ως μια εποχή όπου χάθηκε ένα μεγάλο στοίχημα. Το στοίχημα της συγκρότησης μίας κοσμοπολίτικης διακυβέρνησης. Επιδείξαμε αναμφίβολα εξαιρετικό σθένος στην ανάπτυξη και εμπέδωση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, αλλά όσον αφορά την ανάπτυξη και εξέλιξη της παγκόσμιας δημοκρατίας εμφανιστήκαμε μάλλον αδύναμοι, ίσως δειλοί. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Γνωρίζω ότι η συγκρότηση ανάλογων οικουμενικών θεσμών συνιστά ένα εγχείρημα δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο.

Η ευκαιρία όμως υπήρξε, μας χαρίστηκε. Η απροσδόκητη, για τους περισσότερους από εμάς, πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, γέννησε προσδοκίες. Θεωρήσαμε ότι είχε έρθει η ώρα για ένα άλμα προς την οικουμενικότητα. Οι ελπίδες μας ωστόσο αποδείχτηκαν φρούδες. Ενώ, ταυτόχρονα, προκύπτουν και νέα προβλήματα, ακόμη και στον τρόπο λειτουργίας της ίδιας της δημοκρατίας.


Εν συνεχεία, εγχώριος οραματιστής ξεδιπλώνει το πολιτικό του πρόταγμα (λέμε τώρα):

Παγκόσμια διακυβέρνηση-ομοσπονδιακή συγκυβέρνηση υπό τον τίτλο «ΑΝ.ΔΥ.ΝΟ.ΒΑ» (δανείζεται από τα δύο πρώτα γράμματα των σημείων του ορίζοντα), με ενιαία αντιπροσώπευση και κεντρική γερουσία, πρότεινε από την πλευρά του ο Θεόδωρος Πάγκαλος, επισημαίνοντας ότι «η προσέγγιση της Αριστεράς στα σημερινά ζητήματα είναι πλέον εντελώς επαρχιώτικη και γι' αυτό δεν υφίσταται».

«Οι νέοι στόχοι της Αριστεράς θα πρέπει να είναι το κλίμα, η ενέργεια, η τεχνολογική επανάσταση στον τομέα της πληροφόρησης, η μικροβιολογία και οι νέες ανακαλύψεις, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι πανδημίες, η ποιότητα τροφίμων και η ζωή στις μεγάλες πόλεις. Αυτά εκτιμώ ότι πρέπει να αποτελούν στο εξής τα ζητούμενα της Αριστεράς, στην οποία θα πρέπει να προχωρήσουμε μέσα από τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης» τόνισε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.


Είπαμε, ένα γέλιο θα τους θάψει, αλλά τα νεφρά μας τι φταίνε;



Δημοσιεύθη:
9.5.08 @ 2:25 π.μ.
Ετικέτες:
8 σχόλια

Σύνδεσμοι

 

Η παπάρα της εβδομάδας

Μια φοβερά πρωτότυπη σκέψη —αν μη τι άλλο— από τον J95:

Υπήρχαν κάποτε στην Αμερική κυνηγοί που ζούσαν σε απόλυτη αρμονία με την υπόλοιπη φύση. Σκότωναν μόνο τα πιο ασθενή ζώα, φροντίζοντας έτσι να υπάρχει επάρκια τροφής για τα υπόλοιπα με αποτέλεσμα αυτοί οι κυνηγοί να είναι απαραίτητοι για τη σωστή λειτουργία του οικοσυστήματός σου. Αυτή η ειδυλλιακή κατάσταση κράτησε χιλιάδες χρόνια και όλοι νόμιζαν ότι θα συνεχιστεί στο διηνεκές.

…και τότε ήρθαν οι Ινδιάνοι.

Οι πρόγονοι των Ινδιάνων είναι οι βασικοί ύποπτοι για τη μεγαλύτερη μαζική εξαφάνιση ειδών στην Αμερικανική ήπειρο τα τελευταία εξηνταπέντε εκατομμύρια χρόνια (σκότωσαν όλα τα μεγάλα φυτοφάγα εκτός από τα βουβάλια με αποτέλεσμα να εκλείψουν και τα περισσότερα μεγάλα σαρκοφάγα [τους αρμονικούς κυνηγούς που λέγαμε]). Οι Μαορί κατάφεραν μέσα σε λιγότερο από έναν αιώνα να εξαφανίσουν όλα τα γιγάντια κοτόπουλα των νησιών τους με αποτέλεσμα να λιμάξουν και να μετατραπούν σε ανθρωποφάγους, και 60.000 χρόνια πριν η Αυστραλία καιγόταν (και ερημοποιούνταν) από άκρου εις άκρον γιατί προφανώς οι Αβορίγινες δε μπόρεσαν να σκεφτούν καλύτερο τρόπο για να απαλλαγούν από τις σαρκοβόρες σαύρες 6 μέτρων με το δηλητηριώδες δάγκωμα που ως δέσποζαν στην ενδοχώρα[*].

Και αφού όλοι αυτοί έσφαξαν, ερημοποίησαν, εξαφάνισαν, έκαναν εν ολίγοις ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να καταστρέψουν τα οικοσυστήματα που τους υποδέχτηκαν, έρχονται και σου το παίζουν παιδιά της φύσης.

Έχει πει μάλιστα και ένας αρχηγός των ινδιάνων πως όταν το τελευταίο ζώο με δηλητηριώδες δέρμα πλακωθεί από το τελευταίο δέντρο επειδή το τελευταίο πουλί το τσίμπησε την ώρα που προσπαθούσε (το ζώο) να φάει το τελευταίο ψάρι που σπαρταρούσε στα τελευταία λασπόνερα, τότε ο άνθρωπος θα καταλάβει ότι δε μπορεί να τρέφεται μόνο με το χρήμα. Ή κάτι πολύ παρόμοιο. Προφανώς εννοούσε “εμείς τουλάχιστον αφήσαμε τους σκίουρους και τις πέστροφες”.

Όλα αυτά τα είδα στα DVD του BBC με τους δεινόσαυρους που έχει το βίντεο κλαμπ της γειτονιάς μου και απηχούν τον πραγματικό κόσμο[#]. Ως τότε έπαιρνα (ελάχιστα μεν, αλλά) στα σοβαρά τον κόσμο των χίπηδων, τουλάχιστον σε αυτήν την πλευρά του. Σε αυτόν τον κόσμο ο Δυτικός πολιτισμός είναι το τέρας των τεράτων, που δεν καταλαβαίνει απολύτως τίποτα από σεβασμό στο περιβάλλον όπως έκαναν όλοι οι άλλοι πολιτισμοί. Στην πραγματικότητα όπως είδαμε[+] όλοι οι πολιτισμοί το περιβάλλον το έγραφαν εκεί που δεν πιάνει μελάνι (προφανώς το να αλλάξεις γνώμη 13.000 χρόνια αργότερα όπως έκανε ο ινδιάνος αρχηγός δε μετράει ιδιαίτερα. Σίγουρα όχι για τα μαμούθ, τους σμιλόδοντες, τα τρία είδη αλόγων και τα δύο είδη καμήλας που εξαφάνισαν οι πρόγονοι του τύπου). Δε θα ήταν μάλιστα υπερβολικό να ισχυριστούμε πως ο μόνος πολιτισμός στην ιστορία που απέκτησε (έστω και λειψή) οικολογική συνείδηση πριν καταστρέψει τα πάντα γύρω του ώστε να ποιήσει την ανάγκη φιλοτιμία είναι ο… Δυτικός! Κι αυτό γιατί είναι τρομερά δύσκολο να αποκτήσεις οικολογική συνείδηση όταν νομίζεις ότι π.χ. τα βουβάλια τα στέλνει ο Θεός των Βουβαλιών και το μόνο που πρέπει να κάνεις για να έχεις άπειρα βουβάλια είναι να ζωγραφίσεις αηδίες στο σπήλαιό σου και να χορεύεις γύρω τους.


Και για να μην μου πάθετε από το Μάχιμουμ Οβερλόαδ (sic) παπάρας για αυτό το μήνα, να δώσω και μια πιο σοβαρή νότα:

Πως να στο πώ; Αξίζει να πολεμάς για την κατάργησι των ατομικών βομβών. κι ας μην καταργηθούν μαζί τους και τα δόρατα. Κι ας είναι όπλα κι αυτά.

Κι από την άλλη, αν κάθε φορά που οι περιστάσεις μας καλούν σε κίνησι για την κατάργησι των ατομικών βομβών, εμείς θέτουμε σαν προυπόθεσι την ταυτόχρονη κατάργησι των τόξων, επειδή κι αυτά όπλα είναι, ε τότε σα να μαστε βαλτοί. Α. Φαρμάκης