(sic)

Η παπάρα της εβδομάδας

2011-09-28T11:56:00.000+03:00

"Δεν τον βλέπετε; Του πατέρα μου τα μαλλιά άσπρισαν σε τρεις μήνες. Το παλεύει όσο μπορεί, στεναχωριέται, προσπαθεί. Κι όσο γι' αυτά που λένε ότι γυμνάζεται, δε γυμνάζεται απλά για τον εαυτό του, γυμνάζεται για να είναι δυνατός για τη μάχη που δίνει κάθε μέρα.

Ο γιός του ΓΑΜΑΠ

Το «ιδιώνυμο» ζεί, αυτό τους οδηγεί...

2011-08-31T02:26:00.000+03:00

Οι δύο νεαροί, ηλικίας 22 και 21 ετών, είναι μέλη του περιοδικού «Άρδην» και της εφημερίδας «Ρήξη». Συνελήφθησαν το βράδυ της Κυριακής από αστυνομικούς της Ομάδας «Ζ», ενώ τοιχοκολλούσαν αφίσες στη συμβολή των οδών Αγίας Σοφίας και Εγνατίας. Τη Δευτέρα οδηγήθηκαν στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, όπου τους απαγγέλθηκε η κατηγορία της παράνομης αφισοκόλλησης. Αφού ορίστηκε τακτική δικάσιμος αφέθηκαν ελεύθεροι.

2011-06-28T15:37:00.000+03:00

Ο Στέφανος Μάξιμος, στο Musicheaven, τα βάζει με τον Αργύρη Ζήλο:

ΑΡΓΥΡΗΣ ΖΗΛΟΣ : Ο ΠΙΟ ΔΥΣΝΟΗΤΟΣ ΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΟΣ
Ο πιο περιεργος και δυσνοητος δισκοκριτικος ειναι αναμφισβητητα ο Αργυρης Ζηλος που γραφει στο Αθηνοραμα με ...μεγαλο ζηλο. Ειναι σαφως πολυ ψαγμενος στον τομεα του και κρινει cd κυριως alternative. Οταν κρινει καποιον πιο "εμπορικο" καλλιτεχνη, τα αστερακια ειναι οπωσδηποτε λιγοτερα. Και οταν λεω εμπορικα μη φανταστειτε τιποτα Πεγκυ Ζηνα ή Δεσποινα Βανδη. Αυτοι ειναι σα να μην υπαρχουν, απαξιει να ασχοληθει. Αλλα...θα κανει χαρη στο Μυρωνα Στρατη, βαζοντας το νεο του cd στη στηλη του αλλα μονο με ενα αστερακι. Ας δουμε ομως τις δισκοκριτικες του μια μια για το τευχος 579. Οσοι εχετε αλλεργια στην alternative μουσικη και στα δυσνοητα κειμενα, μη διαβασετε. Ιδου:

Ο Ζήλος γράφει, λοιπόν, με «...ζήλο» (sic). Ευφάνταστο λογοπαίγνιο. Αντιπαρέρχομαι, και συνεχίζω με επεξήγηση των «δυσνόητων» κριτικών, μια που εμείς με Ζήλο μεγαλώσαμε και αυτά τα παίζουμε στα δάκτυλα.

Vijay lyer
Tirtha (τριαμιση αστερακια)

Τωρα δα πιστευω οτι τον πιανω : τζαζιστας στο "Historicity" ("α" 507) μα και διαλογιστης επι της αυτοσχεδιαζομενης φορμας ("Solo", "α" 545) πριν συστηθει ως βερος συνθετης-τον εχω ικανο!-, ο Νεουορκεζος πιανιστας παρενθετει ενα διεθνικο οραμα που βλεπει προς Ινδια με αξονα την ηλεκτρικη κιθαρα του Prassana και τα ταμπλα του Nitin Mitta. Ο ιδιος παραμενει "αθεραπευτα ρομαντικος"... (A&N)

(Σχολιο : Ποιος Prassana, ποιος Nitin Mitta ; Ο κυριος Ζηλος εχει σαν δεδομενο οτι οι αναγνωστες γνωριζουν αυτα τα ονοματα;)

Αν δεν τα γνωρίζει ο αναγνώστης μόλις τα έμαθε από την κριτική ―μαζί με την πληροφορία ότι ο ένας παίζει κιθάρα και ο άλλος τάμπλα. Τα περαιτέρω ή τα ξέρεις ήδη ή ―αν σε ιντριγκάρει ο δίσκος και η περιγραφή του (αυτοσχεδιαστικός, τζαζ, world, με ινδικά στοιχεία)― τα ψάχνεις, σε δισκάδικα, διαδίκτυο και αλλαχού.

Does It Offend You Yeah
Don't Say We Didn't Warn You (τριαμιση αστερακια)

Δυναται η λυσσα να παραγαγει αρτιστικο εργο που να μην κατανταει σπαστικο; Θα μου πειτε, τα παντα γινονται στη συγχρονη ποπ, ιδιως στην ανεξελεγκτη μετα-ηλεκτρο-ντανς βερσιον της. Για στασου : μηπως ο ελεγχος ακριβως των μεσων ειναι η απαντηση; Σε συνδυασμο με μια γονιμη φαντασια που...καλλιεργεια μαρτυραει, οχι εξαλλοτητα! (Hitch-Hyke)

(Σχολιο : Μα καλα ειναι δυνατον να υπαρχει γκρουπ-αν ειναι γκρουπ μια και δεν το διευκρινιζει- με αυτο το ονομα;;; Και αυτο θεωρειται ποπ; Και τι εννοει ελεγχο των μεσων; Ποιων μεσων;)

Υπάρχει κάποιου είδος περιορισμός στις ονομασίες των ποπ γκρουπ; Αν ναι, πρώτη φορά το μαθαίνουμε. Και δεν θεωρείται ποπ όπως Μαντόνα, θεωρείται «ανεξέλεγκτη μετα-ηλεκτρο-ντανς» εκδοχή της ποπ. Όσο για «τα μέσα», εννοούνται προφανώς τα εκφραστικά μέσα.

Planet of Zeus
Macho libre (τρια αστερακια)

Η ριφομανια του heavy sludge (ασε η φωνητικη δυστροπια...) καταπινεται σαν αντιδοτο στη θεματικη του αβιταμινωση μονο αν η δοσολογια συγκρατιεται σε ευθεια αναλογια με την οργανομορφικη μεριμνα. Εννοια σας και την ξερουν μεσα κι εξω τη δουλεια! (B-Other Side)

(Σχολιο : what?)

Το συγκρότημα έχει έφεση στα (μεταλλικά) ριφ (μοτίβα τση κιθάρας), του είδους heavy sludge (μεταλό-αμερικανο-σάουθερν-βαρύ-ροκ-της-ερήμου-κλπ), και στα αντίστοιχα φωνητικά.

Αυτή λοιπόν την έμφαση στα τοιαύτα ριφ μπορεί να την εκτιμήσει ο ακροατής ως αντίδοτο στην έλλειψη έμπνευσης στα μουσικά θέματα (τις μελωδίες), στο βαθμό που το συγκρότημα προσέχει τις ενορχηστρώσεις και τις δομές των κομματιών του. Πράγμα που το κάνει.

Μονο Γυμνο
Τυφλο κοριτσι (δυο αστερακια)

Ηξεις-αφηξεις σινγκλακι, τους αδειαζει στα μισα του δρομου προς εναν ελληνοχρωμο χεβι ροκ λυρισμο- α, ολα κι ολα : αυτοι βιαζονται, οχι εγω! (Αμυμωνη)

(Σχολιο : Ποιοι βιαζονται; Και γιατι βιαζονται;)

Βιάζονται οι μουσικοί του περί ου ο λόγος συγκροτήματος. Και βιάζονται γιατί αντί να το δουλέψουν το έργο τους λίγο παραπάνω, το ρίχνουν στον εύκολο χέβι ροκ λυρισμό.

L/O/N/G
American Primitive (τριαμιση αστερακια)

Ελα που τιποτε απ' τα δυο δεν παιζει! Θα μπορουσε να σκασει οπουδηποτε ανθει η ποπ καλλιτεχνια (αυτην αντηχει το Αμερικα;) κι οπως κι αν εχει χλομο ο κομψος ηλεκτρομοντερνιστης Rubert Humer των Tosca κι ο σπαρακτικοα λυρικος Chris Eckman (Walkabouts κ.λ.π.) να εβγαζαν σε κοινη θεα τον πρωτογονισμο τους- αλλου κι αλλιως τον ξεφωρτονονται, υποθετω... (Hitch-Hyke)

(Σχολιο : Τιποτα απο τα δυο; Ποια δυο; Και επισης, what???)

Τίποτα από τα δύο: ούτε ιδιαίτερα american, ούτε ιδιαίτερα primitive. Το έργο είναι ένα ποπ καλλιτέχνημα, ούτε ιδιαίτερα αμερικάνικο, ούτε ιδιαίτερα «πρωτόγονο». Ούτως ή άλλως, οι δυο συντελεστές δεν έχουν έφεση στον πρωτογονισμό αλλά στο φολκ λυρισμό και τα ηλεκτρομοντερνίστικα.

The Raveonettes
Raven in the Grave (τρια αστερακια)

Η girl group δροσια δεν πνιγεται στο Joy Division-ικό σκοτος που τις τυλιγει ανα ηλεκτροπεριοχες : κοινωνιολογικο μαλλον παρα αισθητικο θεμα εργασιας, δεκτον- κλεινουν ομως οπου να 'ναι 20ετια, κι αραγε ποσοι εμμενουν τοσο σταθερα σε ψυχικες παρα σε χρηστικες αξιες; Δεν διεψευσαν την εκτιμηση μας- και μπραβο τους! (Soundforge)

(Σχολιο : Κοινωνιολογικο θεμα εργασιας;;;)

Ότι το συγκεκριμένο ύφος του έργου είναι περισσότερο κοινωνιολογικό φαινόμενο παρά καλλιτεχνική επιλογή που σηκώνει «αισθητική» εξέταση.

Νικος Ζαρκος
Greek Guitar Music of the 21st Century (τρια αστερακια)

Συγχρονες συνθεσεις των Θ. Αντωνιου, Λ. Καναρη, Γ. Καλιδικη, Ν. Χαριζανου, Γ. Καλαντζη, Χ. Αθηνοδωρου, Γ. Αντωνιου, σε 1η ηχογραφηση οι περισσοτερες απο εναν κιθαριστα που ελεγχει με επαρκεια τις κλασικες οροθεσιες οσο και τις μεταρομαντικες ρηξεις. (Subways)

(Δεν καταλαβα. Ολοι αυτοι δηλαδη τι κανουν; Παιζουν κιθαρα; Και ο Ζαρκος τι κανει; Ειναι ο μαεστρος;)

Όλοι αυτοί είναι συνθέτες σύγχρονης μουσικής. Εξ ου και «συγχρονες συνθεσεις των». Ο Ζάρκος προφανώς είναι ο κιθαρίστας.

The Blackout
Hope (δυομιση αστερακια)

Καλη κινηση να μοιρασουν το μικροφωνο στο πανκ και στο νεομεταλ, φοβαμαι ομως οτι ανταλασσουν...φιλοφρονησεις- καθενα κραταει τα σπουδαια για παρτη του. (Hitch-Hyke)

(Σχολιο : Τι εννοει παλι εδω ο ποιητης;)

Ότι ο δίσκος προσπαθεί να συνδυάσει πανκ και νεομέταλ στοιχεία, αλλά δεν το πετυχαίνει, αφού δεν καταφέρνει να προχωρήσει μουσικά την σχέση των δυο ειδών.

Μυρωνας Στρατης
Αλλος κοσμος (ενα αστερακι)

Μια χαρα ποπροκαρει- κεφατα, μπιτατα, νιουγουεβιστικα, ερωτικα! Αντε, καιρος να γραψει και κανα καλο τραγουδι... (Lyra)

(Σχολιο : Τα εμπορικα που λεγαμε... Τι σημαινει νιουγουεβιστικα; Και γιατι απο τη μια λεει οτι ποπροκαρει μια χαρα και απο την αλλη οτι δε γραφει καλα τραγουδια; Εννοει οτι εχει καλη σκηνικη παρουσια; Γιατι εγω το αντιθετο θα ελεγα. Οτι γραφει καλα τραγουδια αλλα δεν εχει καλη σκηνικη παρουσια.)

Νιουγουεβίστικα σημαίνει παρόμοια με το πάλαι ποτέ μουσικό είδος του νιού γουέηβ. Και το ότι ποπροκάρει μια χαρά, δεν σημαίνει ότι γράφει και καλά τραγούδια. Άλλες οι ανάγκες του ποπροκαρίσματος, άλλες του καλού τραγουδιού.

Ο δισκος της εβδομαδας
Ενας καλυτερος κοσμος
Meredith Monk
Songs of Ascension (τεσσεραμιση αστερακια)

Μακραν η σοβαροτερη βοκαλιστα των καιρων μας, επιπλεον δε αρκετα κατασταλαγμενη ωστε να μην επικεντρωνει το εργο της σ' αυτο της το χαρισμα. Μαλιστα, θα ελεγες οτι τα μερη των εγχορδων, των πνευστων, των κρουστων ή και αλλων φωνων και χορωδιων εχουν το μεριδιο του λεοντος σε 21 υπερανω κατηγοριοποιησης συνθεσεις που, σχηματικα, τις τοποθετεις στο "μεσοδιαστημα" φολκ μελωδιας και μεταρομαντικης γραφης- με μια "προειδοποιηση" : μην τις δενετε στενα με κατι απ' αυτα. Ενας αλλος, ενας σιγουρα καλυτερος κοσμος... (ECM/Μικρη Αρκτος)

(Σχολιο : Πρεπει να εχεις σπουδασει Μουσικη για να καταλαβεις τι εννοει ο ποιητης...)

Εννοεί: η σοβαρότερη καλλιτέχνης της φωνής της εποχής μας. Και τόσο σοβαρή, που δεν περιορίζεται στα της φωνής της αλλά ψάχνεται και μουσικώς και εκφραστικώς. Όσο για το δίσκο, παίζει ανάμεσα σε φολκ μελωδίες και μεταρομαντικές συνθέσεις, αλλά δεν περιορίζεται στα δυο είδη, πάει και παρακάτω.

Η παπάρα της εβδομάδας...

2010-10-02T16:31:00.001+03:00

Γράφει ο Γιώργος ο Παπαχρήστος, μόνιμος θαμών του Da Capo, στην στήλη του «Αιχμές» στα ΝΕΑ:

Ο ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ είναι ένα ταλαντούχο άτοµο. Αυτό δεν µπορεί να του το αµφισβητήσει κανείς. Είναι ο ηθοποιός που µπορεί να δώσει πνοή ακόµη και στο πιο άνευρο κείµενο, του πιο ατάλαντου σεναριογράφου. Κι είναι από τη στόφα εκείνη των µεγάλων κωµικών που µπορεί να βγάλει χωρίς κόπο το γέλιο του θεατή, κάνοντας γκριµάτσες ή λέγοντας τις πιο κοινότοπες εκφράσεις. Με την έννοια αυτή, δικαιούται να είναι και υπερφίαλος, και επηρµένος, και εγωιστής, και αλαζόνας. Ενα δεν δικαιούται: να νοµίζει ότι είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που η φύση τον προίκισε! Εκείνη τον «έχρισε» γελωτοποιό. Εκείνος ότι είναι πολιτικός ή ότι µπορεί να διαµορφώνει πολιτική, να ασκεί πολιτική, να ηγείται κοινωνικών αγώνων, να υποδύεται τον προστάτη των πτωχών και των κατατρεγµένων.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι το πως στον ένα γελωτοποιό απαύει να υποδύεται «τον προστάτη των πτωχών και των κατατρεγμένων» ενώ σε άλλους γελωτοποιούς ―κοινώς παλιάτσους― επιτρέπεται να υποδύονται τον δημοσιογράφο και τον εκφραστή της κοινής γνώμης...

Οχι πως απαγορεύεται, δηµοκρατία έχουµε, ο καθένας µπορεί να δηλώνει ή να πιστεύει για τον εαυτό του ό,τι θέλει. Αλλά από το σηµείο αυτό µέχρι του να δικαιώνει, ας πούµε, τους... φορτηγατζήδες µόνο και µόνο για να ασκήσει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση πάει πολύ. Γιατί εκτός από την κυβέρνηση, υπάρχει και η άποψη των πολιτών που είναι στα... κεραµίδια µε τους φορτηγατζήδες. Επιπλέον, υπάρχει και η κοινή λογική. Που λέει ότι όλα έχουν ένα όριο. Ακόµη και η πρόκληση.

Από ό,τι φαίνεται, μόνο η συμπολίτευση και η υποκρισία δεν έχουν όριο.

11.9

2010-09-10T00:05:00.002+03:00

Δ.Ε. Θ.έλουμε...

Ξεύρεις την χώραν που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα,
που κοκκινίζ' η σταφυλή και θάλλει η ελαία;

Ελλάδα την λένε και έχει μεγάλη κρίση,
αν ήταν μαγαζί, τώρα θα είχε κλείσει,

Τελείωσε το πάρτυ, πάει η μεταπολίτευση,
δικάζεται η χώρα, μας στείλαν και την κλήτευση,

χρωστάμε τ' αντερά μας, σε δάνεια και τόκους,
και έχουμε στο τιμόνι μας μόνο βαλτούς και στόκους,

γι' αυτό και γω τη γνώμη μου έμμετρα θα τους στείλω,
με κριτική πιο αμείλικτη κι' απ΄τον Αργύρη Ζήλο:

Λαμόγια, αλαφροχέρηδες, γραικύλοι και κοράκια,
Βόλεψαν όλοι εαυτούς, παιδιά και εγγονάκια,

Έκλεψαν και διασπάθησαν το χρήμα το δημόσιο,
Στάθηκαν πιο γύφτουλες κι απ το Μιχάλη Μόσιο,

πολιτική και διαπλοκή, βίοι παράλληλοι,
και σου λένε ότι φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι,

ΜΜΕ και κόμματα τα κάνανε πλακάκια,
κι "Είμαστε όλοι ένοχοι" λέν τα παπαγαλάκια,

κι' όποιος κρίνει τις πράξεις του νεοφασισμού,
του κολλάνε την ταμπέλα του λαϊκισμου,

Λαϊκισμός είναι ρε η ψευτο-«υπευθυνότητα»
που αθωώνει τα λαμόγια και γδέρνει την κοινότητα,

Όχι δεν φάγαμε όλοι, δεν είμαστε συμμέτοχοι,
ίδια οι εργαζόμενοι και οι μεγαλομέτοχοι,

ίδια ο πολιτικός που μοίραζε προσλήψεις,
και εσύ που για να βρείς δουλειά έπρεπε να τον γλύψεις,

αφού είχαν καταστρέψει κάθε βιομηχανία,
και κάνανε τη χώρα, μια πλήρη μπανανία,

απόλυτα εξαρτώμενη από τα ξένα δάνεια,
για να'χουνε να τρώνε, πρασινομπλέ τζιμάνια,

μας φλώμοσαν στα ψέμματα για «Ισχυρή Ελλάδα»,
αυτοί να τρώνε αστακούς και εμείς τη φασολάδα, (προυτς)

και αν σας πεί το αντίθετο κάνα γνωστό σαϊνι,
στείλτε τον να μάθει τον συντελεστή του Gini,

μα αν έχουμε ευθύνη για κάτι δηλαδή,
είναι που δεν τους πήγαμε από χρόνια στο Γουδί,

Τον πλούτο μας μοιράσανε σε δέκα οικογένειες,
μας πάνε για θυσία, σα ναμαστε Ιφιγένειες,

δουλειές και μαγαζάκια μας τα έφαγε ο φόρος,
και την παιδεία χαρίσανε στα ξώγαμα του Σόρος,

προοπτική και όραμα, δύσκολες είναι έννοιες,
αυτούς οι ανεμογεννήτριες τους νοιάζουν και οι ιθαγένειες,

μα έρχεται η ώρα, ο κόσμος να ξυπνήσει,
τα αυτάρεσκο χαμόγελο από όλους τους να σβήσει,

Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είμαστε Παπούα,
θα φύγουν με ελικόπτερο, ωσάν τον Ντε Λα Ρούα, [ήχος ελικοπτέρου]
Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είμαστε Παπούα,
θα φύγουν με ελικόπτερο, ωσάν τον Ντε Λα Ρούα, [ήχος ελικοπτέρου]
Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είμαστε Παπούα,
θα φύγουν με ελικόπτερο, ωσάν τον Ντε Λα Ρούα, [ήχος ελικοπτέρου]

= = = = = = = = = =

Αναθεμά σε ρε χοντρέ της πιο μεγάλης ήττας,
που έφυγες και μας έριξες στο γιο της Μαργαρίτας,

που μόλις διορίστηκε, πρωτού να τον προφτάσεις,
πλάκωσε τα ταξίδια, να αλλάξει παραστάσεις,

και ζήταγε βιογραφικά ―δήθεν να βρούνε αρίστους―,
για να διορίσουν τελικά πασόκους ευχαρίστους,

όσο για τη βεβαίωση πως υπήρχανε λεφτά,
φούμαρα όλα τα άλλα, φούμαρα και αυτά,

Άκου που καταντήσαμε, θεέ μου κύριε ελέησον,
να προτιμάμε αρχηγό που παίζει πλέυστέησον,

γιατί αλήθεια είναι, και δεν το λέν για πλάκα:
«Τίποτα χειρότερο από δραστήριο βλάκα»,

Jeffrey, πάρτο απόφαση δεν κάνεις για εδώ,
θα ήσουν καλός κλητήρας σε κάποια ΜΚΟ,

με θέμα της τον άρκαλο ή την διπλή Καρρέτα,
ιδανικός για την Greenpeace, τέλειος για την PETA,

πάρε την μητέρα σου και φύγε όπως πρώτα,
και γύρισε στο σπίτι σου εκεί στη Μινεσότα.

Aν δεν τους διώξουμε από εδώ, φίλε ―δεν είναι αστείο―,
θα τρώμε σε συσσίτια πάλι με το δελτίο,

όπως παλιά στην κατοχή, με τους γερμαναράδες,
αυτούς που υποδεχόμαστε τώρα με τεμενάδες,

και αφού μας ρημάξανε τώρα μας λεν αχρείους,
επειδή δεν μοιάζουμε λέει με τους Αρείους,

αυτοί είναι λέει εργατικοί και εμείς τεμπλεχανέοι,
οι μούτσοι που γαμούσαμε γίναν καπετανέοι,

και μας αποκαλούνε PIGS, ελληνιστί γουρούνια,
το ρατσισμό δεν ξέπλυναν και ας έφτιαχναν σαπούνια,

ρήμαξαν τον πλανήτη μας οι βρώμο-αποικιοκράτες,
και στήσανε νοικοκυριά όλοι σε ξένες πλάτες,

και έρχονται τώρα εδώ, από ΕΕ και ΝΑΤΟ,
δήθεν να εξυγιάνουν το αεί προτεκτοράτο,

έφεραν και το ΔΝΤ να θέσει αυτό τους όρους,
φάγαν την περιουσία μας, να φάνε και τους πόρους,

Συλλογικές συμβάσεις, ωράρια, επιδόματα,
χαιρέτα την τη χώρα μας, πουλήσαν και τα χώματα,

καλέσαν και τον Ερντογάν, του έκλισαν το γόνα,
ενώ τα πλοία του δέναν στο Ναο του Πωσειδώνα,

με το φτηνό το πρόσχημα τα σπρέντς να ρίξουν κάτου,
βγάλαν τη χώρα στο κλαρί σαν την Αλεξανδράτου,

πήραν δέκατο-τέταρτο, πήραν δέκατο-τρίτο,
αλλά αν επιμείνουνε θα πάρουνε το τρίτο,

το τρίτο το μακρύτερο, και δυο αυγά τουρκίας,
θα είν' άδοξο το τέλος αυτής της συμμορίας,

Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είμαστε Παπούα,
θα φύγουν με ελικόπτερο, ωσάν τον Ντε Λα Ρούα, [ήχος ελικοπτέρου]
Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είμαστε Παπούα,
θα φύγουν με ελικόπτερο, ωσάν τον Ντε Λα Ρούα, [ήχος ελικοπτέρου]
Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είμαστε Παπούα,
θα φύγουν με ελικόπτερο, ωσάν τον Ντε Λα Ρούα, [ήχος ελικοπτέρου]

Η παπάρα της εβδομάδας...

2010-06-13T18:32:00.003+03:00

Πρώτον, πιο σεμνό πρωθυπουργό δεν νομίζω να έχουμε δει. Δεύτερον, ακριβώς επειδή είναι ευαίσθητος στην κριτική για οικογενειοκρατία, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κάνει πολλά περισσότερα από ό,τι συνηθίζεται για να εξαλείψει φαινόμενα οικογενειοκρατίας σε όλα τα επίπεδα του δημοσίου βίου. Το opengov.gr, δηλαδή το σύστημα επιλογής των γενικών γραμματέων και άλλων στο Δημόσιο, τάραξε και το ΠΑΣΟΚ και τις συνήθειες ενός πολιτικού συστήματος όπου η γυναίκα, η ξαδέρφη, ο κουμπάρος και η στρατιά φίλων του πολιτικού άνδρα στελέχωναν το κάθε υπουργείο. Αρα έχουμε το παράλογο, ότι κάποιος που κατηγορείται από τους αντιπάλους του για εύνοια λόγω επωνύμου, να κάνει ό,τι μπορεί για να σταματήσουν τέτοιες αντι-δημοκρατικές συμπεριφορές.
Ο Νίκος Παπανδρέου, στην Ελευθεροτυπία

Ποιός θα το περίμενε ότι το ΠΑΣΟΚ θα είχε το θράσσος να ξαναθυμίσει το φιάσκο με τα «βιογραφικά», και μάλιστα ως επίτευγμα:

«Ανθρακες» αποδείχτηκε σε πρώτη φάση ο «θησαυρός» της περίφημης ανοιχτής και διαφανούς αξιολόγησης της κυβέρνησης για την επιλογή των γενικών και ειδικών γραμματέων των υπουργείων, καθώς η συντριπτική πλειονότητα (7/8) των προσώπων που ανακοινώθηκαν χθες προέρχεται από τους τομείς Εργασίας και Πολιτικής της Ιπποκράτους. Με εξαίρεση την προερχόμενη από τους Οικολόγους Πράσινους Μαργαρίτα Καραβασίλη, που ορίστηκε ειδική γραμματέας Επιθεώρησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας, οι υπόλοιποι εργάζονται για τα συμφέροντα του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια και ανήκουν στον ευρύτερο κύκλο των συμβούλων του Γιώργου Παπανδρέου.

Συνεργάτης της συζύγου του υπουργού Δικαιοσύνης ο νέος γεν. γραμματέας

Βαθύ πράσινο με... κόκκους μεταπτυ χιακών και άρωμα πανεπιστημιακής έδρας είναι το χρώμα των νέων γενι κών και ειδικών γραμματέων που ανα κοίνωσε σε δύο – ώς τώρα – δόσεις η κυβέρνηση, έπειτα από τόσα σχόλια και θόρυβο.

Προς το παρόν η επιλογή δεν έχει γίνει από την περίφημη ηλεκτρονική «δεξαμενή», όπου δε κάδες χιλιάδες πρόσωπα έσπευσαν να δηλώσουν συμμετοχή, αλλά από τη δεξαμενή συμβούλων.

Τα ίδια τα βιογραφικά αποδεικνύουν ότι οι επι λεγέντες είχαν σχέση όχι μόνο με το ΠΑΣΟΚ, αλλά και με τους υπουργούς με τους οποίους θα συνεργαστούν…

Έτσι, ενώ τυπικά ισχύει η διαδικασία της επιλογής μέσω των βιογραφικών, τελικά οι γραμματείς ουσιαστικά επιλέγονται από τους υπουργούς, και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις επιλέγονται οι... συγγενείς, οι φίλοι, οι κολλητοί, οι εκπρόσωποι του «βαθέος ΠΑΣΟΚ» και πάει λέγοντας, στο όνομα προφανώς της... ηλεκτρονικής διακυβέρνησης!

Η παπάρα της εβδομάδας...

2010-05-17T01:34:00.002+03:00

Συγκεκριμένα, ο Τ. Ερντογάν:

* Ζήτησε τον άμεσο αφοπλισμό των ελληνικών μαχητικών στο Αιγαίο και θέσπιση «ειδικών όρων» για τις ασκήσεις.

* Ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να άρει την «απειλή πολέμου» σε βάρος της Ελλάδας

* Εδειξε να πιέζει σοβαρά την ελληνική κυβέρνηση να παραβιάσει τη Συμφωνία Σένγκεν της Ε.Ε. ώστε η Αθήνα να χορηγεί βίζες και στα «γαλάζια τουρκικά διαβατήρια» (κοινά) για να μπαίνουν στην Ελλάδα για τουριστικούς σκοπούς.

* Ζήτησε τετραμερή συνάντηση Ελλάδας, Τουρκίας, Κύπρου και Τουρκοκυπρίων, με συμμετοχή και του ΟΗΕ ή και της Ε.Ε. για τη λύση του Κυπριακού, μέχρι «το τέλος του έτους».

* Ξεκαθάρισε ότι δεν σκοπεύει να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο (παραπέμποντας στο σχέδιο Ανάν και τη διαπραγμάτευση στο Μπούργκενστοκ).

(...)

Μπροστά σ' αυτή την «ομοβροντία» των τουρκικών απαιτήσεων, ο Γ. Παπανδρέου προσπάθησε να επαναφέρει τη χαμένη προηγούμενη «ωραία ατμόσφαιρα», υπενθυμίζοντας ότι στη διμερή συνεργασία πρέπει απαραιτήτως να προστεθεί η κλιματική αλλαγή και ότι σε λίγες ημέρες θα βρεθούν και οι δύο στη Βραζιλία, όπου θα συναντηθούν με τον πρόεδρο Λούλα για θέματα περιβάλλοντος.
Από εδώ

Ο διαχρονικός Μπρέχτ...

2010-04-29T14:52:00.003+03:00

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι
(Άντα μην κλαις)
θα γυρέψουμε βερεσέ απ' τον μπακάλη.

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή
(Άντα μην κλαις)
στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί

Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει
(Άντα μην κλαις)
Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.

Ο στρατός ξεκινά
(Άντα μην κλαις)
Σαν γυρίσω ξανά
θ' ακολουθώ άλλες σημαίες.
Μπ. Μπρέχτ

Η παρούσα ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην σύζυγο του βαρώνου Ουίλιαμ Κίνγκ (και κόρη του Λόρδου Μπάυρον), Άντα Λάβλεϊς. Κάθε ομοιότητα με συζύγους βαρώνων, λόρδων, δουκάδων, προέδρων διεθνών οργανώσεων ή πρωθυπουργών είναι απολύτως συμπτωματική.

Εξωγήινοι...

2010-04-26T21:33:00.002+03:00

Έγραφε η ιδιοκτήτρια της Ε τις προάλλες:

Οταν μεθαύριο θα έρθει η πληροφόρηση μέσω MEGA ότι προσγειώθηκε ο πρώτος Αρειανός στον πλανήτη, ποιος συντάκτης της «Ε» θα την επωμισθεί;

Ψαγμένη απορία. Ίσως ο ίδιος συντάκτης της «Ε» που επωμίσθηκε να μπεί ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΗ η δήλωση:

«Γ. Παπακωνσταντίνου: Ο μηχανισμός θα λειτουργήσει, οι κερδοσκόποι θα χάσουν και το πουκάμισό τους»

Η παπάρα της εβδομάδας

2010-04-26T21:20:00.002+03:00

Νέα εβδομάδα, νέα παπάρα ολκής:

Ο κ. Παπακωνσταντίνου δήλωσε με έμφαση ότι «όσοι ποντάρουν στη χρεοκοπία μας θα χάσουν και το πουκάμισό τους».
Από εδώ

Τέτοια ακούνε και τρέμουν οι κερδοσκόποι...

Υ.Γ Να προσθέσουμε ότι η έκφραση «θα χάσουν και το πουκαμισό τους» είναι αγγλισμός του κερατά ή, ορθότερα, αμερικανιά ολκής:

lose one's shirt

Fig. to lose a lot of money; to lose all of one's assets (as if one had even lost one's shirt). I almost lost my shirt on that deal. I have to invest more wisely. No, I can't loan you $200. I just lost my shirt at the racetrack.

Η παπάρα της εβδομάδας

2010-04-23T13:58:00.001+03:00

Ο Στέφανος Μάνος για την προσφυγή στο ΔΝΤ:

Ο κ. Μάνος σημείωσε ότι για το σύνολο του ελληνικού λαού τα μέτρα θα είναι χρήσιμα και ευχάριστα

Μαντουβάλα, αγάπη γλυκιά μου...

2010-02-09T02:26:00.001+02:00

Ο κ. Παπανδρέου ανέφερε επίσης ότι η Ινδία η οποία είναι αναδυόμενη δύναμη στην οικονομία, την τεχνολογία, τον πολιτισμό αλλά και πολιτικά μέσω της αναβάθμισης των σχέσεων, μπορεί να βοηθήσει την ανάπτυξη της Ελλάδας σε πολλούς τομείς.

Κοινή διαπίστωση των δύο πρωθυπουργών ήταν ότι οι απόψεις είναι συγκλίνουσες αναφορικά με τα οικονομικά δεδομένα και τη διεθνή οικονομική κρίση.

Ειδικότερα, συζητήθηκαν θέματα συνεργασίας στις κατασκευές, στις υποδομές, στις τηλεπικοινωνίες, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, τον τουρισμό, την πράσινη τεχνολογία, την ανάπτυξη του διμερούς εμπορίου και την απευθείας αεροπορική σύνδεση μεταξύ των δύο χωρών.
Από εδώ.

Τελικά, αντί για «Δανία του Νότου», θα γίνουμε Ινδία του Βορρά...

Άλα, άνοιξε κι' άλλο Μπουκάλα...

2010-01-28T00:06:00.001+02:00

Ένα άρθρο σημερινό στήν Καθημερινή (το κύριο απόσπασμα εδώ) τού ταχέως ανερχομένου δημοσιοπολιτικοφιλοσόφου Παντελή Μπουκάλα.

Ο Βηλαράς ξεχωρίζει δυό γλώσσες, τήν Γραικική καί Ελληνική. Ωραίο ε; Τι μαρτυρούν καμμιά φορά οι λέξεις... Η Ελληνική δεν σώζεται γράφει.

Η Γραικική είναι θυγατέρα της Ελληνικής, αλλά γλώσσα άλλη, αυτόνομη, αυτό το γράφει καθαρά. Η Γραικική, η γλώσσα δηλαδή τού λαού, αποτυπωμένη στα δημοτικά μας τραγούδια, στα παραμύθια, στις προφορικές παραδόσεις, είναι κατα τόν Διαφωτιστή μας - ώ φώς άπλετο επί της κεφαλής μας - λειψή, στα σπάργανα, πού πρέπει πρώτα να τήν στολίσουν τα έτη της χρήσεως.

Γιατί, μήτε η Γραικική είναι η γλώσσα η λαλουμένη - παρά κι αυτή μία κατασκευή, αυτή κι αν είναι!, του δυτικού φωταδιστικού αγροτουριστικού ρομαντισμού. Ετσι βρεθήκανε δύο γάϊδαροι σε ξένο αχερώνα. Καί συνεχίζουν - βλέπε Χρηστίδη, Μαρωνίτη και οι άλλοι. Η γλώσσα μία, συνέχεια κι εξέλιξι, αλλαγή εντός, πού να το φανταστούν...Και η συζήτησι περί γλώσσας, συζήτησι περί Ελλήνων είναι με φερετζέ.
Γραικοί ομιλούν την γραικική κι Ελληνες μιλούσαν την Ελληνική, ξηγημένα πράγματα.

Ο δε Μπουκάλας συνεχίζει την παρεξήγησι. Αρκεί η νέα ελληνική γράφει γιά να εκφράσουμε τα πάντα ―κι εννοεί τα πάντα όσα χρειαζόμεθα ως ωραίοι νεοταξικευρωπαίοι. Λες κι αυτό μας νοιάζει - οι παρεξηγήσεις των γαϊδάρων.

Oι ποιητές, η ελληνική γλώσσα και οι δοξασίες

Tου Παντελή Mπουκάλα

Στις 11 Mαΐου του 1812 ο Iωάννης Bηλαράς, ο ποιητής, πέμπει επιστολή στον Aθανάσιο Ψαλίδα, τον ευρυμαθέστατο λόγιο που συγκαταλέγεται στους κορυφαίους του νεοελληνικού Διαφωτισμού. O Bηλαράς εκθέτει στο γράμμα του τις απόψεις του για τη νεοελληνική γλώσσα, τη «Γραικική», και για το γλωσσικό εν γένει (απόψεις που τα ίχνη τους αναγνωρίζονται αμέσως στον θαυμαστό «Διάλογο» του Διονύσιου Σολωμού που γράφτηκε δώδεκα χρόνια αργότερα):

«Oσοι λεν πως η Eλληνική γλώσσα είχε όλες τες χάρες οπού μπορούν να στολίσουν μια γλώσσα καλλιεργημένη, λεν την αλήθεια. Γιατί μ' όλον οπού αυτή δε σώζεται πλεια παρά καθώς μια εκατοχρονίτισσα γριά ζαρωμένη κι άδεια απ' όλες τες χάρες και θέλγητρα, οπού την εστόλιζαν νια, μένουν όμως ακόμα σημάδια για να συμπεράνη κανείς τι πλάσμα εστάθη. Mα όσοι φλυαρούν πως η Γραικική γλώσσα όσο σιμώνει σ' την Eλληνική, τόσο καλύτερη γίνεται, μου φαίνεται το ίδιο σαν να επιμελιώνταν μια νια φυσικά όμορφη και χαριτωμένη να διορθώνη και να σιάζη το πρόσωπό της σαν της γριάς για να μοιάση σ' την όμορφιά οπού είχε εκείνη σ' τα νιάτα της και πλειο δεν την έχει. Στοχασμός παράξενος και άξιος για τα μυαλά των γραμματισμένων! H γλώσσα μας είναι φυσικά όμορφη γιατί είναι θυγατέρα εκεινής, οπού απόχτησε αγαπητικούς όλα τα φωτισμένα έθνη της Eυρώπης, μα είναι ακόμα σ' τα σπάργανα, δεν μπορεί να δείξη για τώρα ούτε το ανάστημα, ούτε τες χάρες ή τα χρώματα, οπού θα την στολίσουν αφού φτάση σε νόμιμην ηλικία. Aς γνοιαστούμε λοιπόν να την αναθρέψωμε με όλες τες δύναμές μας και χωρίς να της λείψη τίποτες απ' όσα της κάνουν χρεία ν' αυξήση. Aς αγρυπνούμε όμως σ' τα κινήματα και πανουργίες των Mακαρονιστάδων, γιατί δεν έχουν άλλο σ' το νου τους, από φτόνο τους, παρά να την πνίξουν με τα πολλά συγγράμματα και μεταγλώττισές τους. Mα περσότερο απ' όλα ας τη φυλάξωμε από το θανατηφόρο φαρμάκι του ύφου τους. [...] Ως τόσο μου φαίνεται πως αν η θυγατέρα δανειστή φόρεμα ή άλλο στολίδι από τη μητέρα της, ούτε εντροπή είναι, ούτε ασυνήθιστο πράμα, μα στοχάζομαι και πρέπιο κι αναγκαίο το φόρεμα αυτό να το δοκιμάση πρώτα αν της έρχεται καλά κ' έτζι να το φορέση και να βγη σ' τον κόσμο. [...] Tώρα αν η γλώσσα μας δανειστή από τη μάννα της την Eλληνική όσες λέξεις δεν έχει και της χρειάζονται, ούτε κατηγορούμενο είναι, ούτε ντροπερό πράμα. Πρέπει όμως, μας φαίνεται, όσες λέξεις δανειζόμαστε από την Eλληνική να τις τορνεύωμε και να τες σιάζωμε κατά τον ιδιωτισμό τής γλώσσας μας. [...] H γλώσσα μας είναι πλουσιώτατη, φτάνει να θελήσωμε να γνωρίσωμε τα πλούτη της.»

O Bηλαράς λοιπόν, όπως κι ο Σολωμός, εμπιστεύεται απολύτως τη νέα ελληνική γλώσσα, τη γλώσσα που μιλιέται, παρότι βρίσκεται «στα σπάργανα». Kι αφού ο λόγος για τον Σολωμό ανεβαίνει αυτόματα στη μνήμη η δίκην ερωτήματος διαβεβαίωσή του «μήγαρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;» Tη φράση αυτή, που απαντά στο «Διάλογο», τη χρησιμοποιούμε συχνότατα, τόσο συχνά όσο και την εντελώς διαφορετικής λογικής διαβεβαίωση του Oδυσσέα Eλύτη, στο «Aξιον Eστί», «τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική», μια διαβεβαίωση που, όποιο κι αν ήταν το κίνητρο ή η σκόπευσή της, κατέληξε να χρησιμοποιείται κάπως δημαγωγικά σαν ύλη για το σχηματισμό μιας αυτοεξιδανικευτικής μυθοπλασίας, που αφορά τη γλώσσα και το γένος. Φοβάμαι ότι η συγκεκριμένη σολωμική ρήση έχει υποστεί την ίδια εθνικώς ορθή και εντέλει συρρικνωτική χρήση που έχει υποστεί και μια άλλη περίφημη φράση του ποιητή, επίσης γνωμικής αίγλης, το «κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Eλλάδα και θα νιώσεις κάθε είδους μεγαλείο». Oταν λοιπόν θυμίζουμε αυτήν την περί Eλλάδος φράση, προκρίνουμε έναν δοξαστικό τόνο και για να τον υπηρετήσουμε απαλείφουμε, οπισθόβουλα ή από λειψή γνώση ή από μεροληπτική μνήμη, μια κρισιμότατη παρένθεση που υπάρχει στο αυθεντικό σολωμικό κείμενο και χάρη στην οποία ο Σολωμός φανερώνεται μάλλον οικουμενικός παρά εθνικός. «Kλείσε μέσα στην ψυχή σου την Eλλάδα (ή ό,τι άλλο) και θα νιώσεις κάθε είδους μεγαλείο», λέει ο ποιητής, «o altra cosa» στα ιταλικά, αλλά αυτό το «ό,τι άλλο» αποσιωπάται. Aποσιωπάται επίσης η συνέχεια του «μήγαρις...», κι είναι σαν να χωρίζουμε βιαίως βρέφη σιαμαία. Θυμίζω την πλήρη, σχεδόν πολεμική σκέψη:«Mήγαρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα; Eκείνη [η ελευθερία] άρχισε να πατή τα κεφάλια τα τούρκικα, τούτη [η γλώσσα] θέλει πατήση ογλήγορα τα σοφολογιωτατίστικα, και έπειτα αγκαλιασμένες και οι δύο θέλει προχωρήσουν εις το δρόμο της δόξας, χωρίς ποτέ να γυρίσουν οπίσω, αν κανένας Σοφολογιώτατος κρώζη ή κανένας Tούρκος βαβίζη· γιατί για με είναι όμοιοι και οι δύο».

Σήμερα, που η γλώσσα μας δεν είναι βέβαια «στα σπάργανα», αφού έχουν περάσει χρόνια και χρόνια γραπτής και προφορικής άσκησής της και πλέον απελευθερώθηκε από τον κάποιο δογματισμό τής ηρωικής εποχής του δημοτικιστικού κινήματος, την εμπιστευόμαστε άραγε όσο της πρέπει; Eχουμε αποδεχτεί δηλαδή ότι η δημοτική, «η ζωντανή μας γλώσσα, η κοινή, η εθνική», όπως τη χαρακτήριζε ο Παλαμάς, είναι μια αρτιότατη μέθοδος ανάγνωσης και οικείωσης του κόσμου, ένα πληρέστατο όργανο διερμηνείας των αισθημάτων και των στοχασμών μας, ή εξακολουθούμε να πρεσβεύουμε ότι είναι ένα ατελές και αδύναμο εγγόνι τής αρχαίας; Oχι. Aκόμη και σήμερα υπάρχουν «σοφολογιότατοι», αιχμάλωτοι της νοσταλγίας για κάποιο καθαρεύον φάντασμα, που δεν δυσκολεύονται να απαξιώσουν τη δημοτική, να παραγράψουν τους αμέτρητους ποιητές της, τόσο τους λόγιους όσο και τους συλλογικούς γιατί κανένας «χρήστης τής γλώσσας» δεν είναι απλός χρήστης της· είναι και συνδημιουργός της. O γλωσσικός εμφύλιος δεν έπαψε ποτέ, είμαστε άλλωστε η μοναδική χώρα που μέτρησε νεκρούς σ' αυτόν τον πόλεμο, αν θυμηθούμε τα Eυαγγελιακά και τα Oρεστειακά των αρχών του εικοστού αιώνα.

Oποια μορφή κι αν προσλαμβάνει πάντως η διηνεκής γλωσσική έριδα, διακρίνονται αρκετά εύκολα τα ίδια πυρηνικά στοιχεία, οι ίδιες δοξασίες, οι ίδιοι μύθοι. Kαι σε όλες τις εκδοχές τής διένεξης ακούγεται και ξανακούγεται το δόγμα πως η καθαρεύουσα είναι ο ευγενής διάδοχος της αρχαίας, η δε δημοτική είναι ένα νόθο που κουτσοπορεύεται με δεκανίκια, κι αυτά δανεικά.

«Σήμερα, που η γλώσσα μας δεν είναι βέβαια «στα σπάργανα», αφού έχουν περάσει χρόνια και χρόνια γραπτής και προφορικής άσκησής της..»

Ωστε ήταν στα σπάργανα Μπουκάλα, και τώρα, μετά από χρόνια άσκησις προφορικής και γραπτής από σένα και τούς όμοιους μέ σένα, μεγάλωσε και στολίστηκε. Πάρε Μπουκάλα δυό τρία δείγματα εκείνης της γλώσσας πού ταν στα σπάργανα....

« Είτανε μια φορά μια γριά, κ΄ είχε κάτι κατσικάκια. Ο Μάρτης τότες είχε εικοσιοχτώ ημέρες κι ο Φλεβάρης τριανταμία. Ήρθε εκείνη την εποχή ο Μάρτης κ΄ έπερασε χωρίς να κάμει χειμώνα και η γριά από τη χαρά της, που βγήκανε πέρα καλά τα κατσικάκια της, εγελάστη και είπε ¨Στην πομπή σου, γέρο Μάρτη, τ΄ αρνοκάτσικακια μου καλά τα πέρασα¨.

Καθώς τ΄ άκουσεν αυτά τα λόγια, ο γέρο Μάρτης εθύμωσε, και στη στιγμή δανείζεται τρεις ημέρες από το Φλεβάρη το γείτονά του, και αρχίζει ένα σορόκο, π' έκαμε τη γριά να χωθεί αποκάτου από ένα κακκάβι και να φωνάζει ¨Κάτσι, κάτσι,κάτσι!¨ γιατί έλεγε οτ΄ εχόρευαν τα κατσικάκια απάνου στο κακκάβι. Τα κατσικάκια της γριάς εψόφησαν από το σορόκο. Κι απ΄ τότε ο Μάρτης τριανταμία ημέρα και ο Φλεβάρης εικοσιοχτώ.

Ενεκα γι΄ αυτό πώπαθε εκείνη η γριά, τοις τρεις ύστεραις ημέρες του Μάρτη τοις λένε ημέρες των γριών. Και ονοματίζουνε κάθε μία από ταύταις και με τ΄ όνομα μιανής από τοις ηλικιωμένες γριαίς του χωριού, και αν τύχει καλή η ημέρα λεν πως και η γριά είναι καλή, και αν γίνει κακοκαιρία λεν πως από την κακία της έγινε.»

= = =

Κόκκιν' αχείλι φίλησα κι έβαψε το δικό μου Και στο μαντήλι το `συρα κι έβαψε το μαντήλι Και στο ποτάμι το `πλυνα κι έβαψε το ποτάμι Κι έβαψ' η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου Κατέβη ο αϊτός να πιει νερό κι έβαψαν τα φτερά του Κι έβαψ' ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο

= = =

Να `χεν η γης πατήματα κι ο ουρανός κερκέλια Να πάθιουν τα πατήματα, να `πιανα τα κερκέλια Ν' ανέβαινα στον ουρανό, να διπλωθώ να κάτσω Να δώσω σείσμα τ' ουρανού, να βγάλει μαύρα νέφη Να βρέξει χιόνι και νερό κι ατίμητο χρυσάφι Το χιόνι να ρίξει στα βουνά και το νερό στους κάμπους Στην πόρτα της πολυαγαπώς τ' ατίμητο χρυσάφι

= = =

Καθημερνέ μου λογισμέ και νυκτική μου ελπίδα Να μ' είχε πάρει ο θάνατος την ώρα που σε είδα

= = =

Εβγάτε αγόρια στο χορό, κοράσια στα τραγούδια Πέστε και τραγουδήσετε πώς πιάνεται η αγάπη -Από τα μάτια πιάνεται, στα χείλια κατεβαίνει Κι από τα χείλια στην καρδιά ριζώνει και δε βγαίνει

= = =

Οποιος θέλει Σολωμό κι Ελύτη, ορίστε, κανείς δεν τόν εμποδίζει. Ωραίοι είναι, να χη κανείς πρέπει κατι αλαφρό να διαβάζη στό ΜΕΤΡΟ. Εγώ μ αυτά.

Ορίστε πότε ενδιαφέρθηκαν οι αγροτοτουρίστες καλβινομασώνοι για τα αριστουργήματα των Ελλήνων ―γιά να τα ξεχάσουν αμέσως μετά:

Τα Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια του C.Fauriel είναι η πρώτη συλλογή του είδους, και τυπώθηκαν σε δύο τόμους το 1824-1825 στο Παρίσι. Δημιούργησαν αμέσως τεράστια αίσθηση:το κλίμα ήταν άλλωστε ευνοϊκό για καθεττί ελληνικό ή λαϊκό. Η συλλογή μεταφράστηκε αμέσως στα γερμανικά (δύο φορές), στα αγγλικά και τα ρωσικά. Εκτός από την ποιότητα των τραγουδιών εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα τα συνοδευτικά σχόλια και ο εισαγωγικός λόγος του Φοριέλ, μια από τις καλύτερες ως σήμερα μελέτες, γραμμένη με θερμό φιλελληνικό συναίσθημα, γνώση και σύνεση. Η φιλολογική κατάρτιση του Φοριέλ ήταν από τις ισχυρότερες της εποχής του, αργότερα έγινε και ο πρώτος καθηγητής της συγκριτικής φιλολογίας στη Σορβόνη. Στην Ελλάδα το έργο άργησε να εκτιμηθεί:κυκλοφόρησε μόλις το 1956 σε ελληνική μετάφραση.

***

Ο Μπουκάλας σήμερα, στό καθιερωμένο άρθρο του κατά Χριστοδούλου ―δηλαδή με αφορμή τόν Χριστόδουλο κατα Ελλήνων― ειχε το θράσος, επί πληρωμή βεβαίως, να κατηγορήση τόν Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος - έως Α Κενταύρου - για αγραμματοσύνη, στα θεολογικά μάλιστα.

Γράφει λοιπόν το παιδί με το νεοτάξ στυλό:

Ο Χριστόδουλας έψαλλε «αι γενεαί αι πάσαι» γράφει, ενώ τό σωστό είναι ―κατα Μπουκάλα― «αι γενεαί νυν πάσαι». Εκανε λέει αυτό το λάθος τρείς φορές, όσες οι φορές του ύμνου.

Πρώτη Μπουκάλα. Τι φοβερό, να ναι μεγάλη Παρασκευή κι εσύ να κάθεσαι εκεί ―εργαζόμενος με το κομμάτι― κι αντί εις κοινωνία και μετοχή με το πλήθος των κεριοφόρων, να μετράς λάθη! Τί Κόλασι κι αυτή!

Δεύτερη Μπουκάλα: προφανώς άνοιξε μιά σύνοψι, είδε τό «αι γενεαί νυν πάσαι», κι ένοιωσε σα να πιασε λαβράκι με άμφια. Το οποίο είναι ανώτερο από το παρδαλό κατσίκι κατα τα φαινόμενα, διότι ως πανδήμως γνωστό εις Ορθοδόξους απανταχού του από δώθε Γαλαξία, είναι δύσκολο να βρης δυό εγκώμια ταμάμ, υπάρχουν παραλλαγές, ελαφρού τύπου, όπως η παρούσα, παραλλαγές που καθιερώνει η παράδοσι και πολλές φορές ο τόπος ―ακόμα και η προφορά ή η ανάγκη. Εφ’ όσον δεν αλλάζει δι όλου τό νόημα.

Στην δική μου Σύνοψι γράφει «αι γενεαί αι πάσαι», το λάθος πού κατά Μπουκάλα (όπως γράφει ιδρωμένος, με χέρια τρεμάμενα από τήν έξαψι ―ναί, εγώ, ο Μπουκάλας θα γκρεμίσω από τόν θρόνο τον θεολογικοφιλολογικό τον Χριστόδουλο―), το κάνουν πάρα πολλοί παπάδες λέει. Κι ούτε αυτό αρκούσε να ψυλιαστή: ρε, μπας και λέω βλακείες;!

Δεν φτάνει αυτό. Ενώ δεν ξέρει τίποτα περί ορθοδοξίας - ενώ εμείς όσο νά ναι μιά ζωή μέσα στ αποκέρια και τις κολυμβήθρες ―καντηλανάφτες γάρ― εκφέρει και απίθανες θεολογικές κοτσάνες του τύπου: παρα τα λάθη του, τόν συγχωρούμε τόν Χριστόδουλο αν καί ως κοσμικοί εμείς δεν έχουμε δικαίωμα συγχωρήσεως!!!!

Να τα βράσω τα διπλώματά τους. Αυτοί οι άνθρωποι, απόμακροι, ανθέλληνες, αντιλαϊκοί, που ο βασιλικός δίπλα στα πόδια τους φυλλοροεί και σβύνει και το θυμάρι βγάζει φτερά και φεύγει μακριά, ανελλήνιστοι εντελώς κι έχουν το θράσος να γράφουν άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά μ' ότι μπούρδα τους κατέβει.

Πάει ο Μπουκάλας, αρκετά.
Α. Φαρμάκης

Τι ειν' η επιφυλλιδογραφία μας;

2010-01-19T02:21:00.002+02:00

Ο Παντελής Μπουκάλας εξανέστη. Τον έπνιξε το δίκιο. Φρίαξε από τον κατατρεγμό των αδυνάτων. Στέναξε για τον καϋμό των αδικημένων. Και έσπευσε να βοηθήσει την κα. Δραγώνα με μια επιφυλλίδα γραμμένη στο πόδι, η οποία φέρει τον πρωτότυπο τίτλο «"Τι είναι η πατρίδα μας" ―ξανά». Πρόκειται για μια μοναδική στιγμή της ελληνικής επιφυλλιδογραφίας, το δικό μας, ολοδικό μας «J' accuse» ―και συνάμα ένα τρυφερό «J' adore» προς την διωκόμενη διανοούμενο.

Επειδή δεν είναι δυνατόν ο απλός κοσμάκης, οι housewives και λοιποί αλευρομάγειροι που διαβάζουν το ιστολόγιο να κατανοήσουν μια τέτοια μεγάλη πένα, ως οι πλέον εγγράμματοι εξ ημών (γ' δημοτικού), αναλαμβάνουμε χρέη μεταφραστή.

Θυμόμαστε - δεν θυμόμαστε ότι το ποίημα είναι του Ιωάννη Πολέμη, μπερδεύουμε - δεν μπερδεύουμε τα «άσπαρτα» βουνά με τα «άπαρτα», που μάλλον μας ακούγονται πιο ηρωικά (εδώ μπερδεύουμε, με πρώτον και στομφωδέστερο τον κ. Καρατζαφέρη, την «κόψη του σπαθιού την τρομερή» με την «όψη που με βία μετράει τη γη»), το σίγουρο είναι πως οι στίχοι «Τι είν’ η πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι; / Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;» κ.τ.λ. κ.τ.λ., διεκδικούν τα πρωτεία της φήμης από ένα άλλο ποίημα του ίδιου ποιητή που συνεχίζει να πυροδοτεί συζητήσεις, εκείνο για το «Κρυφό Σχολειό».

Εμείς ―ο αγγράμματος «Μπίθουλας»― θυμόμαστε-δεν θυμόμαστε τον Πολέμη. Όχι σαν τον κ. Μπουκάλα που αν δεν τον μνημονεύσει καθημερινώς δεν ησυχάζει. Πολέμη δώστου και την ψυχή του πάρε. Αν ψάχνατε να του πάρετε δώρο για τις 27 Ιουλίου, τα άπαντα του ποιητού θα ήταν μια πολύ καλή επιλογή ―αν δεν τα είχε ήδη, και μάλιστα δερματόδετα, σε πολλές και διαφορετικές εκδόσεις.

Μπερδεύουμε, άλλωστε, ακόμα και τους στίχους του εθνικού μας ύμνου (με πρώτο εξ ημών στην σύγχυση τον Καρατζαφέρη). Ο πληθυντικός «μπερδεύουμε» εδώ είναι ο λεγόμενος «πληθυντικός αγενείας» (τσουβαλιάσματος σημαντικός), οπότε η φράση θα πρέπει να διαβαστεί ως «ΕΣΕΙΣ μπερδεύετε, και ούχι βέβαια, εγώ ο κοτζάμου ποιητής, αρθρογράφος και διανοούμενος Μπουκάλας. Ού να μου χαθείτε».

«Τι είν’ η πατρίδα μας», ακριβώς, τιτλοφορούνταν ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1997, με τον υπότιτλο «Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση», την επιμέλεια της Αννας Φραγκουδάκη και της Θάλειας Δραγώνα και τη συμβολή άλλων πέντε κοινωνικών επιστημόνων. Για δώδεκα χρόνια το βιβλίο αφορούσε τους κοινωνιολόγους, τους εκπαιδευτικούς κι όσους ακόμα νοιάζονται για το πώς σχηματίζεται η εικόνα του «άλλου», άρα και του εαυτού μας, μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία.

Αφού, από την πρώτη κι' όλας παράγραφο της επιφυλλίδας, εμπεδώσαμε πως είμαστε κάφροι, περνάμε στο κυρίως θέμα.

Το 1997 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο «Τι είναι η Πατρίδα μας». Αυτό, έως εχθές, αφορούσε μόνο τους κοινωνιολόγους και όσους «νοιάζονται για το πώς σχηματίζεται η εικόνα του "άλλου" (...) μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία.».

Ο αρθρογράφος, αφοσιωμένος καθώς είναι στην μελέτη του Πολέμη, δεν έχει χρόνο φυσικά για αγορές περιοδικών, περιδιαβάσεις στο διαδίκτυο, κλπ. Γνωρίζει εξάλλου ότι εμείς οι κάφροι ούτε διαβάζουμε επιστημονικά βιβλία, ούτε βέβαια έχουμε ή εκφέρουμε άποψη. Δικαιολογημένα, λοιπόν, το ενδεχόμενο τόσο το βιβλίο όσο και οι συγκεκριμένοι «κοινωνικοί επιστήμονες» (sic) να έχουν δεχθεί κριτική ήδη πολύ πριν από «εχθές» όπου έλαβε χώρα ο διορισμός της ειδικής γραμματέως δε χωράει στο νου του.

Ας πούμε το 2006, το 2007, πάλι το 2007 με ειδική ανάλυση του συγκεκριμένου βιβλίου, το 2008, κλπ.

Δεν έχουν όλοι οι παραπάνω βέβαια ακαδημαϊκές δάφνες αντίστοιχες της παρέας των «κοινωνικών επιστημόνων», αφού ακόμα και ο συντάκτης του κειμένου του 2007, ο Ηλίας Ηλιόπουλος, καίτοι Διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, στερείται του απαραίτητου πιστοποιητικού παρακολούθησης μαθημάτων από το παγκοσμίου φήμης Deeree College).

Οταν όμως η κ. Δραγώνα έγινε ειδική γραμματέας του υπουργείου Παιδείας, ανέλαβαν δράση οι πολιτικάντες (ο κ. Καρατζαφέρης, ο κ. Γεωργιάδης, που αντιπροτείνει ως εθνικώς πρέπον το εγχειρίδιο ενός χουντικού - εθνικοσοσιαλιστή, ο κ. Τραγάκης της συρόμενης Ν.Δ.), με τη συνεπικουρία εφημερίδων (κυρίως κυριακάτικων) ειδικευμένων στην αγοραία και αγρίως λαϊκιστική «εθνική κατήχηση», και διαφόρων Ενώσεων Αποστράτων (εκείνο το «ένας λοχίας μάς χρειάζεται», δεν λέει ακόμα να φύγει από το μυαλό ορισμένων). Εκοψαν κι έραψαν όλοι τούτοι, που βέβαια δεν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν το καταραμένο βιβλίο ή έστω να το ξεφυλλίσουν (ας είναι καλά τα γκαιμπελικά μπλογκ των αγρυπνούντων ελληνοφυλάκων), κατασκεύασαν φράσεις και τις φόρτωσαν στην πένα των συγγραφέων, έγινε και «διαδήλωση» από το ΛΑΟΣ και τη «Χρυσή Αυγή», με αίτημα «Εξω οι ανθέλληνες από το υπουργείο Παιδείας», όπου «ανθέλληνες» είναι όσοι δυσκολεύονται να συμφωνήσουν πως είμαστε λαός περιούσιος με ιστορία δεκαπέντε χιλιάδων χρόνων και βάλε, άρχοντες της οικουμένης εκ κληρονομίας, αποικιστές του σύμπαντος ήδη από τον καιρό των προσωκρατικών κ.τ.λ. Γνωστά είναι όλα τούτα και, αν εξαιρεθεί η «πορεία διαμαρτυρίας», έχουν ξαναγίνει, εις βάρος του «Εβραίου» κ. Χρήστου Ροζάκη παλαιότερα, της κ. Ρεπούση έπειτα, του πανεπιστημιακού κ. Κόκκινου προ μηνών. Γνωστό είναι επίσης ότι ο εθνικισμός, όταν μάλιστα τρέφεται από εθνικοσοσιαλιστικές «ιδέες» και απολήγει αφεύκτως σε ρατσιστικές κραυγές, δεν είναι απλώς κακέκτυπο του πατριωτισμού, είναι τυχοδιωκτική καπηλεία του και βαρύτατη προσβολή του. Δεν έχει δα κανένας την υποχρέωση να «απολογηθεί» για τη φιλοπατρία του στον κ. Πλεύρη ή πάλι στον κ. Ψωμιάδη ή τον μητροπολίτη Ανθιμο.

Εδώ, σε μια έξαρση λυρισμού, ο (και) ποιητής κος. Μπουκάλας μας προσφέρει ένα θορυβιστικό πορτραίτο των αντιδρώντων στο διορισμό της κυρίας Δραγώνα στη θέση της ειδικού γραμματέως του Υπουργείου (τέως εθνικής) Παιδείας. Δεν πρόκειται φυσικά παρά για απόστρατους αξιωματικούς (ιδιότητα φασιστική από μόνη της), και «εθνικο-σοσιαλιστές». Σίγουρα πάντως όχι τους σωστούς (πράσινους) σοσιαλιστές, όπως εκείνους που διόρισαν την εξέχουσα (πως λέμε Εύξεινος Πόντος) επιστήμονα.

Έμπλεος αντικειμενικότητας, ο κος. Μπουκάλας μας γνωστοποιεί από το δημόσιο βήμα του ότι υπάρχουν δυο αντίπαλες παρατάξεις:

α) οι νουνεχείς όπως η κα. Δραγώνα και ο ίδιος

από τη μια, και:

β) εκείνοι που πιστεύουν «πως είμαστε λαός περιούσιος με ιστορία δεκαπέντε χιλιάδων χρόνων και βάλε, άρχοντες της οικουμένης εκ κληρονομίας, αποικιστές του σύμπαντος ήδη από τον καιρό των προσωκρατικών».

από την άλλη. Tertium non datur, που θα έλεγαν και οι σπουδαγμένοι αρθρογράφοι μας...

Τυπικά οι λαοί που έχουν ανάγκη, αλλά και χρέος, να αναρωτιούνται «τι είν’ η πατρίδα τους» είναι όσοι βρίσκονται στα πρώτα στάδια της εθνογένεσής τους και κάποιος τρόπος πρέπει να βρεθεί για να συμπλεύσει ο νους και η καρδιά τους στη σύνταξη των πρώτων κεφαλαίων του εθνοαφηγήματός τους – κομμάτι δύσκολο βέβαια γιατί τα θερμά αισθήματα συνήθως λογοκρίνουν ή πνίγουν την ψύχραιμη σκέψη.

Είναι συγκινητικό, πάντως, το σε τι βαθμό η αφοσίωση του αρθρογράφου στην μελέτη του Ιωάννη Πολέμη τον έχει στερήσει από τη πληροφόρηση για τα τεκταινόμενα στο παγκόσμιο χωριό μας τα τελευταία 30 χρόνια. Γιατί ασφαλώς, σε αντίθετη περίπτωση, θα ήξερε ότι η ερώτηση «τι είναι η πατρίδα μας» όχι απλώς δεν αφορά μόνο όσα έθνη «βρίσκονται στα πρώτα στάδια της εθνογένεσής τους» αλλά είναι κεντρικό ζήτημα σε κάθε σοβαρό έθνος. Θα μπορούσε τότε να παραθέσει βιβλιογραφία εκατοντάδων τόμων και αρθογραφία δεκάδων χιλιάδων σελίδων με Βρεταννικά, Γαλλικά, Αμερικάνικα κλπ παραδείγματα αντίστοιχου αναστοχασμού.

Τυπικά και πάλι, εμείς, περίπου διακόσια χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821, δεν έχουμε λόγους να μπλέκουμε με το ερώτημα «τι είν’ η πατρίδα μας» και τι εμείς. Ο χρόνος έκανε τη δουλειά του, στρογγύλεψε τα πράγματα, άμβλυνε τις αντιθέσεις, έκοψε τις αιχμές, τακτοποίησε τις αντιφάσεις, έδωσε υλική υπόσταση ακόμα και σε θρύλους, μας παρέδωσε με λίγα λόγια μια στρωμένη και ορθή Εθνική Ιστορία, επίσημη, για σχολική, στρατιωτική και εν γένει κρατική χρήση. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι κάθε λίγο και λιγάκι πέφτουμε σε καβγά για το ποια πρέπει να είναι η διεθνής ονομασία της χώρας μας, Hellas ή Greece, καβγάς που ανακαλεί, έστω κι αν ενίοτε δεν τη γνωρίζει, την προ δύο αιώνων αντιμαχία των λογίων για το πώς ταιριάζει να ονομαζόμαστε, Ελληνες, Γραικοί ή Ρωμιοί, φανερώνει ότι όσα μετράμε σαν λυμένα και αυτονόητα, ίσως δεν είναι· ότι δηλαδή η ιδεολογική σύγκρουση με αντικείμενο τον αυτοπροσδιορισμό μας είναι άπαυτη.

Δεν εννοούμε και δεν ζούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο τις κρίσιμες λέξεις, «Ελληνες», «ελληνισμός», «πατρίδα», «πατριωτισμός». Ποτέ δεν τους αποδώσαμε την ίδια σημασία, ούτε καν όταν ο τόπος ταλανιζόταν υπό ξένο ζυγό ή τον σκίαζε τυραννία εσωτερική· ο επίσημος εθνικός μας αυτοπροσδιορισμός προϋπέθετε τον πόλεμο τόσο εναντίον των εξωτερικών εχθρών (οι οποίοι και χαρακτηρίζονταν κατώτεροι, αν όχι βάρβαροι) όσο και εναντίον των «εσωτερικών», οι οποίοι, σαν νοσούντες, αποκόπτονταν από τον υγιή εθνικό κορμό με διατάγματα, ιδιώνυμα, εκτοπισμούς, φυλακίσεις. Για να μη βγαίνουμε έξω από την Ιστορία γλιστρώντας προς τις βολικές περιοχές της μεταφυσικής και της υπερβατικότητας, οφείλουμε να μη λησμονούμε πως δεν έλειψαν ποτέ όσοι, βέβαιοι ότι τυγχάνουν οι μόνοι φορείς των γνήσιων γονιδίων και οι αυθεντικοί εκφραστές της ελληνικότητας, κήρυσσαν «βδελυρούς», «μιάσματα» ή «εθνοπροδότες» τους άλλους, τους αντιπάλους τους στο πεδίο της πολιτικής και της ιδεολογίας. Κι αν δεν τους έστελναν πάντοτε σε νησιωτικούς «Παρθενώνες» προς σωφρονισμό, φρόντιζαν, ακόμα και σε καιρούς δημοκρατίας, όπως σήμερα, να βάζουν μπροστά τη μηχανή του στιγματισμού και του αποκλεισμού: «εκάς οι βέβηλοι», εκάς οι μαγαρισμένοι και μαγαρίζοντες, τα μισαδάκια της ελληνικότητας... Η ελληνομετρία διατηρεί αμείωτους τους οπαδούς της, αφού πάντοτε ξεφυτρώνουν όλο επιθετικότητα οι «γνήσιοι» και «καθαροί»· και ευτυχώς που πια, οδηγημένοι και από τον Καβάφη, ξέρουμε τι να υποθέτουμε όταν ακούμε για «το χρέος προς την πατρίδα και άλλα ηχηρά παρόμοια».

Ο ποιητής-αρθρογράφος εδώ δείχνει την μαστοριά του στο να κινείται σε πολλαπλά επίπεδα υψηλού σουρεαλισμού χωρίς να περιορίζεται από το λεγόμενο «θέμα» ή «ψητό» της κλασσικής ποίησης.

Έτσι, ενώ ξεκίνησε να μιλάει για την κα. Δραγώνα και τις αντιδράσεις στην τοποθέτησή της και το βιβλίο της, τα παρέκαμψε γρήγορα και αφιέρωσε το κείμενο του σε μια ανασκόπηση της ιστορίας της ελληνικής δεξιάς και της Μακρονήσου. Με βάση όλα τα παραπάνω, και χάρη και στο καβαφικό απόσπασμα, φθάνουμε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι κάθε αναφορά σε πατρίδα ή σε χρέος προς αυτήν είναι ύποπτο και «ελληνομετρία». (Ασφαλώς, ο Αλεξανδρινός ποιητής έγραψε και ότι πρέπει «τιμή» σ' αυτούς τους «ελληνομέτρες» που «προβλέπουν πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος», αλλά είναι λογικό, εξαντλημένος από τη μελέτη του Πολέμη, να το αγνοεί ο αρθρογράφος μας).

Μάταια θα ψάχνει ο αναγνώστης μια κριτική αποτίμηση του βιβλίου ή μια τοποθέτηση πάνω στο πολιτικό και ηθικό ζήτημα του διορισμού κάποιου ως καθηγητή και ως ανωτάτου στελέχους της εκπαίδευσης χωρίς τα απαραίτητα προσόντα. Τέτοιου είδους κριτικές και ενστάσεις ταιριάζουν μόνο σε ακροδεξιούς, εθνικοσοσιαλιστές και ουφολόγους, μας λέει με το μοναδικό λυρικό του τρόπο ο αρθρογράφος.

Και μιας και βρισκόμαστε στον χώρο της ποίησης, ας πω και τούτο: Τιμώ τον Διονύσιο Σολωμό και τον Κωστή Παλαμά ως εθνικούς ποιητές (και) για λόγους για τους οποίους κάποιοι θα είχαν ίσως την όρεξη να τους αναθεματίσουν σαν ανθέλληνες ή, τέλος πάντων, σαν ενδοτικούς «θολοκουλτουριάρηδες». Τον μεν Ζακύνθιο για το υψηλό εκείνο «o altra cosa» («ή κάτι άλλο») που πρόσθεσε, μέσα σε παρένθεση, στη γνωστότατη (αλλά φαλκιδευμένα μνημονευόμενη) προτροπή του: «Κλείσε στην ψυχή σου την Ελλάδα (o altra cosa) και θα αισθανθείς μέσα σου να λαχταρίζει κάθε είδος μεγαλείου». Τον δε Μεσολογγίτη για τον συντονισμό του με το ρεύμα της πραγματικής και όχι της μυθοπλασμένης Ιστορίας, όπως την αποκαλύπτουν οι εξής οχληροί για τους γαλαζοαίματους στίχοι του: «Στο αίμα μου κρατώ κι από μια στάλα / ξένες κι οχτρές κάθε λογής πατρίδες. / Και βουργάρα η ψυχή μου και τουρκάλα». Παραδόξως, ακόμα δεν έχει κηρυχθεί εκστρατεία αναδρομικής διόρθωσης επί το εθνοπρεπέστερον του σολωμικού και του παλαμικού έργου. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά.

Εδώ μαθαίνουμε ότι ο Σολωμός και ο Παλαμάς κρίνονται με βάση το πολυπολιτισμικόμετρο ―και βγαίνουν άξιοι τιμής στα μάτια του αρθρογράφου. Αν μάλιστα είχαν αφιερώσει και από ένα ποίημα ο καθένας στο να στιγματίσουν τους ρατσιστές και φασίστες έλληνες θα ήταν ίσως παγκοσμίου επιπέδου ποιητές.

Ο αρθρογράφος εκπλήσσεται που «παραδόξως, ακόμα δεν έχει κηρυχθεί εκστρατεία αναδρομικής διόρθωσης επί το εθνοπρεπέστερον του σολωμικού και του παλαμικού έργου». Ευτυχώς όμως έχει ήδη ξεκινήσει εκστρατεία αναδρομικής αξιολόγησης των κ.κ. Σεφέρη, Ελύτη, Εγγονόπουλου κ.α., (όπως και του Μακρυγιάννη) ως φασιστών και ρατσιστών, σε κάθε περίπτωση ανεπαρκώς προοδευτικών.

Γνωρίζουμε άλλωστε ήδη ότι ο Μακρυγιάννης ήταν εθνικιστής και ο Νίκος Σβορώνος «διαφορικός ρατσιστής». Ενώ είναι επίσης γνωστό ότι ακόμα και ο Άρης Βελουχιώτης υπήρξε «εθνοκεντρικός» (φτου, κακά!) και πιθανό σύμβολο της «ογκούμενης ελληνικής ακροδεξιάς» (σύμφωνα με τον έγκριτα αιρετικό κριτικό και αρθρογράφο κ. Κούρτοβικ).

Το κείμενο του κ. Μπουκάλα, εδώ.

Ο Κονδύλης και τα κονδυλώματα

2010-01-17T03:51:00.001+02:00

Η δημοσιογραφία αποτελούσε, πάλαι ποτέ, αυτό που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν «gatekeeper» (φύλακας ή πορτιέρης, θα λέγαμε εμείς). Έλεγχε, δηλαδή, σαν πορτιέρης, το ποιός θα προβληθεί και ποιός όχι, ποιά είδηση θα περάσει στον κόσμο και ποιά θα θαφτεί, τι αξίζει να γίνει γνωστό και τι να το φάει το μαύρο σκοτάδι. Ήταν η εποχή όπου λίγοι εκδότες και ιδιοκτήτες ραδιοσταθμών και καναλιών έλεγχαν πλήρως την ενημέρωση, και όπου ο απλός κόσμος δεν είχε ούτε δημόσιο βήμα, ούτε τρόπο να ακουστεί η φωνή του (αρκεί να αναλογιστούμε ότι ορισμένοι βαρεμένοι έφθαναν μέχρι το σημείο να δολοφονούν κόσμο ώστε να δημοσιευτούν οι απόψεις τους με την μορφή προκυρήξεων).

Από αυτή την κατάσταση προέκυψε η δύναμη της «τέραρτης εξουσίας» ―και αυτή έθρεψε την αλαζονεία και την ημιμαθή έπαρση πολλών δημοσιολογούντων της κακιάς ώρας, οι οποίοι ενδυναμώνονταν από την βεβαιότητα ότι οι σαχλαμάρες τους δεν θα συναντούσαν αντίλογο ―παρεκτός ίσως από αβρούς συναδέλφους.

Με το διαδίκτυο αυτό έπαψε να ισχύει. Οποιοσδήποτε πλέον έχει την δυνατότητα να απαντήσει επί ίσοις όροις σε οποιονδήποτε δημόσιο λόγο. Δεν έχει βέβαια εξασφαλισμένο ακροατήριο ―δεν μοιράζει δα και τσάμπα DVD―, αλλά, αν ο λόγος του είναι σοβαρός και καίριος, μπορεί να φθάσει, δυνάμει, σε όλο τον κόσμο. Ο Ριχάρδος Σωμερίτης έγγραψε κάτι την εποχή που οι βλακείες των μέσων μαζικής ενημέρωσης έμεναν αναπάντητες. Σήμερα, με μιας δεκαετίας και βάλε καθυστέρηση, θα του απαντήσουμε.

Ελλείψει επιχειρημάτων στο κείμενο του Σωμερίτη θα περιοριστούμε και εμείς στον εφ' όλης της ύλης σχολιασμό του. Θα υπερτιμούσαμε το κείμενο του αν του απαντούσαμε με μεγαλύτερη σοβαρότητα και τάξη, γιατί θέση μας είναι ακριβώς ότι δεν του αξίζει τέτοια τιμή.

Παιχνίδια πολέμου

Ο Ριχ. Σωμερίτης σχολιάζει τις απόψεις του Κονδύλη σχετικά με ενδεχόμενη ελληνοτουρκική σύρραξη

ΡΙΧ. ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ

Το εύκολο λογοπαίγνιο θα ήταν ότι αποκτήσαμε στρατηγό Κονδύλη τον νεότερο. Στο λογοπαίγνιο αυτό μας οδήγησε η προδημοσίευση, στο «Βήμα» της 9ης Νοεμβρίου, μεγάλου αποσπάσματος του επίμετρου στην ελληνική του έκδοση ενός έργου πολιτικής φιλοσοφίας του Παναγιώτη Κονδύλη, διανοουμένου και όχι καραβανά, για τη θεωρία του πολέμου που εκδόθηκε στη Γερμανία το 1988. Το επίμετρο αυτό εξετάζει τις διάφορες παραμέτρους μιας υποθετικής ελληνοτουρκικής σύρραξης.

Ο Ριχάρδος δεν δίστασε να καταφύγει στο ―και κατά δηλωσή του― «εύκολο λογοπαίγνιο». Γιατί να διστάσει, άλλωστε, αφού όλο το κείμενο γράφτηκε με ευκολία που θυμίζει ευκοίλια (μιλώντας εκ του αποτελέσματος);

Ξεκινάει με έναν αόριστο ψόγο προς τον Π. Κονδύλη, ότι έγραψε ένα έργο για την «θεωρία του πολέμου» όντας διανοούμενος και «όχι καραβανάς». Αλλά αν είναι ανεπαρκής ένας μη καραβανάς διανοούμενος να γράψει ένα βιβλίο για την θεωρία του πολέμου, τότε ο κ. Σωμερίτης είναι διπλά ανεπαρκής να το κριτικάρει, αφού ούτε καραβανάς είναι, ούτε, βέβαια, διανοούμενος.

Σύμφωνα με τον Κλεμανσό, τον πολιτικό που οδήγησε τη Γαλλία στη νίκη του 1918, ο πόλεμος είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για να τον εμπιστευτείς σε στρατηγούς. Τι θα έλεγε ο Κλεμανσό για τους πανεπιστημιακούς καθηγητές; Η απάντηση είναι δύσκολη διότι ο Κλεμανσό δεν πρόλαβε να διαβάσει Κονδύλη. Το πολύ να είχε διαβάσει Κλαούζεβιτς, τον θεωρητικό του πολέμου που τόσο αναστάτωσε με τη δόξα του, περισσότερο και από τους σπουδαστές των διαφόρων σχολών πολέμου, διαφόρους διανοουμένους και καθηγητές Πανεπιστημίου.

Μη όντας, όπως προείπαμε, ούτε διανοούμενος, ούτε καραβανάς ―αλλά απλώς ένας ημιμαθής δημοσιογράφος, είναι λογικό να αγνοεί ότι πραγματείες περί στρατηγικής ―τόσο «καραβανάδων» όσο και «πανεπιστημιακών καθηγητών»― μελετώνται σοβαρότατα από τα διεθνή στρατηγικά επιτελεία και τους γεωπολιτικούς αναλυτές. Από τον Σουν Τζου και τον Κλαούζεβιτς έως τα σενάρια του Χάντινγκτον και δεκάδων αναλυτών.

(Αγνοεί επίσης ότι ο Π. Κονδύλης ήταν ερευνητής και όχι «πανεπιστημιακός καθηγητής» ―αλλά μπροστά στα τόσα άλλα που αγνοεί αυτό είναι απλό πλημμέλημα).

Μερικοί από αυτούς θεωρούν καθήκον τους να προσθέτουν στο βιογραφικό τους και κάποιες ιδέες για το πώς σκοτώνεις επιτυχώς τους αντιπάλους σου. Ευτυχώς, τις ιδέες αυτές δεν τις πειραματίζονται ούτε και μέσα στα πανεπιστήμια. Δυστυχώς, εκτός πανεπιστημιακής θαλπωρής, οι ιδέες αυτές μπορούν όμως να επηρεάσουν όσους ήδη διακατέχονται από ανάλογες φαγούρες. Κοντολογίς, ο κ. Κονδύλης έρχεται με το πόνημά του να προσφέρει επιστημονική και μάλιστα (σύμφωνα με τις φήμες) προοδευτική κάλυψη σε όλους τους ελληνόψυχους καλαμαράδες της καθ’ ημάς Ανατολής.

Αν αυτά τα γραμμένα στο πόδι σχόλια ―τα ούτε καν καφενειακού επιπέδου―, δημοσιεύονταν σε μεγάλη εφημερίδα άλλης χώρας, θα είχε απολυθεί ο συντάκτης ή τουλάχιστον αναγκαστεί να ζητήσει δημόσια συγνώμη. Εδώ εμφανίστηκαν ως «κριτική» ενός έργου γραμμένου μετά ετών μελέτης από διακεκριμένο ερευνητή του εξωτερικού, και το οποίο έργο έτυχε εξαιρετικά θερμής υποδοχής στο εξωτερικό, από κριτικούς, πανεπιστημιακούς και στρατιωτικούς αναλυτές.

Γιατί να παραμείνει εδώ, λοιπόν, ένας νέος επιστήμονας με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και ευφυία, αν σε μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας γράφονται τα παραπάνω, ενώ στο εξωτερικό, στην Γερμανική «Frankfurter Allgemeine Zeitung» διαβάζουμε για τον ίδιο στοχαστή:

«Ο Κονδύλης, ο φιλόσοφος, με το απίστευτο εύρος γνώσης του [...] αντιπροσωπεύει τον υπο εξαφάνιση τύπο του οικουμενικού διανοητή [...] κατέχοντας μια τρομερή γνώση της Ευρωπαϊκής ιστορίας με απέραντη αναλυτική ικανότητα...».

Με δυο λόγια, η θέση του κ. Κονδύλη είναι η ακόλουθη: Η κατανομή του χώρου (συμπαγής γεωγραφικά Τουρκία, κατακερματισμένη Ελλάδα) δίνει στην Τουρκία προφανές στρατηγικό πλεονέκτημα. Αν μας χτυπήσει πρώτη, μπορεί να μας αποσπάσει κάτι, το μικρό ή το σημαντικό, αλλά πάντως το σχετικά απομονωμένο και συνεπώς ανυπεράσπιστο, διότι εμείς δεν μπορούμε να υπερασπίσουμε τα πάντα. Ετσι, η ελληνική πλευρά πρέπει να επιλέξει τα σημεία που είναι κομβικά για την άμυνα (στόχος κάθε πολέμου είναι η καταστροφή του κυρίου όγκου των αντιπάλων δυνάμεων) και ταυτόχρονα να επιδιώξει αυτοτελή εδαφικά κέρδη. Αυτά είναι λίγα: η Ιμβρος και η Τένεδος και περισσότερο ακόμη η Θράκη, δηλαδή τα ευρωπαϊκά τουρκικά εδάφη. Που πρέπει να πάρουμε αντιμετωπίζοντας το όποιο κόστος για να έχουμε αντάλλαγμα στις μεταγενέστερες διαπραγματεύσεις.

Βεβαίως η χώρα μας πρέπει να καλύπτει με ικανή δύναμη πυρός το σύνολο της τουρκικής επικράτειας για να είναι η άμυνά της αποτρεπτική. Αυτά όμως δεν αρκούν. Το κλειδί του πολέμου είναι ο αιφνιδιασμός. Ετσι, μπροστά στη γενικότερη πλεονεκτική θέση της Τουρκίας η ελληνική πλευρά δεν θα είχε σοβαρές πιθανότητες στρατιωτικής νίκης αν δεν έβρισκε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να καταφέρει το πρώτο (μαζικό) πλήγμα, αιφνιδιάζοντας τον εχθρό. Δηλαδή επίθεση και μάλιστα αιφνίδια; Ναι και όχι, διότι, όπως μας εξηγεί ο καλός κ. Κονδύλης, που τον θαυμάζουν στη Γερμανία, το γεωπολιτικό δυναμικό της Τουρκίας μακροπρόθεσμα ενισχύεται, ενώ της Ελλάδας μακροπρόθεσμα συρρικνώνεται· «συνεπώς» ο επιτιθέμενος με… «την ιστορική και την πολιτική έννοια δεν μπορεί να είναι άλλος από την Τουρκία». Ετσι, ακόμη κι αν εμείς εισβάλουμε σε τουρκικά εδάφη, ουφ, αναπνέουμε: οι κακοί παραμένουν οι άλλοι.

Ο Ριχάρδος ειρωνεύεται εδώ ακόμα και το ότι τον Κονδύλη «τον θαυμάζουν στην Γερμανία». Λογικό. Όλοι θα ζήλευαν βλέποντας να θαυμάζουν κάποιον οι ξένοι, ενώ γνωρίζουν ότι τους ίδιους τους διαβάζουν μειδιόντας συγκαταβατικά μόνον οι συμπολίτες τους ―και αν.

Κατορθώνει πάντος σε δυο μικρές παραγράφους να παραβλέψει την όλη επιχειρηματολογία του Κονδύλη, και να παρεξηγήσει την έννοια του «πρώτου κτυπήματος» όπως αυτή παρουσιάζεται στο βιβλίο του αλλά και στην προδημοσίευση. Λίγο το έχετε;

Ενα βιβλίο και μάλιστα πανεπιστημιακού επιπέδου δεν είναι Ζαχαράτος της παλιάς καλής εποχής, όταν διάφοροι επί τιμή έλυναν εκεί τα προβλήματά μας γευόμενοι τον βαρύ-γλυκύ τους. Και με δεδομένη τη διαρκή ελληνοτουρκική κρίση είναι βέβαιο ότι η κάθε λέξη και η κάθε ιδέα μπορούν να οδηγήσουν στα όσα δεν θα θέλαμε. Είναι επίσης γεγονός ότι στην εποχή μας αυτά που γράφουμε στην Αθήνα διαβάζονται και στην Αγκυρα και ναι μεν ο πρόεδρός μας θεωρεί ότι ο τουρκικός λαός δεν καταλαβαίνει από πολιτισμό (φαντάσου ο κ. Ντεμιρέλ να έλεγε κάτι το παρεμφερές για μας…) όμως οι τούρκοι στρατηγοί κάτι πρέπει να καταλαβαίνουν από στρατηγική. Ερώτημα: Θα περιμένουν να προχωρήσουμε στις τεράστιες στρατιωτικές παραγγελίες μας και στην επικράτηση των ιδεών του κ. Κονδύλη για να αντιδράσουν;

Αυτό που κατάλαβε από την ανάγνωση του ο κος. Σωμερίτης είναι ότι το βιβλίο είναι «καφενειακού επιπέδου» (ω, της ειρωνείας) ―και ότι μπορεί να ταράξει τους Τούρκους με όσα περιέχει. Και η φίλη μου η Κλαίρη ―που έβγαλε την Αμαράντου με την βάση του δέκα― αυτό κατάλαβε, αλλά δεν το δημοσίευσε ως «κριτική».

Αυτό όμως είναι επιχείρημα συγκυρίας: με ποια λογική και με ποια στοιχεία ο κ. Κονδύλης προδικάζει ότι το μόνο που μας περιμένει είναι ο πόλεμος με την Τουρκιά και ότι το καθήκον μας είναι πώς να τον χάσουμε με το μεγαλύτερο δυνατόν κόστος για τον αντίπαλο που, μας το υπογραμμίζει, έχει όλα τα στρατηγικά πλεονεκτήματα;

Ο Κονδύλης, βέβαια, αναλύει εξαντλητικά, «με ποιά λογική και με ποιά στοιχεία». Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα...

Η θεωρία του κ. Κονδύλη μάς προσφέρει πράγματι, και αυτό είναι κυριολεκτικά ανατριχιαστικό, τις πιο μελανές ιδέες: να επιτεθούμε πρώτοι, να χάσουμε χιλιάδες παιδιά και εθνικά εδάφη, να υποστεί η Κύπρος τραγικότερες ακόμη συνέπειες και όλα τούτα για να έχουμε επιχειρήματα σε μια μελλοντική μεταπολεμική διαπραγμάτευση. Γιατί όμως να μην αρχίσουμε από αυτήν με τα επιχειρήματα και τις δυνάμεις που έχουμε, χωρίς το βάρος μιας μερικής έστω ήττας; Πώς αντιμετωπίζονται τα μικροπροβλήματα της όποιας συντήρησης των δυνάμεών μας με όπλα και πυρομαχικά, προφανώς και με καύσιμα και ανταλλακτικά, όταν τα πάντα βρίσκονται στα χέρια ορισμένων δυνάμεων και, όσο ανεξάρτητοι αποφασίσουμε ότι θέλουμε να είμαστε, πολεμική βιομηχανία που να καλύπτει τις ανάγκες μας δεν μπορούμε να αποκτήσουμε μήτε να κατασκευάσουμε ανταλλακτικά ούτε και να βρούμε καύσιμα. Για να μην προσθέσουμε και τις επικοινωνίες…

Το να πεις «έλα, Τούρκε, να μιλήσουμε ειλικρινά, αν μας κάνεις πόλεμο τίποτε δεν θα κερδίσεις το ουσιώδες, θα χάσεις πολλά όπως και εμείς, που φυσικά τότε όλοι μας θα πολεμήσουμε» είναι κάτι το σχεδόν αυτονόητο και ως ένα βαθμό γίνεται με χίλιες αντιφάσεις και δυσκολίες, με κυριότερη αντίδραση τις εσωτερικές ιαχές, εδώ και απέναντι, των πολεμοκάπηλων που μάλλον βρήκαν τον θεωρητικό τους.

Εδώ βρίσκουμε μια κεφαλαιώδους σημασίας ανάλυση, η οποία θα έπρεπε να διδάσκεται σε όλα τα στρατιωτικά επιτελεία και σε κάθε διπλωματική σχολή. Η στρατηγική πρόταση του κ. Σωμερίτη προς αποτροπή του πολέμου είναι να πούμε: «έλα, Τούρκε, να μιλήσουμε ειλικρινά, αν μας κάνεις πόλεμο τίποτε δεν θα κερδίσεις το ουσιώδες, θα χάσεις πολλά όπως και εμείς, που φυσικά τότε όλοι μας θα πολεμήσουμε».

Το επόμενο βήμα θα είναι, λογικά, να τραγουδήσουμε όλοι μαζί ―ενδεχομένως με τον κ. Σωμερίτη να οδηγεί―: «Αν όλα τα παιδιά της γης / πιάναν γερά τα χέρια / κορίτσια αγόρια στη σειρά / και στήνανε χορό / ο κύκλος θα γινότανε / πολύ πολύ μεγάλος / κι ολόκληρη τη Γη μας / θ’ αγκάλιαζε θαρρώ». Μια τέτοια πράξη θα έχει ακόμα μεγαλύτερη αποτρεπτική ισχύ.

Κανονικά και μόνο η απίστευτης γελοιότητας πρόταση περί αποτροπής που παρουσιάζει ―και δη ως «αυτονόητη»― ο δημοσιογράφος θα αρκούσε για την άμεση μεταθεσή του στις σελίδες με τα ευθυμογραφήματα ―αν όχι τα φαρμακεία.

Το να διδάσκεις όμως τα όσα διαβάσαμε με την υπογραφή Κονδύλης είναι μια άλλη συζήτηση με επιχειρήματα απίστευτης ελαφρότητας, εξωπραγματικά και σαφώς επικίνδυνα. Κυρίως που, στη συνέχεια της εργασίας του, ο κ. Κονδύλης λίγες ελπίδες αφήνει για τη χώρα, τους ανθρώπους της, το μέλλον, οικονομικό, πολιτικό, ευρωπαϊκό. Θεωρεί ότι ακόμη και με τη λύση τυχοδιωκτικής απελπισίας που έχει σαφώς την προτίμησή του (να χτυπήσουμε πρώτοι…) απαιτούνται θυσίες και αλλαγές που δεν διαφαίνονται στον ορίζοντα: τέτοια απελπισία, τέτοια εθνική νευροπάθεια. Ας ελπίσουμε πάντως ότι ο καλός διανοητής δεν θα βρεθεί αξιωματούχος της παλλαϊκής άμυνας σε συνοριακή περιοχή…

Αφού επαναλάβει τις επιπέδου δημοτικού παρεξηγήσεις του περί της θεωρίας και των προτάσεων του Κονδύλη, ο κος. Σωμερίτης κλείνει επικρίνοντας την απαισιοδοξία του Π. Κονδύλη για το «οικονομικό, πολιτικό και ευρωπαϊκό» μέλλον της χώρας. Ξέρουμε βέβαια πόσο τον δικαίωσε το λαμπρό, «οικονομικό» (κρίση), «πολιτικό» (Γιωργάκης) και «ευρωπαϊκό» (Αλμούνια) μας μέλλον.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ, τις 23/11/1997. Ο κος. Σωμερίτης, μπερδεύοντας ίσως το πτύειν με το βρέχειν, είχε το σθένος να απαντήσει άλλες δυο φορές στην αντίδραση του κ. Κονδύλη στα γραφόμενα του, με επιχειρήματα αντιστοίχου επιπέδου. Όλος ο διάλογος ―ο Θεός να τον κάνει―, εδώ.

Συνδυαστική λογική

2010-01-14T00:41:00.003+02:00

"Το 2010 θα κάνουμε ορθοπεταλιά" είπε χαρακτηριστικά ο κ Παπανδρέου αναφερόμενος στις μεγάλες προκλήσεις του σχεδίου νόμου Καλλικράτης, της αλλαγής του εκλογικού συστήματος, της αναμόρφωσης του φορολογικού συστήματος, της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού αλλά και των ευρύτερων ζητημάτων της λειτουργίας του κράτους.
Απο εδώ

***

Στο νοσοκομείο ΚΑΤ νοσηλεύεται ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου μετά από ατύχημα που είχε με το ποδήλατό του. Σύμφωνα με ανακοίνωση του νοσοκομείου, ο κ. Παπανδρέου υπέστη δύο κατάγματα, ένα στον όγδοο θωρακικό σπόνδυλο και ένα σε δάκτυλο του δεξιού του χεριού. (...) Είναι η δεύτερη φορά που ο κ. Παπανδρέου παθαίνει παρόμοιο ατύχημα.
Απο εδώ

***

Σε είδα σε ποδήλατο,
όλο χαρά και τρέλα.
Κι ύστερα κατάλαβα,
πως έλειπε η σέλα...
Δημώδες

Διευκρίνηση

2010-01-13T08:29:00.003+02:00

Στην προηγούμενη καταχώρηση, σχολίασε ο Hollow Sky:

Ε, όχι! Τα χάσαμε τ' αυγά, να χάσουμε και τα πασχάλια αδερφέ;

Ασφαλώς και "δεν γεννιέσαι, (αλλά) γίνεσαι"! Μα είναι δυνατόν να αμφιβάλλει κανείς γι' αυτό; Εδώ ούτε καν άνθρωπος δεν γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι, όπως έχουν αποδείξει μεταξύ άλλων οι ουκ ολίγες περιπτώσεις παιδιών ανά τον πλανήτη που "υιοθετήθηκαν" από ζώα και, παρ' όλο που ξαναβρέθηκαν με τους ανθρώπους, δεν κατόρθωσαν να γίνουν άνθρωποι, να μιλήσουν ανθρώπινα, να συνυπάρξουν με τους ανθρώπους...

... για να μην θυμίσω, ότι ο άνθρωπος, το κατεξοχήν έλλογο ον, εξακολουθεί, έπειτα από χιλιάδες χιλιάδων χρόνια ανθρώπινων γενεών, να χρειάζεται να μάθει (δηλαδή να τον μάθουν!) να μιλάει.

Ξανά στο άλφα βήτα: Έλληνας δεν είναι ένα φυσικοβιολογικό δεδομένο, όπως υποννοεί η φράση "γεννιέσαι, δεν γίνεσαι". Είναι μια συνθήκη πολιτισμική - κάτι που το μαθαίνεις, δηλαδή σου το μαθαίνουν!

Λυπάμαι, φίλε μου, που αναπαράγεις μια καθαρώς "βιολογιστική" άποψη για το θέμα, η οποία μάλιστα διεκδικεί και τις δάφνες της "ανθρωπινότερης". Κρίμα.

***

(Απαντάω εδώ καθώς το Blogger δεν με αφήνει να ποστάρω στα σχόλια απάντηση μεγαλύτερη από 4096 χαρακτήρες (!))

Εγώ λυπάμαι, αδελφέ, γιατί δεν περίμενα από υμάς τέτοια παρανάγνωση. Την αποδίδω, δε, στην εν τάχει ανάγνωση και όχι σε ουσιαστική διαφωνία (υπάρχουν, άλλωστε, δυο ειδών διαφωνιες: αυτή όπου έκαστος λέγει τα αντίθετα και αυτή όπου οι συζητητές λένε το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια. Υποψιάζομαι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με την δεύτερη περίπτωση).

Και εξηγούμαι ίνα να μην παρεξηγούμαι:

Από το σχόλιο σου φαίνεται ότι θεωρείς το κείμενο που ανάρτησα ως βιολογική πραγμάτευση του θέματος, ενώ κάθε άλλο παρά τέτοια είναι ―και το ξεκαθαρίζει πολλαπλώς.

«Γεννιέσαι», στα πλαίσια του κειμένου, δεν δηλεί την βιολογική πράξη της γέννας, ούτε ότι «κουβαλάς στο DNA» σου την ταυτότητα σου. Σημαίνει, απλούστατα, «γεννιέσαι ΣΕ». Ο άνθρωπος πάντε «γεννιέται ΣΕ», ποτέ δεν γεννιέται ΣΚΕΤΑ ώστε να είναι ιστορικά και πολιτισμικά tabula rasa που θα γεμίσει με δεδομένα και πολιτισμό στην συνέχεια. Άλλως πως, ο άνθρωπος βρίσκεται σε πολιτισμό από την στιγμή της γεννησεώς του. Αυτό, διαπραγματεύεται η ανάρτηση με το «γεννιέσαι, δεν γίνεσαι».

Διαβάζεις, λοιπόν, την "γέννηση" στην ανάρτηση ως γεγονός βιολογικό, αλλά δεν είναι. Είναι γεγονός πολιτισμικό. (Το καθαρά βιολογικά στοιχεία άλλωστε ―το DNA, το «αίμα» κλπ―, και δεν ενδιαφέρουν το κείμενο, και δεν αφορούν την γέννηση ―προϋπάρχουν και ανήκουν στην στιγμή της σύλληψης).

Υπό αυτή την έννοια, το παράδειγμα σου περί «ουκ ολίγων περιπτώσεων παιδιών ανά τον πλανήτη που "υιοθετήθηκαν" από ζώα και, παρ' όλο που ξαναβρέθηκαν με τους ανθρώπους, δεν κατόρθωσαν να γίνουν άνθρωποι, να μιλήσουν ανθρώπινα, να συνυπάρξουν με τους ανθρώπους» επιβεβαιώνει ακριβώς την κεντρική γραμμή της αναρτησής μου. Τα παιδιά αυτά «δεν κατόρθωσαν να γίνουν άνθρωποι» [η έμφασις δική μου] γιατί δεν γίνεσαι έτσι απλά αλλά παίζει ουσιώδη ρόλο το πως και που γεννήθηκες (ή, αν θες, το πως και που πρωτο-έγινες).

Το κείμενο ξεκαθαρίζει ότι δεν ομιλεί με βιολογικούς όρους, γράφοντας π.χ.: «Γεννιέσαι Ελλην σημαίνει: ο άνθρωπος βρίσκεται σε αλληλεπίδρασι με το περιβάλλον του, το υλικό και το πνευματικό». Γεννιέσαι, δηλαδή, ΣΕ χρόνο, ΣΕ τόπο, ΣΕ πολιτισμό ―και ΣΕ γονείς και κοινωνία φορείς πολιτισμού, τόπου, χρόνου.

Τονίζει, άλλωστε, το κείμενο, ότι σκοπός του είναι η εναντίωση στην νεοτάξ εκδοχή τoυ «γίνεσαι», όπου ο άνθρωπος νοείται όχι απλά ως tabula rasa κατά την αρχική του διαμόρφωση, αλλά ως μόνιμος tabula-μαυροπίνακας, ο οποίος γράφει και ξεγράφει και σβήνει κατά βούληση προς επανεγγραφή. Όπου, δηλαδή, ταυτότητες, πολιτισμός, παράδοση, εθνότητα και λοιπά στοιχεία διαμόρφωσης νοούνται ως τυχαία, επιλέξιμα και άμεσα μεταβλητά.

Και όχι μόνο αυτά, αλλά ακόμα και αυτή η βιολογική φύση του ανθρώπου (βουρ για τον μετα-άνθρωπο της ιατρικής και της τεχνολογίας, για τον καταναλωτή μεταλλαγμένων της Μονσάντο, για τον αειθαλή κλώνο, κλπ).

Αν όλα τα «γίνεσαι», τότε τι σε συνδέει με μια σταθερή ταυτότητα; Αν όλα τα «γίνεσαι», τότε τι το αθέμιτο στο να γίνεις ο,τιδήποτε; (Σε αυτή την περίπτωση, τι μπορείς π.χ. να αντιτάξεις στην Μονσάντο; Την σκέτη ιατρική επικινδυνότητα των προϊόντων της; Θα σε διαβεβαιώσουν για την ασφάλεια τους. Και, εξάλλου, αύριο μπορεί να τα κάνουν και απολύτως ασφαλή.)

Γράφει το κείμενο: «Η τεχνολογία κατασκευάζει έναν άλλο κόσμο. Φυτά πού δέν αγγίζουν τα ζιζάνια, άνθρωποι πού μένουν ως τά βαθιά γεράματα νέοι, ζώα που παράγουν φάρμακα καί ανθρώπινα μοσχεύματα. Σήμερα - τό αύριο θα είναι ακόμα πιό θαυμαστό. Αυτή είναι η σύγχρονη τεχνολογία, αυτή είναι η παιδεία πού πρέπει να ακολουθήσουμε, αυτό είναι τό περιεχόμενο των σύγχρονων σχολείων. Αυτό είναι το αληθινά σύγχρονο περιεχόμενο της αρχαίας δήλωσις του Ισοκράτη καί μ αυτό τό περιεχόμενο τόν επαναλαμβάνουν οι Κωσταντόπουλοι και οι λοιποί νεοταξίτες. Η Μονσάντο είναι τό σχολείο μας.»

και:

«Οι μάζες είναι αδιαμόρφωτες, τίς αποτελούν άμορφοι σβώλοι ανθρώπων στούς οποίους δίνουν μορφή οι ιδέες μιάς μειονότητας φωτισμένων που καθοδηγούν τόν κόσμο, η τηλεόρασι, η οικονομία, η πολιτική, η διαφήμησι, η προπαγάνδα, η μόδα. Δεν είσαι τίποτα πρίν σε αναλάβει η σημερινή "παιδεία". Δεν είναι τά σώματα που φοράνε τα ρούχα του Αρμάνι, είναι τα ρούχα που πλάθουν τα σώματα, και η μάρκα στήν ούγια η ψυχή τους. Δεν γεννιέσαι, λένε. Γίνεσαι. Σε κάνουν δηλαδή.»

Και δεύτερο στοιχείο που παραβλέπεται. Το κείμενο δεν τάσσεται μονοσήμαντα υπερ της «γέννησης» (με την έννοια που ξεκαθαρίσαμε εδώ). Γράφει ότι το «σκέτα γεννιέσαι» αποτελεί «αίρεση» ―εξίσου με το «σκέτα γίνεσαι». Γράφει επίσης ότι μπορείς να γίνεις ―με κόπο―, αλλά «προϋπόθεση είναι όμως η ύπαρξι εκείνου που γεννήθηκε - χωρίς αυτόν ή αυτούς δεν γίνεσαι τίποτα».

Προφανώς. Σε ένα κόσμο που όλοι «γίνονται» απλά, τι γίνονται; Ασφαλώς, κάτι που κάποιος ήδη είναι. Μετέχουν σε ένα πολιτισμό, γλώσσα, κλπ που κάποιοι ήδη έφτιαξαν. Τα ανθρώπινα δεν είναι ατομικά δημιουργήματα ―δεν τα φτιάχνει από το μηδέν ο «άνθρωπος χωρίς ιδιότητες».

Ο άνθρωπος που, όπως λες, «χρειάζεται να μάθει (δηλαδή να τον μάθουν!) να μιλάει», δεν μαθαίνει μόνος του εκ του μηδενός, ούτε μπορεί να μάθει εκ νέου τα πάντα ―γι’ αυτό και οι Μόγληδες «δεν κατόρθωσαν να γίνουν άνθρωποι». Γίνεσαι; Βέβαια. Αλλά όχι ανέξοδα, όπως υποννοεί η μονδέρνα σκέψη.

Οι άνθρωποι πάντα γεννιούνται σε μια γλώσσα (και «τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου»), σε μια κουλτούρα, σε μια εποχή, σε μια οικογένεια, σε ένα κλίμα και ένα περιβάλλον, κλπ κλπ. Δεν είναι βιολογικό το θέμα, δεν έχει να κάνει με dna και πράσινα άλογα. Π.χ. ο γιος έλληνα μετανάστη 2ης γεννιάς ο οποίος θα γεννηθεί στο Μπρούκλυν, άνετα μπορεί να είναι 100% Αμερικάνος. Μπορεί «βιολογικά» να κατάγεται από έλληνες, αλλά το περιβάλλον που γεννήθηκε και ανατράφηκε είναι η Αμερική.

Φαντάζεσαι ότι γίνεσαι εύκολα Γερμανός, Νεοζηλανδός, Μαορί, Βραζιλιάνος π.χ.; Ακόμα και αν μάθεις μετά μεγάλης δυσκολίας τη γλώσσα, τα πολιτισμικά δεδομένα, το ιστορικό τους πλαίσιο και τη συγκινησιακή του αξία. Έγινε π.χ. ο Λευκάδιος Χερν Ιάπωνας; Έμαθε τη γλώσσα, έζησε, παντρεύτηκε, πήρε το όνομα. Για τους Γιαπωνέζους είναι ένας δυτικός που είδε και περιέγραψε με θαυμασμό τον πολιτισμό τους. (Εδώ ακόμα και βιολογικά δεδομένα ―το χρώμα σου, κλπ― επηρεάζουν την κατάσταση. Ακόμα και αν γίνεις ο τέλειος Μαορί, μάθεις και τα τελετουργικά τους, το κυνήγι τους, ξεχάσεις και τα ελληνικά σου και σκέφτεσαι ΩΣΑΝ να μεγάλωσες στο τάδε χωριουδάκι της Νέας Ζηλανδίας, για τους λοιπούς θα είσαι μάλλον ο "λευκός" του χωριού. Και αυτό θα έχει επίδραση και πάνω σου, θαρώ. Δεν είμαστε απλά αποθήκες πληροφοριών).

Επαν-επίκαιρο

2010-01-10T23:01:00.004+02:00

http://www.opengov.gr/ypes/?p=325

Διατύπωσε το «διαφορετικό», στην αντιρατσιστική σημαία που ύψωσε η Θεσσαλονίκη ο Παναγιώτης Ψωμιάδης και ξεσήκωσε θύελλα εναντίον του από το νομαρχιακό συμβούλιο αλλά και την πανεπιστημιακή κοινότητα. Μίλησε για «τον Ελληνα που γεννιέται και δεν γίνεται» για να ακούσει στο νομαρχιακό συμβούλιο ότι οι απόψεις αυτές «είναι εθνικιστικές, ρατσιστικές και ξενοφοβικές» κι επομένως καταγγέλλονται. «Ελληνες είναι οι μετέχοντες στην ελληνική παιδεία», είπε ο καθηγητής Νομικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Νίκος Παρασκευόπουλος.
Ελευθεροτυπία, 2003

Είναι ενδιαφέρουσα η δήλωσι του Ψωμιάδη τήν οποία ακολούθησε ο προπαγανδιστικός ορυμαγδός των ημερών. Είναι δε δήλωσι ανθρωπιάς σε αντίθεσι μέ τίς επικίνδυνες καί απάνθρωπες δηλώσεις τών αντιπάλων του. («Είπε ο Ισοκράτης» κλπ. Πάντως αν γνώριζε τα σημερινά σχολεία θά κοβε τό χέρι του ο Ισοκράτης.)

Η τεχνολογία κατασκευάζει έναν άλλο κόσμο. Φυτά πού δέν αγγίζουν τα ζιζάνια, άνθρωποι πού μένουν ως τά βαθιά γεράματα νέοι, ζώα που παράγουν φάρμακα καί ανθρώπινα μοσχεύματα. Σήμερα - τό αύριο θα είναι ακόμα πιό θαυμαστό. Αυτή είναι η σύγχρονη τεχνολογία, αυτή είναι η παιδεία πού πρέπει να ακολουθήσουμε, αυτό είναι τό περιεχόμενο των σύγχρονων σχολείων. Αυτό είναι το αληθινά σύγχρονο περιεχόμενο της αρχαίας δήλωσις του Ισοκράτη καί μ αυτό τό περιεχόμενο τόν επαναλαμβάνουν οι Κωσταντόπουλοι και οι λοιποί νεοταξίτες. Η Μονσάντο είναι τό σχολείο μας.

Καί παρακάτω: οι μάζες είναι αδιαμόρφωτες, τίς αποτελούν άμορφοι σβώλοι ανθρώπων στούς οποίους δίνουν μορφή οι ιδέες μιάς μειονότητας φωτισμένων που καθοδηγούν τόν κόσμο, η τηλεόρασι, η οικονομία, η πολιτική, η διαφήμησι, η προπαγάνδα, η μόδα. Δεν είσαι τίποτα πρίν σε αναλάβει η σημερινή "παιδεία". Δεν είναι τά σώματα που φοράνε τα ρούχα του Αρμάνι, είναι τα ρούχα που πλάθουν τα σώματα, και η μάρκα στήν ούγια η ψυχή τους. Δεν γεννιέσαι, λένε. Γίνεσαι. Σε κάνουν δηλαδή.

Αντίθετα, η δήλωσι του Ψωμιάδη είναι δήλωσι ανθρωπιάς. Επαναλαμβάνει ―δεν έχει σημασία αν τό γνωρίζει― τόν αρχαίο μύθο της Αθηνας. Γεννήθηκε ολόκληρη, μέ τόν χιτώνα, τήν πανοπλία καί τό δόρυ της από τό γκαστρωμένο κεφάλι του Δία. Ολόκληρη σημαίνει ελεύθερη καί σε επαφή μέ τόν θεό της. Αν ισχύει η δήλωσι Ψωμιάδη, ο σύγχρονος κόσμος, ο κόσμος της μετοχής στήν σύγχρονη "παιδεία" τόν οποίο επικαλούνται οι νεοταξίτες αντίπαλοί του, μένει άχρηστος, η τεχνολογία μία άνευ σημασίας ύβρις καί η μόδα μία νεκρή μίμησι της αληθινής δημιουργίας.

***

Και η λεπτομέρεια της δηλώσεως ως προς την ουσία της.

Γεννιέσαι Αβορίγινος δεν γίνεσαι.

Αυτό πώς ακούγεται; Δεν είναι πιά τόσο τρομερό... Εντάξει γίνεσαι Αβορίγινος με κόπο, εξ υιοθεσίας, αλλά και πάλι όχι εντελώς. Τώρα όμως, τουλάχιστον αντιλαμβανόμαστε πιό καλά τις έννοιες - γεννήθηκα και έγινα - που ενώ τις συγχέουμε εμείς, δεν τις συγχέουν φαίνεται οι απλοί νομάρχες.

Η νεοτάξ επιμένει στο γίνεσαι - μάλιστα με την βία που εξέφρασε. Δεν γεννιέσαι παρά ως τίποτα, μηδέν, κενό, γίνεσαι κατόπιν, σαν άδειος σκληρός δίσκος που είναι έτοιμος να τον γεμίση το σύστημα. Γεννιέσαι Ελληνας; Ασφαλώς. Συμφωνούμε με το μισό τουλάχιστον;

***

“Γεννιέσαι έλληνας δεν γίνεσαι”. Βέβαια, δεν είναι τόσο εύκολο. Αυτή η μικρή φράσι έχει βάθος.

Γεννιέσαι Ελλην - Κινέζος, Ινδός κλπ. Σημαίνει ότι υπάρχει φυλετική κληρονομικότητα. Αυτό είναι γεγονός. Γεννιέσαι Ελλην σημαίνει - ο άνθρωπος βρίσκεται σε αλληλεπίδρασι με το περιβάλλον του - το υλικό και το πνευματικό. Αν πάψουμε μιά στιγμή μέσα μας τους κοινότοπους ορισμούς που μας εμφυτεύουν οι εξουσίες, θα το καταλάβουμε. Είναι σήμερα αυτό από τα πιό δύσκολα. Ο Χριστιανισμός το αντιμετώπισε ήδη από τους πρώτους αιώνες.

Ο Χριστός δεν έγινε Χριστός -γεννήθηκε. Γεννήθηκε Εβραίος. Αν ερχόταν σήμερα θα ήταν Παλαιστίνιος, Αλβανός, Ιρακινός -πάντως όχι τίποτα, όχι άνθρωπος χωρίς ιστορία, φυλετικό προκαθορισμό, υλικό και πνευματικό τοπίο, χρόνο παρελθόντα, παρόντα και μέλλοντα.

Γίνεσαι -είναι υπόθεσι υιοθεσίας. Ασφαλώς γίνεσαι. Προϋπόθεσι είναι όμως η ύπαρξι εκείνου που γεννήθηκε - χωρίς αυτόν ή αυτούς δεν γίνεσαι τίποτα.

Και συνεχίζοντας το παράδειγμα: γίνεσαι Χριστός. Αν το αρνηθής, αρνείσαι στην πραγματικότητα όλο το σχέδιο - καθ όσον εμείς όλοι, το γένος των ανθρώπων, δεν είμαστε, αλλά θα γίνουμε Θεοί.

Να το πω λαϊκότερα; Στον Παράδεισο θα συνεχίσουμε να είμαστε Ελληνες, Κινέζοι, Ινδοί, ψηλοί ή κοντοί, ξανθοί ή μελαχρινοί, καμπούρηδες και λαμπάδες. Οταν αναστήθηκε ο Χριστός κανείς δεν τον αναγνώρισε τόσο είχε αλλάξει, αλλά τα σημάδια των καρφιών στα χέρια του έμειναν, να τ αγγίξη ο Θωμάς. Αρνούμεθα τις δυτικές μεταφυσικές. Ο κόσμος υπάρχει ως όλον - κι ο χρόνος είναι μέγεθος του ανθρώπου.

Γεννιέσαι Ελλην, Κινέζος, Αλβανός καί γίνεσαι Ελλην, Κινέζος, Θεός.

Η Νέα Τάξι λέει: δεν γεννιέσαι τίποτα, γίνεσαι τα πάντα. Αυτό εννοούν οι κριτικοί του νομάρχη. Η εξατομίκευσι του κενού και της απουσίας. Η κυρίαρχη θέσι, ο πυρήνας της νεοτάξ.

Ο Νομάρχης είπε: Γεννιέσαι Χριστός, δεν γίνεσαι. Αρχαία αίρεσι, την αντιμετώπισε επιτυχώς ο Μέγας Κωνσταντίνος στην Α Οικουμενική σύνοδο. Αρχαία αίρεσι, ανορθόδοξι θρησκευτικώς και επικίνδυνη εθνικώς, πάντως ανθελληνική.

Νεστοριανοί και Αριανοί μεταμφιεσμένοι σε νέες περιπέτειες.

Α. Φαρμάκης

Η ιστορία επαναλαμβάνεται...

2010-01-05T17:00:00.002+02:00

Την ίδια ώρα, και την Τρίτη χιλιάδες ήταν οι ιδιοκτήτες ΙΧ που σχημάτιζαν ουρές στις εφορίες προκειμένου να καταθέσουν τις πινακίδες του αυτοκινήτου τους και να απαλλαγούν από την καταβολή των αυξημένων τελών κυκλοφορίας για το 2010.

Σε εφορίες των μεγάλων πόλεων της χώρας οι υπάλληλοι παραλαμβάνουν καθημερινά από 100 έως 150 πινακίδες.Συνολικά μέχρι την Τρίτη έχουν κατατεθεί 160.000 πινακίδες.
Από εδώ

Η παπάρα της εβδομάδας

2010-01-05T01:32:00.002+02:00

Η ανακοίνωση του νέου ΔΣ του ΟΠΑΠ στο οποίο έχω οριστεί μη εκτελεστικό μέλος, με πέτυχε σε μία όμορφη, αλλά και "δύσκολη" στιγμή: βρισκόμουν για αρκετές μέρες στο εξωτερικό στο ταξίδι του μέλιτος (που λόγω αβεβαιότητας για τον χρόνο των εκλογών δεν είχα μπορέσει να πάω το καλοκαίρι που παντρεύτηκα) και συνεπώς ήταν λίγο δύσκολο για εμένα τόσο να παρακολουθήσω, όσο και να γράψω σχετικά. [1]

Στις μέρες που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα (που επέστρεψα) γράφτηκαν αρκετά σχετικά με τον διορισμό μου: από κακοήθη, κατευθυνόμενα και ανακριβή μέχρι ενθαρρυντικά και υποστηρικτικά. Δικαίωμα του καθενός να γράφει ό,τι θέλει, αρκεί να μην παραποιεί την αλήθεια.

Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ είναι ότι ο διορισμός μου είναι χαριστικός, με τον Α ή τον Β τρόπο. Είμαι 37 χρονών και έχω κάνει αρκετά πράγματα σε μία επαγγελματική πορεία σχεδόν 20 ετών. Σε καμία περίπτωση σε αυτά τα χρόνια δεν δέχτηκα να μου κάνουν χάρες και φρόντιζα πάντα οι εργασιακές σχέσεις μου να είναι ξεκάθαρες.
Από εδώ

Η παπάρα της εβδομάδας

2009-12-20T03:44:00.002+02:00

Ο Αλέκος Αλαβάνος εξηγεί τον Δεκέμβρη του 2008 στον Ιό:

Είναι ο γιος ή η κόρη, το ανίψι, το εγγόνι, το παιδί του γείτονα, που έχει ημικρανίες ή πανικό ή ακμή ή είναι απομονωμένο στο Διαδίκυτο, ή πάσχει από κατάθλιψη, ή κάνει σχολική άρνηση ή έχει επιτυχίες που φέρνουν ματαιώσεις και ανεργία ή κινδυνεύει να γίνει πρεζόνι. Αυτά είναι τα μαρτύρια που οδήγησαν στην εξέγερση.

(Εφεξής, οι μπάτσοι αντί για χημικά θα ρίχνουν Clearasil).

Επειδή υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Νότιας Δανιμαρκίας...

2009-10-03T00:06:00.001+03:00

Ψηφοδέλτιο της 4ης Οκτωβρίου

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΙΚΑΝΟ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ

Σ’ αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε/
τρώνε βρώμικο ψωμί/ 
κι οι πόθοι τους ακολουθούνε/
υπόγεια διαδρομή

Οι εκλογές αυτές ασχολούνται με το δάχτυλο, αγνοώντας επιδεικτικά το φεγγάρι. Η προεκλογική καμπάνια καταπιάνεται με τα επιφαινόμενα και αποφεύγει να θίξει όλα όσα έχουν φέρει την χώρα στο χείλος της καταστροφής. Ο ελληνικός παρασιτικός καπιταλισμός έχει καταστήσει την χώρα φτερό στην θύελλα της κρίσης, η στρατηγική της “ελληνοτουρκικής φιλίας” μας έχει οδηγήσει στην αγκαλιά του νεο-οθωμανισμού. η παγκοσμιοποίηση οδηγεί στην εκμετάλλευση της φθηνής εργασίας των λαθρομεταναστών, άσχετα με τις συνέπειες για την κοινωνική και εθνική συνοχή της χώρας. οι νέοι, οι γυναίκες, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι σφίγγουν το ζωνάρι. Την ίδια στιγμή οι ελίτ του τόπου έχουν επιδοθεί σ’ έναν ξεδιάντροπο αγώνα για τη νομή της εξουσίας, και οι ολιγάρχες συνεχίζουν το όργιο του πλουτισμού, λεηλατώντας ό,τι έχει απομείνει, προωθώντας έναν τρόπο ζωής, όπου τα αμάξια, τα μπετά και οι μπουλντόζες δεν έχουν αφήσει δέντρο για δέντρο στη χώρα.

Στην δήθεν αντιπολίτευση, το μπερλουσκονικό ΛΑΟΣ, επιδίδεται σε πυροτεχνήματα, προκειμένου να διεκδικήσει κι αυτό μια θέση στον ήλιο της διαχείρισης. ο ΣΥΡΙΖΑ αναλώνεται σε μια «φραξιονιστική πάλη δίχως αρχές (και ιδέες)» αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τον επικοινωνιακό χαρακτήρα μιας «αριστεράς», μέρους του μεταπολιτευτικού καθεστώτος και όχι αντίπαλό της. το ΚΚΕ προσπαθεί να κρύψει την φτώχεια του σε όραμα κι ελπίδα με το να αναστηλώνει τα μουστάκια του Στάλιν, ενώ οι Πράσινοι προχωρούν στην πεπατημένη της οικολογίας των ευρωπαϊκών “προγραμμάτων” και της Νέας Τάξης.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. καταρρέει κατω από σκάνδαλα, ανικανότητα και εγκατάλειψη ακόμα και των ελάχιστων πατριωτικών ευισθησιών από το ‘”Υπουργείο από το Εξωτερικόν”, ενώ ο Γιώργος ετοιμάζεται να εκπληρώσει το όνειρο της μητρός του, να κατακτήσει τον πρωθυπουργικό θώκο, θυμίζοντας κάτι από τις αρχαίες παραβολές: “Υπό κατάρρευση βασίλειο, απελπισμένοι υπήκοοι αφασικός διάδοχος…” . Και βέβαια για να συνεχίσει τα ίδια και χειρότερα με τους προκατόχους του.Αυτές οι εκλογές, δεν μας επιφυλάσσουν τίποτε περισσότερο από την επιδείνωση της μιζέριας που κατατρώγει τον τόπο.

ΑΚΥΡΟ ΣΤΗ ΦΑΡΣΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Παλεύουμε ενάντια:

• Στο νεο-οθωμανισμό, την παράδοση της Ελλάδας και της Κύπρου στην Τουρκία

• Στα αμερικανοκίνητα τζάκια και τους κηφήνες ευρωκράτες της Ε.Ε.

• Στις ιδιωτικοποιήσεις, την ασύδοτη αγορά και την παγκοσμιοποίηση

• Στην λεηλασία της χώρας από τους νταβατζήδες

• Στον καταναλωτικό μηδενισμό της πιο χυδαίας εγωκρατίας

• Στον βιασμό της φύσης από τον πολιτισμό του μπετόν και των αμαξιών

• Στον «μεγάλο αδερφό» των τηλεοράσεων και των εφημερίδων

• Στη γενοκτονία της μνήμης από τους διανοούμενους της υποταγής

ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΕΛΙΤ

Για την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική απελευθέρωση, την οικολογία και την άμεση δημοκρατία

Για επικοινωνία: akyrostis4 παπάκι gmail τελεία com

Από εδώ.

Ωραία πάμε...

2009-08-12T01:47:00.001+03:00

Αν τα έγραφε κάνας άλλος θα ήταν «ελληνάρας», «ξενοφοβικός» και «καρατζαφερικός» (και άλλα πολλά).

Ε, να που τώρα τα γράφει η Ιωάννα Σωτήρχου.

Και που; Στην Ελευθεροτυπία.

Και τα λέει όχι κάνας ελληνάρας, αλλά «αλλοδαπός που ήρθε πριν χρόνια να ζήσει στην Ελλάδα»:

«Τόσα χρόνια τα χαρτιά μου τα φτιάχνω με μεγάλη δυσκολία, σχεδόν με μέσον, και δεν μπορώ να καταλάβω πώς αφήνουν όλους αυτούς τους ανθρώπους να έρχονται έτσι εδώ. Ακόμη και οι συγγενείς μου, όταν θέλουν να μας επισκεφτούν, ταλαιπωρούμαστε πολύ να βγάλουμε βίζα», μας λέει κάτοικος της πλατείας Κουμουνδούρου.

«Παντρεύτηκα Ελληνα στη χώρα μου και ήρθα να ζήσω εδώ πριν 20 χρόνια. Οταν σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο η Ελλάδα ήταν το όνειρο, μαθαίναμε για την κουλτούρα και μας φαινόταν σαν παραμύθι. Οταν είδα την αλήθεια τι να πω; Είναι ντροπή. Μια πλούσια χώρα επιτρέπεται να έχει αυτό το χάος εδώ έξω και να μην μπορούν τα παιδιά μας να πάνε ούτε στο περίπτερο ούτε στο σχολείο; Είναι πια επικίνδυνο: βλέπεις συνέχεια ανθρώπους να κάνουν ενέσεις ακόμη και στα απόκρυφά τους, να περιφέρονται γυμνοί. Ολα τα έχουμε πια δει εδώ...». (από εδώ)

Πράσινα άλογα...

2009-05-31T00:56:00.001+03:00

Γράφει ο Ευγένιος Αρανίτσης στην Ελευθεροτυπία:

Μολονότι το ντιμπέιτ της Πέμπτης δεν άφηνε πολλά περιθώρια για ευφυολογήματα, ο Γιώργος Παπανδρέου πρόσθεσε μια ρομαντική πινελιά σε οικολογικό μήκος κύματος, συνδέοντας, εν είδει καλού οιωνού ας πούμε, το πράσινο της φύσης με το πράσινο του εμβλήματος του ΠΑΣΟΚ.

Δύο ώρες αργότερα, η Φεβρωνία Πατριανάκου στιγμάτισε αυτόν τον παραλληλισμό διατυπώνοντας την άποψη ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον χρησιμοποίησε ως επιχείρημα, ελλείψει καλύτερου! Ο Παύλος Τσίμας, που προήδρευσε της συζήτησης στο Mega, έσπευσε να αντιτείνει, σχεδόν αμήχανος, ότι κατά πάσα πιθανότητα επρόκειτο απλώς για σχήμα λόγου, όμως η Φεβρωνία επέμεινε ότι ο κ. Παπανδρέου κυριολεκτούσε.

Για να το πούμε μια κι έξω, η εκπρόσωπος Τύπου ισχυρίστηκε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποπειράθηκε στα σοβαρά να κερδίσει οικολογικές συμπάθειες διά της υπενθύμισης του ότι η σημαία του κόμματός του ήταν πράσινη!

Και, εσύ, Ευγένιε, γιατί εκπλήσσεσαι;

Σου φαίνεται τόσο απίθανο;

Εδώ ο Γιώργος ξέθαψε ―από τα βάθη των συρταριών με το ψηφοθηρικό οπλαστάσιο του ΠΑΣΟΚ― την οικολογία ως τρόπο προσέλκυσης ψήφοφόρων. Και δώστου πράσινη ανάπτυξη και ομόχρωμα άλογα.

Και σου φαίνεται απίθανο να ποντάρησε και κυριολεκτικώς στην ομοχρωμία του συμβόλου του κόμματος με το συμβολικό χρώμα της οικολογίας; Ελλείψει όποιου άλλου περιεχομένου, δεν αποτελεί ο συνειρμός ένα κάποιο διαφημιστικό εργαλείο;

Ή μήπως, δεν αποτελεί πλέον κοινό τόπο, ότι στον πολιτικό λόγο, υποστηρίζει κανείς και την μεγαλύτερη αρλούμπα, χωρίς συνέπειες και χωρίς αίσθηση του γελοίου;

Και καλά όλα τα άλλα: «ρομαντική πινελιά σε οικολογικό μήκος κύματος» η πολιτικάντικη κενολογία με πράσινο περιτύλιγμα;

Ο καθηγητής κος. Σκαφιδάς θα τραβάει τα μαλλιά του.

ΕΙΝΑΙ τέτοια η πλήξη που δηλητηριάζει την εμπειρία της αμοιβαιότητας ανάμεσα σε πολιτικούς και ψηφοφόρους, ώστε απτές αλλά ασύμφορες αλήθειες σαν εκείνη που, προς τιμήν του, υπογράμμισε στο ντιμπέιτ ο Αλαβάνος, παραδεχόμενος ότι για να υπερασπιστείς το οικολογικό όραμα πρέπει ενίοτε να στραφείς κατά της κοινής γνώμης, αντηχούν σαν κανονιοβολισμοί σε νεκροταφείο.

Ξέχασε όμως, ο συνήθως προσεκτικός Ευγένιος, ότι η «στροφή ενάντια στην κοινή γνώμη» είναι πλέον το κατεξοχήν modus operandi της καθεστωτικής πολιτικής και της οργανικής αριστεράς της.

Ότι, δηλαδή, το λεγόμενο «πολιτικό κόστος» χρησιμοποιείται πλέον ―από μια εξουσία που δεν νιώθει την ανάγκη να υποκριθεί καν ότι εκπροσωπεί το λαό―, ως τίτλος τιμής. Και πως, ό,τι παραδοσιακά άνηκε στην σφαίρα της λαϊκής εκπροσώπησης και των λαϊκών αιτημάτων διώκεται πλέον ως «λαϊκισμός».

Επομένως ο κος. Αλαβάνος κομίζει, αν όχι γλαύκα εις τας Αθήνας, τουλάχιστον DVD εις το Μαξίμου...

Μας τα'χαν πεί...

2009-05-05T15:59:00.001+03:00

Mit der Dummheit kaempfen Goetter selbst vergebens.

Friedrich von Schiller

Άσμα

2009-04-26T16:33:00.001+03:00

Η παπάρα της εβδομάδας

2009-04-04T03:44:00.001+03:00

Τέλος, είπε ότι με τον συνεργό του, που παραμένει άγνωστος, δεν είχαν σκεφτεί τι θα κάνουν τα χρήματα και ότι αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν η λεία, αλλά η έμπρακτη προσβολή του τραπεζικού συστήματος. Από εδώ.

«Όχι για μένα ―για την φουκαριάρα την επανάσταση».

Σύγχρονες Παροιμίες

2009-04-01T01:39:00.001+03:00

Οι παροιμίες, ως γνωστόν, εκφράζουν τη σοφία του λαού μας. Όμως ο λαός μας δεν μένει στατικός στο χρόνο ―εξελίσσεται, εκσυγχρονίζεται, παίζει στο χρηματιστήριο. Δεν είναι δυνατόν, επομένως, να τον εκφράζουν σήμερα παροιμίες που έχουν διαμορφωθεί προ αιώνων. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τις πετάξουμε: αρκεί να τις εμπλουτίσουμε με τις απαραίτητες σύγχρονες αναφορές. Αυτο ακριβώς θα επιχειρήσω σε τούτη την καταχώρηση:

Των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν έχουν ήδη 2-3 φυλλάδια delivery.

Όποιος βαριέται να ζυμώσει, αγοράζει ψωμί από το φούρνο.

Οι ζαρτιέρες δεν κάνουν τον παπά.

Παπούτσι απ' τον τόπο μου, και ας είν και made in china.

Αν έχεις τύχη, παίξε τζόκερ.

Όλα τα'χε η Μαριωρή, το Home Theater της έλειπε.

Κοντά στον Θέμο ποτίζεται και η γλάστρα.

Κάλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα με ακριβό επιτόκιο.

Άλλαξ' ο Μανωλιός, τον σένιαρε ο πλαστικός.

Το καλό το GPS ξέρει κι άλλο μονοπάτι.

Ή στραβός είναι ο γυαλός, ή πάλι τύφλα είμαι.

Τον αράπη και αν τον πλένεις, CD θα πουλάει.

Σ' όποιο δάσκαλο καθήσεις, θα τον πάει μέσα το Ηθών.

Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για ALTER.

Συν Playboy και χείρα κίνει.

Η παπάρα της χρονιάς

2009-03-28T04:48:00.001+02:00

Το μεγαλύτερο οικολογικό γεγονός του πλανήτη είναι γεγονός: Το Σάββατο στις 20:30 ώρα Ελλάδος, 1 δισ. άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη θα κάνουν ακριβώς την ίδια κίνηση. Πέρα από κάθε προηγούμενο η ελληνική συμμετοχή. Από εδώ.

Καλά σε εμάς είναι εθνικό σπορ η συγκεκριμένη κίνηση.

Είπαμε, αλλά όχι και έτσι...

2009-03-22T12:14:00.001+02:00

Διαφημιστικό banner στις σελίδες της Ελευθεροτυπίας μας ενημερώνει ότι "Η πιο ανεξάρτητη φωνή της Αμερικής, κάθε κυριακή με την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία".

Όπου η «πλέον ανεξάρτητη φωνή της Αμερικής» είναι οι New York Times ―για να πάρετε μια γεύση για την ανεξαρτησία της διαβάστε τι έγραφε περί της εισβολής στο Ιρακ ή τι γράφει τώρα για το Ισραήλ.

Εκτός αν εννοεί ότι οι NYT είναι η «πλέον ανεξάρτητη φωνή της Αμερικής» όσο και η Ελευθεροτυπία είναι η «πλέον ανεξάρτητη φωνή της Ελλάδας». Πως λένε, δηλαδή, μερικοί ότι ο Νταλάρας είναι ο Έλληνας Σπρίνγκστην.

- - -

Για περισσότερες λεπτομέρειες για τις εφημερίδες στην Αμερική, αλλά και τους NYT ειδικότερα, ρίχτε μια ματιά και στο "End Times", των Cockburn και St. Clair.

Σχόλιο

2009-03-18T11:38:00.003+02:00

Όλα τα είχε η Μαριωρή,
η ποινικοποίηση του φερετζέ τη μάρανε.

Πολυπολιτισμική Αθήνα

2009-03-09T03:02:00.001+02:00

Οι δράστες απήγαγαν στις 2 Μαρτίου από τον Ασπρόπυργο 46χρονο ομοεθνή τους και τον κρατούσαν φυλακισμένο επί πέντε μέρες σε διαμέρισμα στη Νίκαια όπου τον βασάνιζαν με ηλεκτροσόκ κάθε μέρα και τον κακοποιούσαν με βάναυσο τρόπο προκειμένου να αναγκάσουν την οικογένειά του στο Πακιστάν να τους παραδώσει 18.000 ευρώ που ζητούσαν αρχικά για να τον αφήσουν ελεύθερο. Τελικά προχθές οι δράστες συμβιβάστηκαν να παραλάβουν 1000 ευρώ που παραδόθηκαν σε συνεργό τους στο Πακιστάν από τους συγγενείς του παθόντα και στη συνέχεια άφησαν ελεύθερο στη Νίκαια τον 46χρονο. Εκείνος όμως ειδοποίησε την Αστυνομία και συνελήφθησαν οι δύο από τους δράστες οι οποίοι οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα.

Στην δεύτερη περίπτωση συμμορία Πακιστανών απήγαγε προχθές στο Ίλιον 28χρονο ομοεθνή τους με το πρόσχημα ότι θα του εύρισκαν δουλειά και ζητούσαν 4.000 ευρώ από την οικογένειά του για να τον αφήσουν ελεύθερο. Συμβιβάστηκαν τελικά στα 3.000 ευρώ και ορίστηκε ραντεβού για να παραλάβουν τα λύτρα στο Περιστέρι. Εκεί όμως φίλοι του απαχθέντος συνέλαβαν έναν 18χρονο από τους δράστες και τον παρέδωσαν στην Αστυνομία. Απο εδώ.

Η παπάρα της εβδομάδας

2009-03-05T01:02:00.001+02:00

Ξεπαστρέψαμε λοιπόν δυο συρμούς του ΗΣΑΠ, δημιουργώντας αναστάτωση. Δεν είχαμε κανέναν ενδοιασμό να σαμποτάρουμε την διαδρομή όσων συμφιλιώνονται με την αποστειρωμένη μετακίνηση από και προς τις δουλειές τους, από και προς τα σπίτια τους, από και προς την διασκέδασή τους. Ίσως έτσι χαθεί το ψαρίσιο βλέμμα της απάθειας και της αδιαφορίας από τα πρόσωπά τους και αντικατασταθεί με ενεργητικά και ανήσυχα βλέμματα.

(...)

Εμείς από την πλευρά μας καταθέτουμε ότι θα κάνουμε ότι μπορούμε. Για αυτό λοιπόν φέτος τις απόκριες αντί για τον καρνάβαλο κάψαμε δυο τραίνα. Την επόμενη φορά ίσως τα πετάξουμε και στην θάλασσα. Από εδώ.

Η σοφία του λαού μας επιβεβαιώθη

2009-02-12T12:26:00.002+02:00

Δημόσια συγνώμη για την ευθύνη τους στην χρηματοπιστωτική κρίση, η οποία οδήγησε τα ιδρύματά τους σε μερική κρατικοποίηση, ζήτησαν σήμερα οι πρώην επικεφαλής των βρετανικών τραπεζών Royal Bank of Scotland (RBS) και HBOS.Από εδώ

Από τότε που βγήκε η συγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο.

Να δείς σε λίγο που θα μας πούνε και μαλάκες...

2009-02-02T01:55:00.001+02:00

Με κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες σε θέματα στα οποία οι θέσεις τους συγκλίνουν προχωράνε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, όπως προκύπτει μετά τη συνάντηση που είχαν χθες ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αλέκος Αλαβάνος στη Βουλή.

Αλαβάνος και Παπανδρέου ήρθαν κοντά χθες, κρατώντας όμως και τις αποστάσεις, στη συνάντηση με αφορμή τη νεολαία
Ωστόσο, όπως και οι δύο πλευρές υπογραμμίζουν, δεν σηματοδοτεί την έναρξη ενός ευρύτερου προγραμματικού διαλόγου στην προοπτική της κυβερνητικής συνεργασίας, καθώς υπάρχουν αξεπέραστες διαφωνίες σε σημαντικά ζητήματα.

«Οι προγραμματικές διαφορές σε σημαντικά ζητήματα δεν επιτρέπουν μια συνεργασία ανάμεσα στους δύο χώρους», είπε ο κ. Αλαβάνος. Τόνισε όμως ότι από τη συζήτηση «εντοπίσαμε διαφωνίες αλλά και συγκλίσεις σε διάφορα θέματα, που θα μπορούσαμε να έχουμε». Από εδώ.

(ο τίτλος από το ομώνυμο τραγούδι του ποιητή της ρωμιοσύνης, Ιωάννη Μηλιώκα).

44 no more

2009-01-27T04:08:00.001+02:00

Γράφει ο Σραόσας και σχολιάζω επί ποδός:

Λοιπόν, δεν είδα την ορκωμοσία του Ομπάμα, γιατί έβλεπα το In Bruges, ας όψεται ο ο oldboy ο κακός ο άνθρωπος (εντάξει, συμπαθητική ταινιούλα). Ίσως ο τύπος (ο Ομπάμα, όχι ο oldboy) να τα έχει κάνει μούσκεμα μέσα σε έναν χρόνο, αν και θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να συσσωρεύσει τόση διαφθορά, ανικανότητα, άγνοια, κυνισμό, φανατισμό και έφεση για καταστροφή όσες ο προκάτοχός του. Ίσως να έχουνε δίκιο όσοι λένε ότι θα κυβερνούν τα βαθέα κράτη, οι σοφοί της Σιών, οι βιομηχανίες, o Satanas, τα λόμπυ ή η παγερή Χίλαρυ κι ο μπαγασάκος Ραμ Εμμάνουελ. Αλλά, όπως έχει χιλιοειπωθεί, η αδυναμία να ζήσει την ιστορική στιγμή κανείς και να συγκινηθεί από αυτή είναι ισάξια της αναπηρίας που προειδοποιούσε τον κόσμο στις 23 Ιουλίου 1974 ότι επέρχεται η παλινόρθωση του αστικού κράτους, και καθόλου να μην αναθαρρούν.

Όλο ιστορικές στιγμές η αμερικανική πολιτική.

(Η προηγούμενη ιστορική περίπτωση αλλαγής ηγεσίας με την οποία μας είχαν προκαλέσει οίδημα στο όσχεο ήταν του Κλίντονα, του σαραντάρη σαξοφωνίστα).

Και εμείς απαθείς και ασυγκίνητοι —όπως ο Γκρέγκορυ Χάους.

Όσοι δε ζούνε στο Αλλού-γι-Αλλού Φαν Παρκ της Εμπριμέ Νεορθοδοξίας, γνωρίζουν (ενδεχομένως ακούγοντας κηρύγματα σε εκκλησιασμούς, όπως εγώ) ότι για πολλές-πολλές δεκαετίες (8 ή 88 ή 188 -- εξαρτάται από το πόσο θέλετε να το ανοίξετε το πράμα), η Ορθοδοξία μας ταύτιζε το Κακό με

α. Το σεξ
β. την ψυχαγωγία
γ. το σεξ
δ. την ομορφιά
ε. τον εγωισμό (σε ατομικό επίπεδο)
στ. το σεξ

Άλλοι πάλι γνωρίζουν —ενδεχομένως μελετώντας την σχετική ιστορία και βιβλιογραφια— ότι η Ορθοδοξία που «ταυτίζει» τα παραπάνω «με το κακό», είναι «Ορθοδοξία» που έχει φάει γερές δόσεις προτεσταντισμού. Ακόμα ότι, ως το '70 π.χ., οι προτεσταντικές οργανώσεις τύπου Ζωή και Σωτήρας έλυναν και έδεναν με εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και επιρροή βαρβάτη —και ότι και σήμερα δεν τα πάνε άσχημα.

Αλλά τρέχα γύρευε τώρα, για τέτοιες λεπτές διακρίσεις.

Ο Ομπάμα δε θα κάνει τις ΗΠΑ στρατιωτικό σκέλος της Διεθνούς Αμνηστίας.

Γι' αυτό δεν θα έβαζα στοίχημα. Ήδη άλλωστε έχει βάλει τις βάσεις ο Μπους —τι άλλο είναι οι «ανθρωπιστικές επεμβάσεις»;

Η παπάρα της εβδομάδας

2009-01-23T18:16:00.001+02:00

Η Σώτη Τριανταφύλλου αναρωτιέται:

Τέλος, σε τι χρησιμεύουν οι τόσες εκκλησίες; Γιατί οι πιστοί δεν προσεύχονται στο σπίτι τους; Τι θα συνέβαινε αν οι μισές μετατρέπονταν σε δημόσια σχολεία; Ή σε πάρκα;

Απο εδώ.

Ο πρίγκιπας και ο φτωχός

2009-01-21T22:10:00.001+02:00

Λέγεται George Hussein Onyango Obama, μένει στην Κένυα, δουλεύει και ζει με μισθό 1 δολάριο την ημέρα (δηλαδή λιγότερο από ένα ευρώ) και είναι ο αδελφός του νέου προέδρου των ΗΠΑ, Barack Obama.

Ο George έχει τον ίδιο πατέρα με τον Obama, ο οποίος αναγνωρίζει και επίσημα ότι είναι αδελφός του. Παρ' όλα αυτά όμως, δεν ήταν καλεσμένος στην ορκωμοσία του νέου πλανητάρχη. Μάλλον θα... ξέχασε να τον καλέσει.

Ο πατέρας του νέου προέδρου των ΗΠΑ, Barack Obama Senior, απέκτησε τον George με την τέταρτή του γυναίκα. Στη φωτογραφία, τον βλέπετε να στέκεται έξω από το... σπίτι του, σε μία από τις πιο φτωχές γειτονιές της Κένυας, έξω από την πρωτεύουσα Ναϊρόμπι.

Το «σπίτι» του George έχει μέγεθος 2x3 μέτρα και είναι διακοσμημένο με αφίσες ποδοσφαίρου των ιταλικών ομάδων AC Milan και Inter, ένα ημερολόγιο που δείχνει εξωτικές παραλίες από όλο τον κόσμο και μία φωτογραφία του αδελφού του από εφημερίδα.

Τα αδέλφια έχουν συναντηθεί δύο φορές στη ζωή τους. Την πρώτη φορά, όταν εκείνος ήταν 5 χρονών και την τελευταία, όταν ο γερουσιαστής αδελφός του, το 2006 έκανε περιοδεία στην ανατολική Αφρική και επισκέφτηκε το Ναϊρόμπι.

Όσον αφορά στη δεύτερη συνάντησή τους, ο George αποκάλυψε ότι ήταν πάρα πολύ σύντομη. Μίλησε στον αδελφό του για λίγα λεπτά, σαν να μιλούσε σε έναν ξένο.

Ο George δήλωσε επίσης ότι κανένας δεν ήξερε την ύπαρξή του. Αισθάνεται ότι ντροπιάζει τον αδελφό του με την κοινωνικό-οικονομική του κατάσταση και έτσι δεν αναφέρει ποτέ και σε κανέναν τη συγγένειά τους.

«Όταν με ρωτούν για το επίθετό μου, λέω ότι δεν έχουμε καμιά συγγένεια, γιατί ντρέπομαι».

Από μικρός, ο George Obama έζησε δύσκολα και επικίνδυνα χρόνια. Τώρα, ελπίζει να φτιάξει τη ζωή του και να καταφέρει τουλάχιστον να πάει σε ένα τεχνικό σχολείο.

Από την άλλη, ο νέος πλανητάρχης αναφέρει τον αδελφό του στην αυτοβιογραφία του σε μια μόνο παράγραφο, στην οποία τον περιγράφει ως ένα «όμορφο αγόρι με στρογγυλό κεφάλι». [Απο εδώ]

Από ένα άρθρο με τίτλο: «Ο νέος πλανητάρχης δεν κάλεσε τον αδελφό του στην ορκωμοσία».

Μα πώς να τον καλέση; Αφού ο αδελφός του είναι μαύρος .

(Α. Φαρ.)

Είμαστε δυο. Είμαστε τρείς. Είμαστε χίλιοι δεκατρείς;;;

2009-01-17T22:25:00.001+02:00

Πάει ο ένας, πάει ο άλλος...

Και εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία.

Η βιομηχανία της σαχλαμάρας

2009-01-11T19:10:00.001+02:00

11 Ιανουαρίου 2009.

Όλος ο κόσμος διαμαρτύρεται για τις ισραηλινές επιθέσεις στην Γάζα.

Όλος;

Όχι όλος.

Ο Ιός ασχολείται με την καταδίκη του εν Ελλάδι αντισημιτισμού, όπου η Ελλάδα καταγγέλεται ως:

(...) μία από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες όπου όχι μόνο κυκλοφορεί χωρίς καμιά δυσκολία το δυσώνυμο αυτοβιογραφικό πόνημα του Χίτλερ, αλλά ασφαλώς κατέχει την παγκόσμια πρωτιά να διαθέτει δύο πολύ πρόσφατες εκδόσεις του «Μάιν Καμπφ», σε διαφορετικές μάλιστα μεταφράσεις.

Εν έτει 2009, λοιπόν, εν μέσω πρωτοφανούς δολοφονικής εκστρατείας σε ό,τι απέμεινε από την Παλαιστίνη, ο διεισδυτικός Ιός κατάφερε να εντοπίσει το αυγό του φιδιού (δηλαδή τον Πλεύρη και τους δέκα-είκοσι βαρεμένους οπαδούς του) στην Ελλάδα.

(Κάτι σαν να καταγγέλεις την χώρα μας για άντρο του οικοφασισμού —επικαλούμενος την τεράστια πολιτική επιρροή του Δημοσθένη Βεργή).

Ωραίο timing —που λένε και οι αγγλοσάξωνες.

Και επειδή παραθέτουν μια πρόχειρη —επί ποδός— βιβλιογραφία, να προτείνουμε και εμείς ένα βιβλίο που περιέργως τους διέφυγε: την "Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος" του Norman Finkelstein.

Οράτε και εδώ.

Μετάφραση σε απλά ελληνικά της συνέντευξης του Αλέκου Αλαβάνου στην Ε

2008-12-21T15:21:00.001+02:00

«Συμπόρευση με τη σημερινή ηγεσία και πολιτική του ΚΚΕ δεν είναι δυνατή». Ο Αλ. Αλαβάνος θέτει τέλος στη συζήτηση για τη «μεγάλη αριστερά» με το ΚΚΕ, μετά τα τελευταία γεγονότα.

Βουρ για την «μεγάλη συγκυβέρνηση» με το Γιωργάκη.

Για το ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, τέλος, δηλώνει ότι «πρέπει να υπάρξει θεμελιακό προγραμματικό πλαίσιο και τέτοιο πλαίσιο δεν υπάρχει».

Εδώ δεν θέτουμε «τέλος στη συζήτηση». Μπορεί το πλαίσιο να εμφανιστεί άυριο-μεθαύριο —καλή θέληση να υπάρχει, βρε αδερφέ.

Αυτό το οποίο είναι ιδιαίτερο σημαντικό στο κίνημα, ακόμα και όταν χρησιμοποιεί προκλητικούς λόγους -και οι προκλητικοί λόγοι δεν πειράζουν τόσο πολύ όσο οι προκλητικές πράξεις- είναι ότι βάζει σε όλους μας ένα θέμα αναθεώρησης των αξιών. Σκεφθείτε το παιδί του γυμνασίου στις διαδηλώσεις. Βάζει το ερώτημα, που εμείς δεν το βάζαμε: «Ποιο είναι το σωστό; Να σπάσω βιτρίνα, να πετάξω νεράντζι, να βγώ στη διαδήλωση με περιφρούρηση, να βρίσω τον αστυνομικό ή να του δώσω λουλούδια»;

Και το ύστατο αγωνιστικό ερώτημα: κιθαρίστας ή ντράμερ;

- Η Ιστορία λέει ότι ο συνήθης κύκλος αυτών των κινημάτων είναι μικρός, αυτό πιστεύει η κυβέρνηση...

- Δεν αποκλείεται. Υπάρχουν διαβαθμίσεις της επιτυχίας σε τόσο μαζικά και αυθεντικά κινήματα, από το να αλλάξουν εντελώς την πραγματικότητα, που είναι το μάξιμουμ, μέχρι να δημιουργήσουν πολίτες οι οποίοι παρότι παραμένουν σε ένα σύστημα, έχουν την αμφισβήτηση, επιθυμούν τη συζήτηση, έχουν έναν κώδικα αξιών που έρχεται σε σύγκρουση με τις αξίες του κέρδους, έχουν αλληλεγγύη.

Ως προς εμάς, αρκεί κάνα ψηφουλάκι παραπάνω.

- Το κίνημα έχει περάσει ήδη στη δεύτερη φάση. Η πρώτη είχε οργή, θυμό, είδαμε εκδηλώσεις που πιθανόν ούτε το ίδιο το κίνημα βοηθούσαν, πέρα από αυτούς που σκόπιμα, είτε λόγω διατεταγμένης υπηρεσίας είτε λόγω ιδεολογίας το κάνουν. Εχει περάσει στη φάση που είναι ανοιχτό στην κοινωνία, που περνάει τα μηνύματά του. Οι μαθητές βάζουν το θέμα των δαπανών για την παιδεία, την απασχόληση, τις εργασιακές σχέσεις και θέτουν υπό μορφή ανεκδότου το ερώτημα «πατέρα, πειράζει να ανοίξω σουβλατζίδικο χωρίς να έχω πτυχίο;».

Τα αιτήματα του ΣΥΡΙΖΑ για όλα αυτά είναι μαθητικού επιπέδου.

- Φοβούνται από εμάς το ίδιο πράγμα που φοβούνται και από τους μαθητές. Γιατί διαβλέπουν ότι είμαστε μια δύναμη που πραγματικά αμφισβητεί το σύστημα, δεν διεκδικούμε για την αριστερά να έχει ένα κομματάκι του κύκλου του σημερινού συστήματος, όσο γίνεται πιο μεγάλο, για να παίξει με τις κούκλες και τα αυτοκινητάκια της.

Τέρμα οι κούκλες και τα αυτοκινητάκια —συγκυβέρνηση τώρα.

- Δεν με ενδιαφέρει το θέμα. Αποφεύγω να απαντώ ακόμα και στις προσβολές. Οταν οι επιθέσεις του ΚΚΕ είναι το βαρύ πυροβολικό της Ν.Δ., αναγκάζεται κανείς να απαντήσει. Η αριστερά αξίζει κάτι περισσότερο από το να εμφανίζεται ως ένας καβγάς ανάμεσα σε κάποιους που έχουν κοινή προέλευση αλλά δεν έχουν πλέον ούτε κοινή στόχευση.

Και η στόχευση η δική μας ξέρετε ποιά είναι, ε;

* Θέλετε να φύγει η κυβέρνηση, και να έρθει ποιος;

- Εδώ υπάρχει ο κίνδυνος να πέσουμε στην παγίδα, να αγνοήσουμε αυτό το μεγάλο κίνημα, που κρύβει κάτι πολύ σημαντικό. Πρέπει να κατανοήσουμε όλοι ότι η αυτοδύναμη κυβέρνηση δεν είναι η πρώτη απάντηση που πρέπει να δώσουμε. Βιώσαμε μέρες που είχαμε πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά στη χώρα δεν υπήρχε εξουσία.

Πόσο πιο λιανά θέλετε να το κάνω;

* Ομως, η λογική του συστήματος είναι μία ο ένας, μία ο άλλος...

- Διαβάζω με εξαιρετική προσοχή τον ξένο τύπο, που έλεγε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι έχει εναλλαγή στην εξουσία δύο οικογενειών, εννοώντας Παπανδρέου - Καραμανλή. Μου φάνηκε υπερβολικός και άδικος ο τρόπος.

Τι έχει ο Παπανδρέου δηλαδή;

* Πάντως, ένα μέρος του κόμματος επιδιώκει τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Φοβάστε για τη συνοχή σας;

- Οχι, καθόλου. Σε μας υπάρχουν ρεύματα ιδεών, αντιλήψεων και πολιτικών πρακτικών και πάντα θα υπάρχει ένα ρεύμα συνεργασίας με τη σοσιαλδημοκρατία. Οι προγραμματικές διαφορές δεν επιτρέπουν γενικότερες συνεργασίες με τις δυνάμεις του δικομματισμού.

Εκτός αν υπάρξει το «πλαίσιο» που λέγαμε.

Πριν και μετά τη φωτιά...

2008-12-20T21:08:00.001+02:00

Ενας μπάτσος δολοφόνησε ένα παιδάκι, εν ψυχρώ, χωρίς λόγο - όπως λένε οι αυτόπτες μάρτυρες. Να πω την αλήθεια - λυπάμαι το παιδί, πιό πολύ την μάννα του - γιατί αυτό το πένθος δεν γιατρεύεται - αλλά δεκάρα δεν δίνω για τις αντιδράσεις. Το ξέρω, αιτία δεν είναι μόνο η δολοφονία - είναι και η φτώχεια, η μιζέρια, η καταπίεσι - η αβεβαιότητα - αφού ελπίδα δεν υπάρχει, ούτε φως αναμμένο.

Δεν δίνω δεκάρα - γιατί έχουνε καπελώσει κάθε αντίδρασι - οι μπαχαλοαυτόνομοι, οι σπαζωβιτρινάκηδες, οι καιωσκουπιδοντενεκεδάκηδες - δηλαδή - ο ψυχικός βρασμός και η εκτόνωσι. Τίποτα χρήσιμο δεν βγαίνει από αυτές τις αντιδράσεις - κανένα πολιτικό συμπέρασμα. Από τις πανελλαδικές φωτιές καμία ελπίδα δεν θα γεννηθή - ούτε η αρχή μιας ελπίδας.

Φυσικά - δεν κατηγορώ τους εμπρηστές - δεν φταίνε αυτοί - τι άλλο να κάνουνε; Να κάτσουνε σπίτι τους να δούνε τηλεόρασι; Λυπάμαι - που ο στρατός της ελπίδας κατάντησε ασκέρι - που δεν υπάρχει σχέδιο - ούτε οργάνωσι - ούτε τρόπος - ούτε μέθοδος - ούτε μέλλον. Μόνο εκτόνωσι.

Στην Γαλλία οι φωτιές ήταν 100 φορές μεγαλύτερες. Και τι έγινε; Τίποτα. Βγήκε ο Θεσσαλονικιός.

***

Οι μπαχαλάκηδες έδωσαν τον τρόπο. Το φαινόμενο αναπαράγεται από το 74. Τα ματ - μολότωφ, κάψιμο των ίδιων πάντα μαγαζιών (τα γνωρίζουνε οι ασφαλιστικές εταιρείες και τους έχουνε ανεβάσει τα ασφάλιστρα) - πολυτεχνείο - συζήτησι για το άσυλο και - επιστροφή στο σπίτι. Κάθε χρόνο, τα ίδια και τα ίδια, χωρίς καμία αλλαγή - ένα επαναλαμβανόμενο καιρικό φαινόμενο. Ούτε μεγαλώνει, ούτε μικραίνει. Πολιτικά αδιάφορο - χρήσιμο στο κράτος όσο και η αστυνομία.

***

Είναι ανάγκη κάθε εκδήλωσι αντίστασις να θυμίζη αστυνομικό ρεπορτάζ;

Τι παρακμή είναι αυτή, πόσο μεγάλη η αφασία!

H αντιαστυνομική υστερία —έτσι την ονομάζω— είναι σκέτη προπαγάνδα αποπροσανατολισμού. Παραστόχευσις.

Να σας δείξω ένα εκατομμύριο καταγγελίες κατά της αστυνομικής βίας και για όλα τα θέματα. Για τα σπουδαία τίποτα —λέξι.

Παράδειγμα η παρούσα εξέγερσι. Ο κακός μπάτσος —μέλος της Χρυσής Αυγής— το αστυνομοκρατούμενο κράτος της Δεξιάς - η συμφορά του εθνικισμού - και άλλα παρόμοια εξωφρενικά. Θα περίμενε κανείς ένα —έστω μικρού βαθμού— ξεχώρισμα της ήρας απο το στάρι, μία ελαφρά έστω αποκατάστασι των λέξεων και των νοημάτων, μία μικρή αποκάλυψι του σημαντικού εις βάρος του ασήμαντου —μία μικρή ελάχιστη εφεύρεσι κάτι ωραίου. Αντ’ αυτών, πόλεμος κατά των φαντασμάτων.

Η αιτία της εξέγερσις; H μπουρδελοκόλασι —σε αυτό νομίζω όλοι συμφωνούμε. Ενα κοινό αίσθημα, αυτό το μπουρδέλο της διαφθοράς, της αναξιότητας, που δεν έχει κανένα περιεχόμενο και κανένα νόημα —τίποτα να υπερασπίση ή να υπαρασπισθή— δολοφονεί ένα άσχετο και αθώο παιδί! Ο απολύτως αναίτιος θάνατος. Η εξέγερσι —πριν απ όλα εναντίον του θανάτου— μεταφυσική και υπέροχη. Με σύμβολο το χριστουγιεννιάτικο δένδρο των εμπόρων —που η φωτιά το μεταμόρφωσε σε δένδρο της ζωής, όπως το Υγκντρασίλ των Βορείων.

Ακόμα μιά χαμένη ευκαιρία. Να ρίξετε μολότωφ στην ρηχότητά μας, την τεμπελιά μας, την μαλακία μας —τα θέλουμε όλα εύκολα στο πιάτο—, την βαρβαρότητά μας και την προπαγάνδα που οδηγεί την φωτιά στο κενό —και την οποία εν πολλοίς εμείς αναπαράγουμε.

***

Oτι είναι όλοι οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι αυτό είναι και οι μπάτσοι. Δεν ξεφεύγουνε από τον γενικό κανόνα. Ούτε έχουμε καμιά ιδιαιτέρως καταπιεστική εξουσία - σαν αυτές της δυτικής Ευρώπης ώστε να χρειάζεται μία σκληρή αστυνομία για να την προστατεύση —ούτε οι Έλληνες είναι σε καθεστώς μόνιμης επανάστασις. Αεριτζίδικα όλα, ελαφρά και ανεμόδερτα. Που να δείτε την Γαλλική, την Αγγλική ή την Γερμανική αστυνομία. Η δική μας όπως ξέρετε βρίσκεται τα τελευταία 30 χρόνια σε λευκή απεργία.

Αλλά το κυριότερο. Ζούμε σε χρόνους πρωτοφανούς παρακμής. Η απουσία της σκέψις, της κρίσις, της σοβαρής ανάλυσις των γεγονότων και των καταστάσεων - οδηγεί ένα τμήμα της αριστεράς σε πόλεμο κατά της αστυνομίας. Δεν ξέρουνε τι τους γίνεται, δεν ξέρουνε τι συμβαινει, δεν έχουνε να προτείνουνε τίποτα —και να η αστυνομία, η εύκολη λύσι. Είναι τόσο γελοία η κατάστασι που ακόμα και στις πορείες για το συνταξιοδοτικό, για την ανεργία του Σκαραμαγκά, για εμπριμέ περίπτερα —πάντα και παντού— όλοι πρώτα καταγγέλουνε την αστυνομία και εκφυλίζουνε κάθε συζήτησι σε συζήτησι για την αστυνομική βία. Αυτή είναι η μόνη πολιτική πράξι όλης της ανίκανης αριστεράς. Η σύγκρουσι με την αστυνομία.

Αυτή η παρακμιακή κατάστασι της αλογίας και στην παρούσα εξέγερσι.

Ενα σκιάχτρο που εντέλει το χρησιμοποιούνε και οι άλλοι εντέχως. Η αστυνομία, η Χρυσή Αυγή και κουρουφέξαλα. Απολύτως ψευδής εικόνα.

***

Μία εξέγερσι που αν είχε μέσα της κάτι - αυτό κρύβεται και χάνεται με τα αντι/αστυνομικά συνθήματα αποκλειστικώς και την μπουρδολογία περί φασισμού και φασιστικής αστυνομίας. Ο φασισμός είναι πολιτική επιλογή του κεφαλαίου και το κεφάλαιο σήμερα είναι κοσμοπολίτικο και παγκοσμιοποιημένο —ευνοεί την μετανάστευσι και τον πολυπολιτισμό.

Αστειεύεστε; Φασισμός χωρίς Κρούπ δεν γίνεται. Φασιστάκια υπάρχουνε ασφαλώς —μία αμελητέα ποσότητα—χωρίς πολιτική έκφρασι και με το ίδιο ειδικό βάρος που έχουνε οι αρχαιολάτρες.

Δεν είμαστε στον Δεκέμβρη του ‘40 αλλά στον Δεκέμβρη του 2008.

***

Η μεταμαρξιστική μεταναρχική σύγχρονη αφασία - η ελευθερία σε ένα μπουκάλι με βενζίνη.

Τίποτα θετικό δεν έχει μία εξέγερσι - και τίποτα θετικό οι καταστροφές που προκαλεί. Τίποτα για όλους και τίποτα για τον καθένα —μόνο οργή και απελπισία. Η δικαία αιτία δεν δικαιώνει την πράξι («την έσφαξα γιατί την αγαπούσα»). Οσοι εκπαιδεύουνε την νεολαία στην εξέγερσι, τα κτήνη του μέλλοντος εκπαιδεύουνε. «Μάθημα 1ο. Εφοδος των μαθητών στα τμήματα» —κατά το φασιστικό πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας. Αυτοί οι μαθητές είναι οι αυριανοί μπάτσοι.

Κάθε εξέγερσι είναι ένας αγώνας προς την αυτογνωσία. Κάθε εξέγερσι είναι η αγωνία της ενότητος των διεστώτων —των θραυσμάτων ενός κατακερματισμένου κόσμου. Κάθε εξέγερσι είναι μία επανα/εφεύρεσι του κόσμου. Και της γλώσσας. Κάθε εξέγερσι μαθαίνει. Ξεχωρίζει αυτό που έχει ουσία από εκείνο που δεν έχει, το σπουδαίο από το ασήμαντο, την αλήθεια από το ψεύδος. Κάθε εξέγερσι ζητά τον Λόγο της —την κατάργησι της οργής και της απελπισίας, την υπέρβασι της αιτίας που την πυροδότησε.

Χωρίς αυτά —χωρίς την ανακάλυψί τους— η εξέγερσι είναι μόνο σκοτάδι.

***

Η εξέγερσι είναι αναπόφευκτη —όχι μόνο εδώ αλλά παντού σε όλη την Ευρώπη - και την πυροδοτεί πράγματι ο ζόφος της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Προηγούνται οι νέοι —γιατί είναι οι μόνοι που μένουνε έξω από την συμβιβαστική διαφθορά που καλλιεργεί η ανάγκη.

Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι στόχος της εξέγερσις είναι η εκδίκησι —το τυφλό μίσος για έναν κόσμο και μία χώρα που ζει στο σκοτάδι. Συμπληρώνουνε δε ότι αυτός είναι ο νόμος των εξεγέρσεων, και ότι υπό τις παρούσες συνθήκες ΔΕΝ μπορεί να γίνη τίποτα άλλο και αλλοιώς.

Ολες οι δυνάμεις της συντήρησις έχουνε ενεργοποιήσει όλους τους κατασταλτικούς μηχανισμούς τους, ώστε πράγματι να πιστέψουμε ότι στόχος είναι η εκδίκησι —και ότι τίποτα άλλο δεν γίνεται.

Μπορώ αν θέλετε να τους ονομάσω αυτούς τους μηχανισμούς. Είναι κυρίαρχοι στην παρούσα εξέγερσι —την κατευθύνουνε και την καθοδηγούνε— ώστε να μείνη αυτό που είναι. Τυφλή.

***

Η αυτοκρατορία κυριαρχεί με το πνευματικό περιεχόμενο και τα ιδεολογήματα που τις προσφέρουνε οι πρώην κουμμουνιστές, οι πρώην τροτσκιστές, τα παιδιά των εξεγέρσεων και των κινημάτων της δεκαετίας του 60. οι εξεγερθέντες του Μαη του 68, τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Και εκείνες οι εξεγέρσεις του παρελθόντος ήταν απείρως μαζικότερες και πλουσιότερες από την σημερινή «τυφλή» εξέγερσι, όπως την ονομάζουν.

Τυφλή γιατί της βγάλανε τα μάτια.

***

Οι περισσότεροι μένουνε στην μορφή. Επίσης προβάλουνε τα εσωτερικά δικά τους επί των γεγονότων. Μεταφέρουν εικόνες που έζηαν σαν μία άλλη τηλεόρασι. Οι εικόνες αυτές είναι τόσο παραπλανητικές —όσο και οι εικόνες των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων. Από όλες λείπει το νόημα της εξέγερσις, το ιδιαίτερο νόημα που αποκαλύπτει και ερμηνεύει τα γεγονότα.

Προσωπικώς απεχθάνομαι κάθε εξουσία ανθρώπου από άνθρωπο που δεν έχει παραχωρηθεί οικοιοθελώς και στην βάσι της αγάπης —σκέτο το οικοιοθελώς δεν φτάνει. Πώς μπορώ να συμμετέχω έστω με την ψυχή μου σε κάτι όταν δεν γνωρίζω τις αιτίες και τους στόχους του; Οσοι τρέχουνε με τα μολότωφ στα χέρια και δεν ξέρουνε γιατί το κάνουνε δεν είναι ελεύθεροι, είναι εξουσιαζόμενοι, και στην περίπτωσι του περιπτερά που του σπάσανε το περίπτερο εξουσιαστές.

Οι αληθινοί αναρχικοί πυρπολούνται από την αγάπη για τον συνάνθρωπο —δεν πυρπολούνε ξένα αυτοκίνητα. Αν θέλουνε φωτιά βάζουνε στο δικό τους αυτοκίνητο πρώτα.

Δεν καταδικάζω την εξέγερσι —άλλο λέγω. Αναζητώ το νόημά της, τις ειδικές αιτίες και τους στόχους της, τους αναφερόμενους στον Δεκέμβρη του 2008 —όχι στην στάσι του Νίκα.

Θυμάμαι τις πάνδημες λαϊκές εξεγέρσεις των γυναικών στην Χιλή κατά της κυβερνήσεως του Αλλιέντε. Χιλιάδες στους δρόμους —με τους άδειους τετζερέδες— και ήσαν αυτές οι λαϊκές εξεγέρσεις που προετοίμασαν το πραξικόπημα.

Θυμάμαι το πλήθος των κτηνωδών βαρβάρων, των βιαστών, των πλιατσικολόγων και μαχαιροβγαλτών που υπό την ηγεσία του Σπάρτακου εξέφρασαν μία βαθειά ανθρώπινη συνθήκη που η υπόλοιπη ανθρωπότητα —στην οποία περιλαμβάνεται ακόμα και ο Αριστοτέλης— κατάλαβε μετά από αιώνες.

Και καταλήγω. Η μορφή δεν καθορίζει το περιεχόμενο. Η εικόνα δεν περιέχει το νόημά της. Τι συνέβει ακριβώς στην Ελλάδα τον Δεκέμβρη του 2008; Ξερει κανένας να μου πη ή δεν ξέρει;

***

Η εξέγερσι δεν ήταν τίποτα. Ούτε καλή, ούτε κακή. Οταν ήμουν μικρός έφιαχνα έναν κρατήρα λάσπης και τον γέμιζα νερό. Υστερα παρακολουθούσα καθώς τα πιό αδύνατα σημεία των τοιχωμάτων υποχωρούσαν και κατέρρεαν —και το νερό κυλούσε ελεύθερο. Καμμιά φορά το οδηγούσα εγώ. Ανοιγα με τα δάχτυλα μιά τρύπα στον κρατήρα κι οδηγούσα το νερό εκεί που ήθελα. Η εξέγερσι είναι αυτό που θα γίνη —ή που θα μπορούσε να γίνη. Αλλά δεν εγινε. Κανείς δεν έσκαψε το αυλάκι.

Τώρα το σκάβουνε οι απατεώνες —οι νεοταξίτες, οι Ιοί και οι μελλοντικοί υπουργοί του πασοκοσύριζα. Αυτό θα γίνη η εξέγερσι.Α. Φαρμάκης

Σα να μη πέρασε μια μέρα...

2008-12-11T01:19:00.001+02:00

Είναι τουλάχιστον αφελές να πιστέψει κανείς πως όλα όσα διαδραματίζονται από τους δήθεν αντιεξουσιαστές, όπως τους έχει βαφτίσει η αστική προπαγάνδα, με αφορμή την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου από τις δυνάμεις καταστολής, δηλαδή οι φωτιές, τα συντονισμένα και ταυτόχρονα σε πολλές πόλεις της χώρας τυφλά χτυπήματα, αποτελούν αυθόρμητη έκφραση αγανάκτησης απέναντι στην κρατική βία, ή κίνημα ενάντια στην κρατική καταστολή.

Η οργανωμένη εκδήλωση αυτής της μορφής δράσης, από ομάδες που ευθέως εχθρεύονται και καταπολεμούν την οργανωμένη μαζική πάλη, και που αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της εξουσίας των μονοπωλίων για ένταση της κρατικής βίας και καταστολής ενάντια στο οργανωμένο λαϊκό, κατά της πολιτικής και της εξουσίας των μονοπωλίων, κίνημα, άλλο πράγμα δείχνει.

Αλήθεια, ποιοι και πώς συντονίζουν αυτή τη δράση των δήθεν αγανακτισμένων που εκτονώνονται με τυφλή βία για να προκαλέσουν καθολική κρατική καταστολή ενάντια στο λαϊκό κίνημα;

Ποιος ο ρόλος και ο σκοπός αυτών που τους ωθούν σ' αυτή τη δράση;

Και ας μη μας δουλεύουν με το διαδίκτυο και τα SMS, γιατί αυτά δεν εκπέμπονται αυθόρμητα και χωρίς οργάνωση και επιτελεία εντός και εκτός επικράτειας για τη στήριξη της αστικής εξουσίας.

Ενα ερώτημα επίσης είναι η σύμπραξη δυνάμεων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μ' αυτούς.

Πάντως αυτή η πραγματικότητα προβάλλει για άλλη μια φορά την ανάγκη οργανωμένης ταξικής πάλης λαού και νεολαίας και επαγρύπνηση σε τυχοδιωκτισμούς απ' όπου και αν προέρχονται, που βάζουν μπουρλότο στην ανάταση των λαϊκών αγώνων.

Ριζοσπάστης, 9-12-2008

***

Καταγγέλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου, την Τετάρτη 14 του Νοέμβρη, 550 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της Αμερικανικής CIA με σκοπό να προβάλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις. Για να μπορέσουν έτσι να απομονώσουν το κίνημα μας και την εκδήλωση μας από το σύνολο του λαού και της νεολαίας.

ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ Νο 8, 1974

Των ημερώνε...

2008-12-10T21:20:00.001+02:00

Η παρακμή και πτώση της Θεαματικής Εμπορευματικής-Οικονομίας

Από τις 13 έως τις 16 Αυγούστου του 1965, οι νέγροι του Λος Άντζελες εξεγέρθηκαν. Ένα περιστατικό ανάμεσα στην τροχαία και κάποιους πεζούς κατέληξε σε δυο μέρες αυθόρμητων συγκρούσεων. Οι δυνάμεις της τάξης, παρ’ όλες τις ενισχύσεις που έλαβαν, δεν κατόρθωσαν να ανακτήσουν τον έλεγχο των δρόμων. Την τρίτη ημέρα, οι νέγροι είχαν οπλιστεί πλέον, σπάζοντας καταστήματα οπλισμού, και μπορούσαν έτσι να ανοίξουν πυρ στα αστυνομικά ελικόπτερα. Χρειάστηκαν τελικά χιλιάδες στρατιώτες —μία ολόκληρη μονάδα πεζικού υπό την κάλυψη τεθωρακισμένων— ώστε να παραδοθεί η περιοχή του Γουότς, και αρκετές ακόμη ημέρες συγκρούσεων στο δρόμο ώστε να τεθεί υπό έλεγχο. Οι εξεγερμένοι δεν δίστασαν να πλιατσικολογήσουν και να κάψουν τα μαγαζιά της περιοχής. Οι επίσημες αναφορές κάνουν λόγο για 32 νεκρούς, ανάμεσα τους 27 νέγροι, 800 τραυματίες και 3,000 συλληφθέντες.

Οι αντιδράσεις από όλες τις πλευρές ήταν εξαιρετικά διαφωτιστικές: η επαναστατική πράξη πάντα αποκαλύπτει την ουσία των προβλημάτων, δίνοντας μια ασυνήθιστη και ασυνείδητη αλήθεια στις διάφορες θέσεις των αντιπάλων της. Ο αρχηγός της αστυνομίας, Ουίλιαμ Πάρκερ, για παράδειγμα, αρνήθηκε κάθε μεσολάβηση που του προτάθηκε από τις διάφορες οργανώσεις των νέγρων, λέγοντας ορθά ότι οι εξεγερμένοι δεν είχαν αρχηγό. Προφανώς, καθώς οι μαύροι δεν είχαν αρχηγό, επρόκειτο για την στιγμή της αλήθειας και για τις δυο πλευρές. Τι ήθελε ο Ρόυ Ουίλκινς, γενικός γραμματέας της NAACP εκείνη τη στιγμή; Ζήτησε οι εξεγερμένοι να κατασταλλούν «με τη χρήση κάθε απαραίτητης δύναμης». Και ο Καρδινάλιος του Λος Άντζελες, ΜακΊνταϊρ, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε εντόνως, δεν διαμαρτυρήθηκε ενάντια στην δύναμη της καταστολής, όπως θα περίμενε κανείς με λεπτότητα να πράξει —δεδομένης της υποτιθέμενου «εκσυγχρονισμού» της Καθολικής Εκκλησίας. Αντίθετα, διαμαρτυρήθηκε όσο πιο έντονα γίνεται ενάντια στην «προσχεδιασμένη επίθεση ενάντια στα δικαιώματα του διπλανού μας, το σεβασμό στο νόμο και τη διατήρηση της τάξεως», ζητώντας από τους καθολικούς να αντιταχθούν στο πλιάτσικο και την προφανώς αδικαιολόγητη βία.

Όλοι οι θεωρητικοί και «εκπρόσωποι» της διεθνούς Αριστεράς (ή, της κατάντιας της) κατέκριναν την ανευθυνότητα και την αταξία, το πλιάτσικο και πάνω από όλα το γεγονός ότι όπλα και αλκοόλ ήταν ανάμεσα στους πρώτους στόχους του πλιατσικολογήματος, όπως και, τέλος, ότι οι εξεγερμένοι του Ουάτς είχαν ανάψει πάνω από 2,000 φωτιές για να φωτίσουν την μάχη τους και το πανηγύρι τους. Ποιος θα βρεθεί να υπερασπιστεί τους εξεγερμένους του Λος Άντζελες με τους όρους που τους αξίζουν; Ε, λοιπόν, θα το κάνουμε εμείς. Ας αφήσουμε τους οικονομολόγους να κλαίγονται για τα 27 εκατομμύρια δολάρια που χάθηκαν, τους πολεοδόμους για ένα από τα πιο όμορφα σουπερμάρκετ τους που κάηκε και τον ΜακΊντάϊρ για τον δολοφονημένο βοηθό αστυφύλακα. Ας αφήσουμε, τέλος, τους κοινωνιολόγους να θρηνούν για τον παραλογισμό και την μέθη αυτής της εξέγερσης. Δουλειά ενός επαναστατικού εντύπου δεν είναι μόνο να δικαιολογήσει τους επαναστατημένους του Λος Άντζελες, αλλά και να βοηθήσει να έρθουν στο φως τα πραγματικά τους κίνητρα: να εξηγήσει δηλαδή θεωρητικά την αλήθεια που αναζητούν μέσω της πρακτικής τους δράσης.

(…)

Μέχρι τώρα, οι διαδηλώσεις του κινήματος «Πολιτικών Δικαιωμάτων» των νέγρων είχαν κρατηθεί από τους ηγέτες του στα όρια ενός νομικού συστήματος που παραβλέπει την πλέον ανυπόφορη βία εκ μέρους της αστυνομίας και των ρατσιστών: στην Αλαμπάμα, για παράδειγμα, τον προηγούμενο Μάρτιο, την εποχή των διαδηλώσεων στο Μοντγκόμερι, λες και το σκάνδαλο των προηγούμενων επιθέσεων της αστυνομίας δεν ήταν αρκετό, μια κρυφή συμφωνία μεταξύ της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, του κυβερνήτη Ουάλας και του (Μάρτιν Λούθερ) Κίνγκ είχε οδηγήσει τους διαδηλωτές στην Σέλμα, στις 10 Μαρτίου, να κάνουν πίσω με την πρώτη προτροπή, καταφεύγοντας στην αξιοπρέπεια και την προσευχή. Έτσι, η αναμέτρηση την οποία επιζητούσε το πλήθος είχε περιοριστεί στο ψέμα μιας απλά δυνητικής αναμέτρησης. Εκείνη την στιγμή, η Μη-Βία είχε αγγίξει το αξιοθρήνητο όριο του θάρρους της: πρώτα κάθεσαι και δέχεσαι τα κτυπήματα του εχθρού και μετά επιδεικνύεις το ηθικό σου μεγαλείο έως του σημείου να τον γλυτώσεις από να ασκήσει περαιτέρω βία. Αλλά το βασικό είναι ότι το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων, παραμένοντας στα πλαίσια του νόμου, δεν δημιουργούσε παρά νομικά προβλήματα.

Είναι βέβαια λογικό να επικαλεστεί κανείς το νόμο νόμιμα. Είναι όμως παράλογο να κάνεις νόμιμη επίκληση ενάντια σε μια ολοφάνερα παράνομη αδικία, λες και αυτή θα εξαφανίζονταν αν απλά την καταδείκνυαν. Γιατί είναι ολοφάνερο ότι η εξόφθαλμα και εξοργιστικά ολοφάνερη αδικία —από την οποία οι μαύροι ακόμα υποφέρουν σε πολλές Αμερικάνικες πολιτείες—, έχει τις ρίζες της σε μια κοινωνικό- οικονομική αντίφαση την οποία οι υπάρχοντες νόμοι απλά δεν μπορούν να αγγίξουν, και την οποία κανένα νομοθέτημα δεν θα μπορέσει να ξεφορτωθεί ενάντια στην θέληση στοιχειοδέστερων πολιτισμικών νόμων της κοινωνίας. Και είναι ενάντια σε αυτούς που οι νέγροι επιτέλους υψώνουν τις φωνές τους και ζητούν το δικαίωμα στη ζωή. Στην πραγματικότητα, ο Αμερικάνος μαύρος ζητάει την ολική κοινωνική επανάσταση —ή τίποτα.

Το πρόβλημα αυτής της ανάγκης για επανάσταση προκύπτει από μόνο του από την στιγμή που οι μαύροι αρχίζουν να χρησιμοποιούν επαναστατικά μέσα. Η μετάβαση σε τέτοιες πρακτικές συμβαίνει στο επίπεδο της καθημερινής τους ζωής, εμφανιζόμενο ταυτόχρονα ως η πλέον τυχαία και η πλέον δικαιολογημένη εξέλιξη. Το ζήτημα δεν είναι πλέον η κατάσταση του Αμερικάνου μαύρου, αλλά η κατάσταση της Αμερικής —ακόμα και αν είναι οι μαύροι που τυχαίνει να το θέτουν πρώτοι. Δεν επρόκειτο για φυλετική σύγκρουση: οι εξεγερμένοι άφησαν τους λευκούς που ήταν στο διάβα τους απείραχτους, επιτιθέμενοι μόνο στους λευκούς αστυνομικούς. Αντίστοιχα, η μαύρη αλληλεγγύη δεν επεκτάθηκε στους μαύρους καταστηματάρχες, ούτε καν στους μαύρους οδηγούς αυτοκινήτων. Ακόμα και Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, στο Παρίσι τον περασμένο Οκτώβριο, αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι η κατάσταση ξεπερνούσε την ειδικότητα του: «Δεν είναι φυλετικές εξεγέρσεις αυτές», είπε, «αλλά ταξικές».

Η εξέγερση του Λος Άντζελες ήταν μια εξέγερση ενάντια στα καταναλωτικά προϊόντα, μια εξέγερση εργατών καταναλωτών υποδουλωμένων στο αξιακό σύστημα της κατανάλωσης. Οι μαύροι του Λος Άντζελες —όπως οι νεαροί παραβατικοί όλων των ανεπτυγμένων χωρών, αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό καθώς πρόκειται για μια τάξη χωρίς μέλλον παγκόσμια, μια μερίδα του προλεταριάτου ανίκανη να πιστέψει στην ευκαιρία της ενσωμάτωσης και της προαγωγής— παίρνουν την σύγχρονη καπιταλιστική προπαγάνδα κυριολεκτικά, με το θέαμα τής της αφθονίας.

Θέλουν να κατέχουν άμεσα όλα τα αντικείμενα που τους δείχνουν και τους παρουσιάζουν ως αφηρημένα προσβάσιμα: θέλουν να τα χρησιμοποιήσουν άμεσα. Αυτός είναι ο λόγος που απορρίπτουν τις αξίες της ανταλλαγής, την εμπορευματική—πραγματικότητα που είναι η μήτρα της, η αιτία ύπαρξης της και ο τελικός της σκοπός, ο οποίος έχει προκαθορίσει τα πάντα. Μέσω της κλοπής και της δωρεάς επανακτούν μια χρήση η οποία αποκαλύπτει άμεσα το ψέμα του καταπιεστικού ορθολογισμού του εμπορεύματος, αποκαλύπτοντας ότι η σχέση τους και η εφεύρεση τους είναι τυχαία και μη αναγκαία. Το πλιάτσικο στην περιοχή του Ουάτς ήταν η πλέον άμεση πραγματοποίηση της διττής αρχής: «Στον καθένα ανάλογα με τις (ψευδείς) ανάγκες του» —ανάγκες οι οποίες καθορίζονται και παράγονται από το οικονομικό σύστημα το οποίο απορρίπτει η πράξη του πλιάτσικου.

Αλλά το γεγονός ότι η διαφημίσεις της ευμάρειας παίρνονται τοις μετρητοίς και πραγματοποιούνται άμεσα αντί να επιδιώκονται αενάως στα πλαίσια της αλλοτριωμένης εργασίας και εν όψει ολοένα αυξανόμενων αλλά απλησίαστων κοινωνικών αναγκών —αυτό το γεγονός σημαίνει ότι οι πραγματικές ανάγκες εκφράζονται στην γιορτή, την κατάφαση του παιχνιδιού και το πότλατς της καταστροφής. Εκείνος που καταστρέφει εμπορεύματα δείχνει την ανθρώπινη του υπεροχή έναντι των εμπορευμάτων Απελευθερώνει τον εαυτό του από τις τυχαίες μορφές που επισκιάζουν τις πραγματικές του ανάγκες. Οι φλόγες στο Ουώτς έκαψαν το σύστημα της κατανάλωσης!

Η κλοπή τεραστίων ψυγείων από ανθρώπους χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, ή με κομμένο το ρεύμα, αποτελεί την καλύτερη μεταφορά για το ψέμα της αφθονίας που μετατρέπεται σε αλήθεια στην διάρκεια του παιχνιδιού. Εφόσον δεν έχει πλέον αγοραστεί, το εμπόρευμα επιδέχεται πλέον κριτική και τροποποίηση, σε όλες τους τις μορφές. Μόνο εφόσον πληρώνεται με χρήμα, σαν ένα status symbol της επιβίωσης, μπορεί να λατρεύεται φετιχιστικά. Το πλιάτσικο είναι η φυσική απάντηση στην κοινωνία της αφθονίας: η αφθονία όμως, δεν είναι κατά κανένα τρόπο φυσική ή ανθρώπινη —είναι απλά η αφθονία των εμπορευμάτων. Το πλιάτσικο, ακόμα, μια και καταστρέφει τα εμπορεύματα ως εμπορεύματα, αποκαλύπτει την ύστατη υπεράσπιση τους, δηλαδή το στρατό, την αστυνομία και τις άλλες ειδικευμένες οργανώσεις που κατέχουν το μονοπώλιο της δύναμης στο Κράτος. Τι είναι ένας αστυνομικός; Είναι ο ενεργός υπηρέτης του εμπορεύματος, ο άνθρωπος που έχει ολοκληρωτικά αφοσιωθεί στο εμπόρευμα, αυτός που δουλειά του είναι να εξασφαλίζει ότι ένα προϊόν της ανθρώπινης εργασίας παραμένει εμπόρευμα, δηλαδή ότι έχει την ιδιότητα να ανταλλάσσεται με χρήμα, αντί να είναι π.χ. ένα απλό ψυγείο ή όπλο —ένα απλό αντικείμενο, το οποίο παθητικά περιμένει τον πρώτο που θα έρθει να το χρησιμοποιήσει. Πέρα και πάνω από την αναξιοπρέπεια του να στηρίζεσαι σε έναν αστυνομικό, οι μαύροι απορρίπτουν την αναξιοπρέπεια του να στηρίζεσαι στα εμπορεύματα.

Η νεολαία του Ουάτς, μη έχοντας μέλλον με τους όρους της αγοράς, κατάλαβε άλλη μια πραγματικότητα του παρόντος, και η αλήθεια αυτή ήταν τόσο ελκυστική που τράβηξε όλον τον πληθυσμό, άνδρες, γυναίκες, παιδιά —ακόμα και κοινωνιολόγους που έτυχε να βρίσκονται εκεί. Μια νεαρή μαύρη κοινωνιολόγος, η Μπόμπι Χόλον, είχε δηλώσει τα εξής στην Χέραλντ Τρίμπιουν τον Οκτώβριο: «Πριν ο κόσμος ντρέπονταν να πει ότι είναι από το Ουάτς. Το έλεγαν μέσα απ’ τα δόντια. Τώρα το δηλώνουν με περηφάνια. Αγόρια που πριν τριγύριζαν με τα πουκάμισα τους ανοικτά και που μπορεί να σου έβγαζαν μαχαίρι στο λεπτό, έρχονταν εδώ κάθε πρωί. Οργάνωναν την διανομή του φαγητού. Βέβαια, δεν έχει νόημα να υποκριθούμε ότι το φαΐ δεν προέρχονταν από πλιάτσικο… Όλα αυτά τα χριστιανικά μπλά μπλά έχουν χρησιμοποιηθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό ενάντια στους νέγρους. Ακόμα και αν πλιατσικολογούσαν για δέκα χρόνια και πάλι δεν θα είχαν ισοφαρίσει τα μισά από τα χρήματα που τους έχουν κλέψει τόσα χρόνια… Εγώ, είμαι απλά ένα μικρό μαύρο κορίτσι». Η Μπόμπι Χόλον, η οποία ορκίστηκε να μην πλύνει το αίμα που κάλυψε τα σανδάλια κατά την εξέγερση, πρόσθεσε: «Όλος ο κόσμος είναι στραμμένος στο Ουάτς τώρα».

(…)

Θέλοντας να συμμετάσχουν πραγματικά και άμεσα στην αφθονία —η οποία αποτελεί άλλωστε επίσημη αξία για κάθε Αμερικάνο— απαιτούν την εξισωτική πραγματοποίηση του Αμερικανικού θεάματος της καθημερινής ζωής: απαιτούν να δοκιμαστούν οι ήμι—παραδεισένιες ήμι—γήινες αξίες του θεάματος. Είναι όμως βασικό χαρακτηριστικό του θεάματος ότι δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, άμεσα ή εξισωτικά: ούτε καν για τους λευκούς. Παίρνοντας λοιπόν τοις μετρητοίς το καπιταλιστικό θέαμα, οι μαύροι ήδη το απορρίπτουν. Το θέαμα είναι ένα ναρκωτικό για σκλάβους. Δεν πρέπει να το λάβει κανείς κυριολεκτικά, αλλά να το ακολουθεί από μικρή απόσταση. Αν δεν υπήρχε αυτή η μικρή έστω απόσταση θα ήταν σκέτο κουκούλωμα. Η πραγματικότητα είναι ότι σήμερα στις ΗΠΑ οι λευκοί είναι σκλάβοι των εμπορευμάτων ενώ οι μαύροι τους αντιτίθενται. Οι μαύροι ζητούν περισσότερα από τους λευκούς —αυτός είναι ο πυρήνας ενός άλυτου προβλήματος, ή μάλλον ενός που λύνεται μόνο μέσα από την διάλυση του λευκού κοινωνικού συστήματος. Γι’ αυτό και οι λευκοί που θέλουν να απελευθερωθούν από την σκλαβιά τους πρέπει να βοηθήσουν τον αγώνα ων μαύρων, όχι ως φυλετικά αλληλέγγυοι φυσικά, αλλά σε μια παγκόσμια άρνηση των εμπορευμάτων, και, σε τελική ανάλυση, του Κράτους. Η οικονομική και κοινωνική καθυστέρηση των μαύρων τους επιτρέπει να δούνε τι είναι στην πραγματικότητα ο λευκός καταναλωτής, και η περιφρόνησή τους για τον λευκό δεν είναι άλλη από την περιφρόνησή τους προς κάθε παθητικό καταναλωτή.

(…)

Ο ορθολογικός κόσμος που προέκυψε από την βιομηχανική επανάσταση απελευθέρωσε τα άτομα από τους τοπικούς και εθνικούς τους διαχωρισμούς και τα ένωσε σε μια παγκόσμια κλίμακα. Αρνείται όμως το Λόγο διαχωρίζοντας τα για άλλη μια φορά, σύμφωνα με μια υπόγεια λογική εκφρασμένη σε τρελές ιδέες και παράλογα συστήματα αξιών. Ο άνθρωπος, αποξενωμένος από τον κόσμο του, περιστοιχίζεται παντού από ξένους. Οι βάρβαροι δεν είναι πλέον στα άκρα του κόσμου, είναι δίπλα μας, εκβαρβαρισμένοι από την ίδια την γενική εξαναγκαστική συμμετοχή στην ιεραρχική κατανάλωση. Ο ανθρωπισμός που αποκρύβει αυτό το γεγονός αντιτίθεται στην ανθρωπότητα, και είναι η άρνηση της δραστηριότητας του και των επιθυμιών του. Είναι ο ανθρωπισμός των εμπορευμάτων, που εκφράζει την επιείκεια του παρασίτου, δηλαδή του εμπορεύματος, απέναντι στους ανθρώπους με τους οποίους τρέφεται. Για εκείνους που αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους ως αντικείμενα, τα αντικείμενα μοιάζει να αποκτούν ανθρώπινη ποιότητα, ενώ, αντίθετα, οι εκδηλώσεις της πραγματικής ανθρώπινης δραστηριότητας μοιάζουν με ασύνειδη ζωώδη συμπεριφορά. Έτσι, ο αρχί-ανθρωπιστής του Λος Άντζελες, ο Ουίλιαμ Πάρκερ, δηλώνει: «Άρχισαν να συμπεριφέρονται σαν μαϊμούδες στο ζωολογικό κήπο».

Όταν οι αρχές της Καλιφόρνια κήρυξαν κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, οι ασφαλιστικές εταιρίες δήλωσαν ότι δεν καλύπτουν ζημιές πέρα σε αυτή την κλίμακα: δεν εγγυώνται παρά μόνο της ζημιές της απλής επιβίωσης. Στο σύνολό τους, οι Αμερικάνοι νέγροι, μπορούν να είναι ήσυχοι ότι, εφόσον παραμένουν σιωπηλοί, η επιβίωση τους τουλάχιστον είναι εξασφαλισμένοι. Εξάλλου ο καπιταλισμός είναι τόσο κεντρικός και εδραιωμένος στις ΗΠΑ, ώστε μπορεί να δίνει «κοινωνικές παροχές» στους πλέον φτωχούς. Αλλά απλά επειδή είναι πίσω στην πρόοδο της κοινωνικά οργανωμένης επιβίωσης, οι μαύροι θέτουν τα προβλήματα της ζωής, και δεν ζητούν να επιβιώσουν αλλά να ζήσουν. Οι μαύροι δεν έχουν τίποτα δικό τους να ασφαλίσουν: έχουν να καταστρέψουν όλες τις μορφές της ασφάλειας και της ιδιωτικής ασφάλισης που γνωρίζουμε. Εμφανίζονται ως αυτό που πράγματι είναι: οι παντοτινοί εχθροί —όχι της πλειοψηφίας των Αμερικάνων, αλλά του αλλοτριωμένου τρόπου ζωής όλης της σύγχρονης κοινωνίας. Η πλέον ανεπτυγμένη βιομηχανικά χώρα μας δείχνει το δρόμο που θα ακολουθηθεί παντού εκτός αν το σύστημα καταλυθεί.

Δεκέμβριος, 1965.

Καταστασιακή Διεθνής.

Πρόχειρη —επί ποδός— μετάφραση από τον υποφαινόμενο. Πολύ καλύτερη —αλλά όχι εύκαιρη— θα βρείτε από τον Γιάννη Ιωαννίδη, στις εκδόσεις Ύψιλον ("Το ξεπέρασμα τής τέχνης").

Somebody got murdered

2008-12-07T21:22:00.001+02:00

Someone lights a cigarette
While riding in a car
Some ol' guy takes a swig
And passes back the jar
But where they were last night
No-one can remember
Somebody got murdered
Goodbye, for keeps, forever

Somebody got murdered
Somebody's dead forever

And you're minding your own business
Carrying spare change
You wouldn't cosh a barber
You're hungry all the same
I been very tempted
To grab it from the till
I been very hungry
But not enough to kill

Somebody got murdered
His name cannot be found
A small stain on the pavement
They'll scrub it off the ground
As the daily crown disperses
No-one says that much
Somebody got murdered
And it' left me with a touch

Somebody got murdered
Somebody's dead forever
Sounds like murder!
Those shouts!
Are they drunk down below?

It's late, and my watch stopped
Some time ago
Sounds like murder!
Those screams!
Are they drunk down below?

Χριστουγεννιάτικο δίστιχο

2008-12-03T21:00:00.001+02:00

«Σφίγγουν το ζωνάρι» οι Ευρωπαίοι ενόψει εορταστικής περιόδου, αγοράζοντας λιγότερα και φθηνότερα δώρα, ενώ στρέφονται και προς τα εκπτωτικά καταστήματα για το εορταστικό τραπέζι, σύμφωνα με έρευνα. Από εδώ

Last Christmas I gave you my heart,
φέτος θα πάρεις τ' αρχίδια μου.

Αφέλεια revisited

2008-11-22T03:30:00.001+02:00

Έγραφε προ ημερών ο Old Boy:

Aφέλεια δεν είναι να είσαι ευχαριστημένος που κέρδισε ο Ομπάμα, αφέλεια δεν είναι να νιώθεις ότι κάτι πολύ θετικό συνέβη στην Αμερική, αφέλεια δεν είναι να συμμερίζεσαι το πνεύμα ανάτασης και αισιοδοξίας που επικρατεί παγκόσμια.

Αν δεν είναι αυτό αφέλεια, τότε τι είναι;!

Αφέλεια είναι να επισημαίνεις γραπτά ή προφορικά πληροφορίες ήδη γνωστές.

Το λεξικό Τριανταφυλλίδη πάντως μας δίνει στο λήμμα αφέλεια:

β. απλοϊκότητα στη σκέψη: Tα πίστεψε από ~, ευπιστία. Είχα την ~ να πιστέψω στις υποσχέσεις του.

Την πληροφορία ότι ο Ομπάμα εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ με ένα από τα δύο κόμματα του αμερικάνικου πολιτικού κατεστημένου την έχουμε και εμείς.

Την πληροφορία ότι δεν εξελέγη με κάποιο δικό του κίνημα, ότι έπαιξε με τους όρους του παιχνιδιού και ότι χρηματοδοτήθηκε από ένα σημείο κι ύστερα από τους ίδιους που χρηματοδότησαν τον Μακέιν την έχουμε και εμείς.

Ακόμη περισσότερο, την πρόβλεψη ότι καθόλου δεν αποκλείεται κάποια στιγμή στο μέλλον να βομβαρδίσει κι αυτός μια καινούρια χώρα και να ξεκινήσει έναν δικό του πόλεμο, ναι, μπορούμε να την κάνουμε κι εμείς.

Ναι, αλλά από ότι φαίνεται έχετε και πληροφορίες που οι λοιποί στερούμαστε. Αλλιώς, προς τι η αισιοδοξία;

Αφέλεια είναι να ισοπεδώνεις αυτό που έγινε και τις προσδοκίες που γεννά, κρίνοντας τα πράγματα απ' έξω, κρίνοντας το πακέτο «ΗΠΑ» ως σύνολο και μην κρίνοντας τι είναι προτιμότερο να συμβεί εντός του πακέτου αυτού.

Και τι μας νοιάζει εμάς τι θα συμβεί εντός του πακέτου αυτού, βρε αδερφέ; (αν δεχθούμε καν ότι θα συμβεί κάτι θετικό εντός του).

Μήπως να ενδιαφερθούμε και για τις εξελίξεις των δημοτικών εκλογών στην Τούλσα της Οκλαχόμας;

Αφέλεια είναι να κρίνεις τις εξελίξεις στην βάση του ρόλου που θα επιθυμούσες εσύ να έχουν οι ΗΠΑ, αντί να τις κρίνεις στην βάση του δεδομένου τους ρόλου.

Δηλαδής —για να κάνουμε ένα μη αφελές ερώτημα— τι άλλαξε, στη βάση του δεδομένου τους ρόλου, με την εκλογή Ομπάμα;

Αφέλεια είναι η υπενθύμιση των ακραίων ορίων των ΗΠΑ ως αρχή και τέλος της κουβέντας.

Αφέλεια είναι να μην προτιμάς την κίνηση προς το ένα άκρο από την κίνηση προς το άλλο, όσο πολύ κι αν απέχουν σε ορισμένους τομείς κι όσο ελάχιστα σε άλλους.

Δηλαδής, ποιά ακριβώς κίνηση —έστω και ελάχιστη— επιτέχθει και σε ποιούς τομείς;

Αρκεί ότι έφυγε ο αντιαισθητικός καμπόυς και ήρθε ο εκλεπτυσμένος αφροαμερικάνος —ή έχουμε και άλλες εξελίξεις επί του πρακτέου;

Αφέλεια, τέλος, είναι να μην βλέπεις ότι ακόμη κι αν ο Ομπάμα ξεκινήσει σε μερικά χρόνια παγκόσμιο πόλεμο, δεν είναι σήμερα και με βάση τα ως τώρα δεδομένα αφελής η ικανοποίηση για την εκλογή του.

Πως και έτσι; Απλά και μόνο επειδή μας διαβεβαιώνει η τελευταία αυτή πρόταση;

Ε, να και μια αντίθετη: Αφέλεια, τέλος, είναι να μην βλέπεις ότι ακόμη κι αν ο Ομπάμα δεν ξεκινήσει σε μερικά χρόνια παγκόσμιο πόλεμο, είναι σήμερα και με βάση τα ως τώρα δεδομένα αφελής η ικανοποίηση για την εκλογή του.

Τώρα πως να διαλέξουμε ανάμεσα στις δυο έξοχες αυτές διαβεβαιώσεις;

Έδώ ίσως να χρειάζονται εκείνα τα παλαιϊκά εργαλεία που λέγονται επιχειρήματα —πολιτικά, ιστορικά και έτσι.

Α, και που είστε:

Δεν μας τα λέει καλά ο «σύντροφος» Ομπάμα. Βεβαίως, δεν περιμέναμε να σπάσει τόσο νωρίς αυγά, αλλά να διατηρεί φασιστικού τύπου υδροκέφαλες υπηρεσίες που δημιούργησε ο Μπούς και να θέλει να τις στελεχώσει μάλιστα με ανθρώπους που χαρακτηρίζονται ως «γεράκια», είναι γεγονότα που δεν γεννούν ιδιαίτερη αισιοδοξία.

Για παράδειγμα, το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, αυτό το τερατούργημα που δημιούργησε η κυβέρνηση Μπους, διατηρείται. Εκεί θα τοποθετηθεί η σημερινή κυβερνήτης της Αριζόνας, Τζάνετ Ναπολιτάνο, η πρώτη γυναίκα εισαγγελέας. Η ίδια φημίζεται για τη σκληρή πολιτική που ακολούθησε στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και της μεθοριακής ασφάλειας.

Μερίδα του Τύπου, καθώς και οργανώσεις για τα πολιτικά δικαιώματα, σημειώνουν ότι υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στις προεκλογικές διακηρύξεις Ομπάμα και στις σημερινές κινήσεις του. Τονίζουν δε, ότι οι περισσότερες επιλογές του είναι άτομα του κατεστημένου της Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα της εποχής Κλίντον, αλλά και Μπούς. Ιδιαίτερα επικριτικοί είναι στο θέμα του Ιράκ, όπου ο Ομπάμα ήδη χαλάρωσε το αυστηρό χρονοδιάγραμμά του για την αποχώρηση των στρατευμάτων από το Ιράκ. Σήμερα έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις ιρακινών στη Βαγδάτη, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το χρονοδιάγραμμα παραμονής των αμερικανών τουλάχιστον για τρία χρόνια στη χώρα.

Η Χίλαρι Κλίντον, η οποία κατά πληροφορίες, προορίζεται για επικεφαλής του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, όχι μόνο ψήφισε υπέρ του πολέμου στο Ιράκ, και στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας της δήλωσε ότι δεν μετάνιωσε γι’ αυτό. Προβληματισμό επίσης προκαλεί και η πρόθεση να παραμείνει στο Πεντάγωνο ο υπουργός Άμυνας του Τζορτζ Μπους, Ρ. Γκέιτς.

Από το antinews

Ή, όπως το έθεσε ο Α.Φ σε προηγούμενο μας πόστιον:

Ο κόσμος ελπίζει γιατί θέλει την ελπίδα στο πιάτο ―χωρίς να κοπιάση, χωρίς τίποτα να θυσιάση. Αλλά δεν θα πολυδιαψευστή γιατί δεν πολυπιστεύη.

Απλώς τεμπελιάζουμε. Υπάρχει ελπίδα στον κόσμο ―αλλά θέλει κόπο να ψάξουμε να την βρούμε, να χαλάσουμε πολλά παπούτσια στο δρόμο, να εγκαταλείψουμε την βολή μας. Επειδή λοιπόν βαριόμαστε ―καταφεύγουμε στο εξωφρενικώς παράλογο με τον Ομπάμια! Ούτε ανεπανόρθωτα άρρωστοι από καλιφορνιζαίησον να είμασταν!

Για τον Ομπάμα

2008-11-09T19:23:00.001+02:00

Ο Ομπάμιας νέος Πρόεδρος.

Μετά τον Βούς όπως φαίνεται εκλέγονται σαν Πρόεδροι πρωταθλητές στην ρήψι κολοκύθας, αυτός που θα φάη τις πιό πολλές τηγανίτες με σιρόπι, κλπ ―δηλαδή εκπρόσωποι του αμερικανικού ονείρου, όπως είναι ο Ομπάμιας.

Τώρα ο κόσμος θα αλλάξη.

Ας πούμε τα Χριστούγεννα στον Λευκό Οίκο θα ακουστούνε ντίσκο με την Δόμνα Σάμμερ ―όχι οι μότορχαιντ όπως έγινε επί Βούς. Στο Ιρακ ο αμερικανικός στρατός θα λάβη σαφείς εντολές ―επιτέλους― να σκοτώνη σε κηδείες, όχι σε γάμους όπως κάνει τώρα. Αυτό έχει πολύ αρνητικό αντίκτυπο στα μυαλά και τις καρδιές, ενώ η κηδεία είναι από μόνη της ένα θλιβερό γεγονός ―και ο Ομπάμιας θα τις καταργήση.

Αλλά και στα δικά μας ―ιδιαιτέρως στο σκοπιανό― ο Ομπάμιας είναι αποφασισμένος να βάλη τα πράγματα στην αληθινή τους βάσι. Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν μαύροι. Που πας ρε Γκρουέφσκυ; Ενθουσιασμένη η Ντόρα με την λύσι του εθνικού μας προβλήματος.

***

Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως αυτός ο άνθρωπος όταν ξεκίνησε είχε μέσα του ζωντανό κάτι, για να φτάση να γίνη πρόεδρος έχει περάσει από εκατομμύρια εξετάσεων ―έχει δώσει και έχει αποδείξει πόσο πιστός είναι στο σύστημα, σε όλες τις βαθμίδες της εξουσίας. Ενα άδειο πουκάμισο είναι. Ο κόσμος ελπίζει γιατί θέλει την ελπίδα στο πιάτο ―χωρίς να κοπιάση, χωρίς τίποτα να θυσιάση. Αλλά δεν θα πολυδιαψευστή γιατί δεν πολυπιστεύη.

Απλώς τεμπελιάζουμε. Υπάρχει ελπίδα στον κόσμο ―αλλά θέλει κόπο να ψάξουμε να την βρούμε, να χαλάσουμε πολλά παπούτσια στο δρόμο, να εγκαταλείψουμε την βολή μας. Επειδή λοιπόν βαριόμαστε ―καταφεύγουμε στο εξωφρενικώς παράλογο με τον Ομπάμια! Ούτε ανεπανόρθωτα άρρωστοι από καλιφορνιζαίησον να είμασταν!

Αυτό δεν είναι ελπίδα ―είναι προδοσία κάθε ελπίδας.

Η ελπίδα καβαλάει ποδήλατο, καβαλάει γαϊδούρι ―όχι αεροπλανοφόρο. Η ελπίδα δεν φοράει ποτέ τα διάσημα των αυτοκρατόρων και των πλανηταρχών.

***

Ξεχνάτε ότι εδώ δεν έχουμε εκλογή προέδρου δεκαπενταμελούς στην Γκράβα ―στον οποίο προσωπικά προτιμώ να εναποθέσω τις ελπίδες μου για τις μικρές αλλαγές που λέτε, παρά στον Ομπάμια ―αλλά για τον πρόεδρο των ηπα. Είναι πέραν πάσης φαντασίας οι δυνάμεις που ισορροπούνε στο πρόσωπό του. Αυτή την ισορροπία εκφράζει ―και ταυτογχρόνως την συμπάθεια εκείνων που θα πληγούνε περισσότερο από την οικονομική καταστροφή.

Αν πιστεύετε ότι τα τεράστια στρατιωτικοπολιτικά συμπλέγματα, οι τραπεζίτες, ο διεθνής έλεγχος των αγορών, δύο ανοικτά πολεμικά μέτωπα και η στρατιωτική κατοχή δύο κρατών, ο έλεγχος των πρώτων υλών, των πυρηνικών όπλων, η ολοκλήρωσι της πλανητικής κυριαρχίας της δύσις κινδυνεύουνε στο ελάχιστο, στο όσο πατάει η γάτα, από τον πρόεδρο που οι ίδιοι προετοιμάσανε και εκλέξανε, δεν έχω τι άλλο να πω.

***

Ενα μόνο μένει. Ο συμβολισμός του χρώματος. Θα αποδειχθή αυτό που είναι στ' αλήθεια ―η ασήμαντη επιφάνεια των πραγμάτων ―και των ανθρώπων.

(Και που καταντήσαμε! Η αραβική αυτοκρατορία πριν από 1000 χρόνια είχε σουλτάνους μαύρους ―την Αιγυπτιακή δυναστεία― χωρίς κανένα πρόβλημα. Αυτοί οι βλάχοι οι αμερικανοί νομίζουνε ότι κάτι άλλαξε σε όλο τον πλανήτη επειδή αυτοί ―οι καραρατσιστές― τολμήσανε να βγάλουνε έναν μαύρο πρόεδρο).

Είναι βέβαια σημαντική η εκλογή ενός μαύρου προέδρου, όμως όχι τόσο σημαντική όσο νομίζουνε ορισμένοι. Ο πρόεδρος της υπερδύναμις δανείζει το πρόσωπο και την φωνή του σε τέτοιες πράξεις ισχύος ―που τελικά το χρώμα του σβύνει. Στο τέλος της θητείας του κανείς δεν θα θυμάται αν ήταν άσπρος ή μαύρος . Ο Κόλιν Πάουελ είναι ένα αλλο παράδειγμα του τρόπου που η δύναμι σβύνει το χρώμα.

***

Βλέπω πάντως το ίδιο σύστημα προπαγάνδας που δούλεψε επί Κλίντον ―και παρέσυρε όλη την παγκόσμια διανόησι και την παγκόσμια αριστερά (του κώλου) να χειροκροτεί τους «ανθρωπιστικούς» βομβαρδισμούς στην Βαλκανική― να δουλεύη πάλι.
Α. Φαρμάκης

Πως είδαν την εκλογή Ομπάμα στα αστικά κόμματα

2008-11-06T02:32:00.001+02:00

Η παπάρα της εβδομάδας

2008-11-04T23:01:00.001+02:00

Ο Νίκος Θέμελης δικαιώνει μοναδικά την ύπαρξη της στήλης μας.

Συνιστούμε ανεπιφύλακτα την επαρχιώτικη αυτή διασκευή του Κώδικα Ντα Βίντσι, καθώς διαθέτει τα πάντα: από ηρωϊκά πεσσόντες τούρκους ομοφυλόφιλους έως προδότες βυζαντινούς αυτοκράτορες και, βέβαια, εθνικούς μύθους.

Μαζί δε με το "Τι ζητούν οι Βάρβαροι" του Δημοσθένη Κούρτοβικ και το "μ.Χ" του Βασίλη Αλεξάκη, συνιστά μια πρώτης τάξεως τριλογία, καθώς μοιράζεται μαζί τους θεματολογία, στόχευση και λογοτεχνική αξία. Τέτοια άνθιση της προοδευτικής γραφής είχαμε να δούμε στην χώρα μας από τον καιρό της "Ελένης" του Γκατζογιάννη.

Σ' ένα Αϊβαλί όπου ακόμα κι ο αέρας έχει τουρκέψει, ο νεαρός Μανόλης δένεται φιλικά με τον Ισμαήλ, έναν ομοφυλόφιλο τούρκο από τη Μυτιλήνη, ξεριζωμένο λόγω της ανταλλαγής πληθυσμών που έχει προηγηθεί. Οι σελίδες όπου ο ήρωας αντικρούει το ερωτικό κέλευσμα του τελευταίου, χωρίς όμως και ν' απαρνηθεί τη συντροφιά του, είναι από τις ωραιότερες του βιβλίου και, όπως λέει ο Θέμελης, βασανίστηκε αφάνταστα για να τις γράψει. Η σεξουαλική ιδιαιτερότητα του Ισμαήλ θ' αποδειχτεί μοιραία για τον ίδιο -θα πέσει θύμα ανηλεούς ξυλοδαρμού από ομοεθνείς του. Προηγουμένως όμως θα έχει βοηθήσει όσο κανείς τον Μανόλη για να περάσει απέναντι και να συναντήσει τους δικούς του, φυγαδεύοντας μαζί του ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει: ένα μπαούλο με σπάνιες εκδόσεις όπου αποθησαυριζόταν ο πολιτισμός των Κυδωνιών, μαζί μ' ένα χειρόγραφο του 15ου αιώνα που οι Λινοί φυλούσαν από γενιά σε γενιά ως κόρη οφθαλμού, έχοντας όμως πλήρη συνείδηση ότι οι καιροί δεν επέτρεπαν να μοιραστούν με άλλους το περιεχόμενό του.

Αυτό ακριβώς είναι το όχημα που διάλεξε ο Θέμελης για να ξεδιπλώσει την ιστορία του. Ενα οικογενειακό κειμήλιο με τη μαρτυρία ενός ανώνυμου μοναχού για την Αλωση της Πόλης, σύμφωνα με την οποία ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν έπεσε στη μάχη ηρωικά, αλλά φυγαδεύτηκε άρον άρον με χρυσοπληρωμένο ψαράδικο στον Αθω! Φορέας ενός πολιτισμού που, όπως θα διαπιστώσει, λίγο ενδιαφέρει τους Ελλαδίτες, ο ήρωας του βιβλίου θα περάσει από φωτιά και σίδερο για να σταθεί στα πόδια του ως άτομο, ως εκπαιδευτικός κι ως οικογενειάρχης στη Μυτιλήνη, την Κομοτηνή και την Αθήνα.

Τη μοναδική φορά -στη διάρκεια σχολικής γιορτής για την 25η Μαρτίου- που θα τολμήσει να ψελλίσει ότι το σύμβολο του γένους ενδέχεται να ήταν προδότης, θα το πληρώσει πανάκριβα. Το ίδιο ακριβά θα πληρώσει και το συγχρωτισμό του με το -τόσο οικείο σ' αυτόν- μουσουλμανικό στοιχείο της Θράκης. Οπως και στην περίπτωση του Ισμαήλ, η βία που εισπράττει ο Μανόλης δεν εκτοξεύεται από «προαιώνιους» εχθρούς, αλλά από ομοεθνείς του.

Αν στο πρώτο μέρος της «Αλήθειας των άλλων» η δράση προχωράει σιγά σιγά, στο δεύτερο μέρος τα άλματα στο χρόνο είναι μεγάλα. Το συναισθηματικό κενό που άφησε στον Μανόλη ο χαμός του Ισμαήλ αναπληρώνεται τώρα από μια ανεξάρτητη όσο και βασανισμένη γυναίκα, τη Ρούσα. Μια μυτιληνιά κόρη παπά, «μαύρο πρόβατο» κι αυτή για την τοπική κοινωνία εξαιτίας του δεσμού της με αριστοκράτη Εγγλέζο. Κι ενώ θ' απορρίψει τον Μανόλη ερωτικά, θα ορίζει εμμέσως τις επιλογές του.

Ο γάμος του ήρωα με την Ευγενούλα, παιδική του φίλη απ' τις Κυδωνιές, οφείλεται περισσότερο σε μια αίσθηση καθήκοντος παρά στην εκπλήρωση ενός πάθους. Και η κοινή τους ζωή θα σημαδευτεί αμετάκλητα από τη στάση της τελευταίας απέναντι στους κομμουνιστές, καθώς προδίδοντας -κάτω απ' τα μάτια του Μανόλη...- έναν αριστερό συνάδελφό του στις αρχές, βάζει υποθήκη τη ζωή της. Οσο για το βάρος του χρέους που εκείνος κουβαλά, για την αποκατάσταση, όπως πιστεύει, της ιστορικής αλήθειας, θα περάσει στον πρωτότοκο γιο του, τον Ιωακείμ, τον οποίο ο Θέμελης φροντίζει να συστήσει από το εισαγωγικό κεφάλαιο του βιβλίου του.

Οι Λινοί μοιάζουν καταδικασμένοι όχι μόνο ν' αναχωρούν αλλά και να συμβιβάζονται, κι ο Ιωακείμ δεν θ' αποτελέσει εξαίρεση. Ιστορικός με λαμπρές σπουδές στο Λονδίνο, θα θυσιάσει τους ενδοιασμούς του για την περίφημη συνέχεια του ελληνισμού στο βωμό μιας απρόσκοπτης ακαδημαϊκής καριέρας. Αποφασίζει να καταθέσει τα όπλα, παρά ν' αναμετρηθεί με μια «φονταμενταλιστική» κατά βάθος κοινωνία. Μια κοινωνία που βυθίστηκε σε μια καταστροφική εμφύλια διαμάχη αλλά «εξακολουθεί να ευνοεί τα πισωγυρίσματα, ανήμπορη ακόμα και σήμερα ν' αντιμετωπίσει με ψυχραιμία και διάθεση συζήτησης τις αλήθειες των άλλων», όπως επιμένει ο συγγραφέας.

***

Βασικό κλειδί του μυθιστορήματος και ένα από τα κύρια στοιχεία συνοχής του, παρά το μεγάλο χρονικό εύρος της ιστορίας και την πληθώρα δευτερευόντων προσώπων, είναι ένα αγιορείτικο χειρόγραφο όπου ένα χρονικό της Αλώσεως παραδίδει μια διαφορετική, αντιηρωική εκδοχή για το τέλος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, ο τελευταίος Βυζαντινός αυτοκράτορας δεν σκοτώθηκε υπερασπιζόμενος την Πόλη, αλλά διέφυγε στο Άγιον Όρος. Το χειρόγραφο αυτό κληροδοτήθηκε από την οικογένειά του στον Μανόλη, ο οποίος το διαφυλάσσει ευλαβικά και εν τέλει το δίνει στον γιο του Ιωακείμ. Οι απόψεις του χρονικού είναι η ουσιαστική αιτία της εκδίωξης του Μανόλη από την Κομοτηνή αλλά και το επίκεντρο ή και το ισχυρό χαρτί της διατριβής του Ιωακείμ. Στο τέλος του μυθιστορήματος, όμως, ο Ιωακείμ διορίζεται επιμελητής στην έδρα της Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αποδεχόμενος δύο όρους: παραδίδει το επίμαχο χειρόγραφο στα χέρια του καθηγητή του και δεσμεύεται ότι δεν θα εκδώσει τη ρηξικέλευθη διατριβή του.
Από εδώ και εδώ

Η Παπάρα της εβδομάδας: behind the scenes

2008-10-28T14:46:00.001+02:00

Η «dream team» που εργάζεται σκληρά καθημερινώς, ώστε να απολαμβάνετε τις σχετικές μας αναρτήσεις:

Έτσι προχώρησα αμέσως στο σχεδιασμό της πρώτης εξάδας των Αντιρρήσεων: Ανάμεσα στους πολλούς συγγραφείς που γυρνούσαν στο μυαλό μου έκανα μια επιλογή.

Ο Νίκος Δήμου, για μένα ο σημαντικότερος αντιρρητικός συγγραφέας δημόσιας παρέμβασης στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών, ερχότανε από την παράδοση του φιλελευθερισμού με πυρήνα του στοχασμού του τον φιλοσοφικό σκεπτικισμό.

Ο Γιώργος Τσιάκαλος, ο άνθρωπος που εισηγήθηκε τη σύνδεση του αντιρατσιστικού λόγου με την παιδαγωγική στην ελληνική πραγματικότητα, ερχότανε μέσα από τα σπλάχνα της αντιδογματικής Αριστεράς.

Ο Πάσχος Μανδραβέλης, ένας από τους πρώτης γραμμής πολιτικούς αρθογράφους σήμερα, πρεσβεύει τον καθαρό φιλελευθερισμό που με τη σειρά του προϋποθέτει άρνηση κάθε δογματικού ορίου, θρησκευτικού, εθνικού ή κάθε άλλου.

Ο Παναγιώτης Δημητράς, που με το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι άλλαξε ριζικά (και ελπίζω ανεπίστρεπτα) το τοπίο διεκδίκησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαπενταετίας (και αυτό φαίνεται από την ένταση και τη δριμύτητα με την οποία έχει στοχοποιηθεί κατά καιρούς), ερχόταν από την παράδοση του αμερικάνικου και δυτικοευρωπαϊκού στοχοπροσηλωμένου ακτιβισμού.

Τέλος, ο Διονύσης Γουσέτης, κατά τη γνώμη μου ο πιο αντιεθνικιστής, αντικοσμοδιορθωτικός και δικαιωματικός αρθογράφος του «αριστερού χώρου», ήταν κι αυτός γέννημα-θρέμμα της ανανεωτικής Αριστεράς με έντονη ωστόσο προσήλωση στις αρχές της δυτικού τύπου αστικής δημοκρατίας και των δομών της. Αυτοί οι πέντε, μαζί μ' εμένα, που ας πούμε πως πλατσουρίζω σε έναν αντιιδεολογικό (αντιδιορθωτικό) ανθρωπισμό (αυτό που επικριτικά ονομάζεται μεταμοντερνισμός), συγκρότησαν την εξάδα των συγγραφέων». Από εδώ

Η παπάρα της εβδομάδας

2008-10-24T02:16:00.001+03:00

Εδώ ο κόσμος καίγεται και ο ουσιωδώς άνευ ουσίας μικρόκοσμος του ελληνικού λογοτεχνικού ανταγωνισμού χτενίζεται:

Αν μιλάμε για συγγραφείς, ας το υπογραμμίσω επί τη ευκαιρία, το μυστικό προκειμένου να εξασφαλίσει κανείς μιαν υγιεινή ζωή είναι η λήψη μέτρων αεροστεγούς μόνωσης απέναντι στις εκπομπές ρύπων του φιλολογικού κουτσομπολιού που μαστίζει τη μικρή μας πόλη. Από εδώ.

Τουλάχιστον η απόσυρση από τα "εγκόσμια" να είναι για χάρη της τέχνης (λέμε τώρα), όχι του τι είπε ο τάδε ανίκανος στον δείνα ατάλαντο σε ένα λογοτεχνικό περιοδικό που διαβάζουν με το ζόρι 40 άτομα ή ανάμεσα σε δυο ούζα.

(Γνωμοδότης —καίτοι ένθερμος αναγνώστης των βιβλίωνε και επιφυλλίδωνε του σημερινού παπαρολόγου)

Η παπάρα της εβδομάδας

2008-10-07T22:32:00.001+03:00

Τέτοιου επιπέδου ανάλυση μόνο από γάλλους, και δη κοινωνιολόγους, θα μπορούσαμε να απολαύσουμε:

Η συμβολική τάξη του δημόσιου λόγου των Δυτικών κοινωνιών έχει περάσει από μια δομή νευρωτική σε μια δομή ψυχωτική. Μια δομή όπου το άτομο αποκτά μια σχέση συγχωνευτική με την εξουσία, την οποία ενσαρκώνει πλέον η φιγούρα της Μεγάλης Μητέρας. Απόδειξη; Η προεκλογική παρουσία της Σάρα Πέιλιν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτό υποστηρίζουν, χρησιμοποιώντας ένα λεξιλόγιο κατάφορτο ψυχαναλυτικών δανείων , οι κοινωνιολόγοι Jean-Claude Paye και Tülay Umay, με αφορμή τον θόρυβο που ξεσήκωσε η εμφάνιση της Ρεπουμπλικανής υποψήφιας για την αντιπροεδρία της υπερδύναμης.
Απο εδώ.

Σκανδαλολογίες

2008-09-26T23:56:00.001+03:00

1.

Ολη αυτή η συζήτησι περί βυζαντινών χρυσοβούλων είναι εκ του πονηρού. Τα χρυσόβουλα εχουν νομική ισχύ, οι οθωμανικοί τίτλοι επίσης. Το νομικό καθεστώς δέχεται την συνέχεια του κράτους. Είναι εκ του πονηρού γιατί τα αρνούνται σαν αρχαία ή παλιά για να ορίσουνε την Ελλάδα με ηλικία μόλις 150 χρόνων -όπως γράφουνε στις ιστορίες τους. Τα δικαστήρια τα δέχονται, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια επίσης.

Τα δε μοναστήρια μπορούνε να έχουνε περιουσία. Αν εγώ αφήσω τα κτήματά μου σε ένα μοναστήρι, το δηλώνω ρητώς και δεν θέλω να το αρπάξη κανένας βλαχοδήμαρχος. Οσες φορές τα μοναστήρια καταφύγανε στην δικαιοσύνη δικαιώθηκαν. Το ίδιο από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια -τα οποία άλλωστε δικάζουνε με τίτλους από την εποχή του Καρλομάγνου.

Αν η ιστορία του Βατοπεδίου είναι σκάνδαλο οικονομικό δεν με ενδιαφέρει. Είναι σκάνδαλο συνηθισμένο και καθημερινό που καμία σχέσι δεν έχει με απάτες όπως του Χρηματιστηρίου και των Ολυμπιακών Αγώνων -σκάνδαλα που άλλαξαν την φυσιογνωμία της χώρας.

Αν είναι σφάλμα μοναχικό -αυτό είναι άλλη ιστορία.

2.

Η απάτη του χρηματιστηρίου επί Σημίτη βουτηξε 22 δισεκατομμύρια ευρώ -έφαγε όλες τις οικονομίες και τις καταθέσεις του κόσμου- και εξ αυτού προέκυψε η έκρηξι των δανείων και των καρτών.

Αυτή η απάτη άλλαξε την φυσιογνωμία της χώρας -δημιούργησε νέες οικονομικές συνθήκες που θα βαστήξουνε για δεκαετίες.

Η απάτη των Ολυμπιακών Αγώνων -ήταν η χαριστική βολή. Με πολλαπλές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις -γνωστές, μην τις γράφω. Αυτή η απάτη άλλαξε την φυσιογνωμία της χώρας.

Η απάτη του Βατοπεδίου δεν είναι παρά μία μικρή, καθημερινή, συνηθισμένη απάτη, παρόμοια με αυτές που συμβαίνουνε κατά δεκάδες την ώρα αυτή που διαβάζεις . Δώσανε 10 οικόπεδα που κοστίζανε 5 και πήρανε 10 οικόπεδα που κοστίζανε 15. Απάτη, όμως οικονομικά και πολιτικά ασήμαντη, απάτη του κοινού ποινικού δικαίου.

Με τέτοια σκάνδαλα -Ζαχόπουλος και Βατοπέδιον- προσπαθεί το πασοκ του κακομοίρη του Γιωργάκη να έρθη στην εξουσία -δηλαδή ποτέ. Γιατί ο κόσμος θυμάται, έχει μέτρο και διάκρισι.

3.

Τα αληθινά «σκάνδαλα» δεν δημοσιεύονται.

Τα άλλα τα ονομάζουνε σκάνδαλα για να τα παρουσιάσουνε σαν κάτι έκτακτο. Τα σκάνδαλα δεν είναι εκτακτες παρεκτροπές - είναι δομικά στοιχεία του συστήματος. Το σύστημα παράγει διαρκώς «σκάνδαλα».

Η πώλησι της Ολυμπιακής είναι αληθινό σκάνδαλο. Η πώλησι των Ταχυδρομείων και των Τραίνων. Η πώλησι των Τηλεπικοινωνιών. Η οικονομική απογύμνωσι των Πανεπιστμίων -ώστε να πλακώσουνε τα ξένα. Το περιεχόμενο της σχολικής παιδείας -κατασκευασμένης έτσι ώστε να παράγη φθηνούς εργάτες. Οι εργατικοί νόμοι - η ενοικίασι και η επινοικίασι ανθρώπων -σε σύγχρονα σκλαβοπάζαρα. Η υφαρπαγή των Ταμείων -η κατάστασι
της δημόσιας περίθαλψις.

Αυτά είναι τα αληθινά σκάνδαλα. Και φυσικά - αυτά δεν συζητούνται -δεν προβάλονται - δεν δημοσιεύονται - δεν οδηγούνται στον εισαγγελέα. Δεν προβάλονται επειδή όλα τα πολιτικά κόμματα -νδ, πασοκ και σύριζα- συμφωνούνε σε όλα και συναπαρτίζουν ένα οριζόντιο επίπεδο εξουσίας που ελέγχει τα πάντα - εφημερίδες, τηλεοπτικούς σταθμούς, δημοσιογράφους και τα 3/4 των διαδικτυακών μπλόγκ.

Εφ όσον λοιπόν στα ουσιαστικά -στα βασικά- συμφωνούνε οδηγούνε τον δημόσιο διάλογο στα ανώδυνα για το σύσημα -στα ασήμαντα. Στις γκόμενες του Ζαχόπουλου, στα ακριβά ρούχα και τα παπούτσια της Ζαχαρέα, στα οικόπεδα του Βατοπεδίου, στις ιδιοτροπίες του Τατούλη.

Μεταμορφώνουνε τον διάλογο σε μεσημεριανάδικο.

Α. Φ.

Ανακολουθίες...

2008-09-14T02:03:00.001+03:00

Για όσους δεν γνωρίζετε αγγλικά, υπάρχει μια πρόχειρη μετάφραση εδώ.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε...

2008-07-21T14:56:00.000+03:00

Εδώ.

Τι γκρινιάζεις ωρε Old Boy;

2008-07-17T20:19:00.001+03:00

Ορίστε, αποφασιστικά βήματα κατά της διαφθοράς έκανε η κυβέρνηση:

Στην κατάργηση της Ανεξάρτητης Αρχής για την καταπολέμηση του "βρώμικου" χρήματος προχωρά η κυβέρνηση, γεγονός που συνεπάγεται την απομάκρυνση ουσιαστικά του επικεφαλής της Αρχής, Γιώργου Ζορμπά.

Κύκλοι του υπουργείου Οικονομίας επισημαίνουν ότι η κατάργηση της Αρχής γίνεται μετά τις έντονες πιέσεις της Κομισιόν για την εναρμόνιση της ελληνικής με την κοινοτική οδηγία.
Από εδώ.

Η παπάρα του καλοκαιριού

2008-07-11T00:17:00.002+03:00

Ό,τι και να προσθέσουμε είναι λίγο. Απολαύστε:

Οι απάτριδες της τέχνης

Tης Ξενιας Κουναλακη / xkounalaki@kathimerini.gr

«Είμαι σίγουρα ανθέλληνας και είναι και καμάρι μου», διακήρυξε σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα Lifo ο σκηνοθέτης Μιχαήλ Μαρμαρινός, δημιουργός της παράστασης «Πεθαίνω σα χώρα», που ανέβηκε στην αρχή του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών. Ηταν φυσικό να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων από μερίδα πολιτών, που γαλουχήθηκαν με την ψευδαίσθηση ότι η πατρίδα είναι οι κάμποι.

Οπως μας θυμίζει όμως ο αριστερός Αμερικανός συγγραφέας Ουίλιαμ Μπλουμ, στο δίκτυο Z-net, στο όνομα της πατρίδας έχουν διαπραχθεί τα πλέον αποτρόπαια εγκλήματα. Οι Ιάπωνες πιλότοι που βομβάρδισαν το Περλ Χάρμπορ δήλωναν πατριώτες. Οι Γερμανοί υποστηρικτές του Χίτλερ πολεμούσαν για την πατρίδα και οι Λατινοαμερικανοί δικτάτορες
ανέτρεψαν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις από... αγάπη για την πατρίδα, την οποία θέλησαν να σώσουν από τον κομμουνισμό. Πιο πρόσφατα Μπους και Μπλερ επικαλούνταν τον πατριωτισμό των συμπατριωτών τους για να νομιμοποιήσουν την εισβολή στο Ιράκ. Τον νόμο και την τάξη στην Ιταλία επικαλείται ο Μπερλουσκόνι για να δικαιολογήσει τους διωγμούς κατά των Ρομά. Στην Τουρκία η ακροδεξιά οργάνωση Εργκένεκον σχεδίαζε να ανατρέψει την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν στο όνομα της προστασίας της πατρίδας από τον ισλαμικό κίνδυνο. Aπό ανησυχία για την καθαρότητα του έθνους έδρασαν και οι δράστες ξενοφοβικών επιθέσεων στη Νότια Αφρική.

«Ο πατριωτισμός χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μία ψευδαίσθηση κοινού συμφέροντος, που υποτίθεται ότι έχουν όλοι οι κάτοικοι μιας χώρας», είχε πει πρόσφατα ο Αμερικανός ιστορικός, Χάουαρντ Ζιν. Μοιάζει σήμερα σχεδόν αφύσικο για ένα νέο άνθρωπο να είναι πατριώτης με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, να συγκινείται με εθνικά σύμβολα, ύμνους και παρελάσεις. Ακόμη και στο φετινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ήταν τόση η ανησυχία των διοργανωτών ότι η πατριωτική έξαρση οδηγεί σε φαινόμενα μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας που η αθλητική συνάντηση ήταν αφιερωμένη στη μάχη κατά του ρατσισμού.

Στο πρόσφατο αντιρατσιστικό φεστιβάλ που πραγματοποιήθηκε στο Γουδή, παιδιά μεταναστών και Ελλήνων φιλοτεχνούσαν την εικόνα της πατρίδας με γκράφιτι. Ζευγάρια ομοφυλοφίλων που διεκδικούν το δικαίωμα να βυθιστούν στον μικροαστικό θεσμό του γάμου, αιτούντες πολιτικό άσυλο και γιοι Φιλιππινέζων οικιακών βοηθών στο ίδιο πάρκο. Μία μικρή νησίδα πατρίδας μέσα στην Αθήνα. Ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής σε μία τόσο ετερόκλητη πόλη. Η συνειδητοποίηση ότι τυχαία βρεθήκαμε όλοι εδώ, σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος και μήκος.

Πατρίδα των σύγχρονων ανθρώπων στις δυτικές κοινωνίες δεν μπορεί τελικά παρά να είναι οι κοινές αξίες και ευαισθησίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ατομικές ελευθερίες και το αίτημα της ισότητας. Πατρίδα των σημερινών «ανθελλήνων», που συνήθως είναι περισσότερο πατριώτες από τους πατριδοκάπηλους, είναι τα σώματα του Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ και της Αννα Λαγκούνα, η συγκινητική διαπίστωση ότι οι ηλικιωμένοι
χορεύουν και ερωτεύονται. Kαι πως χωρίς ταίρι, όλοι οι άνθρωποι είναι απάτριδες. Ερημες χώρες.

Από την Καθημερινή

Αιδώς, Αχρείοι (02)

2008-07-04T17:45:00.001+03:00

Η εκπομπή πολιτικού διαλόγου με τον Σκατζόχοιρο και τον Γνωμοδότη που έσπασε τα μηχανάκια της AGB, επανέρχεται:

Ρε, βάλε flash ρε συ να ακούσεις την εκπομπή!

Ούπς! Διορθώσαμε το αρχείο ήχου!

Ένα αρθράκι εδώ, ένα εκεί...

2008-07-01T05:04:00.001+03:00

Ακόμη μεγαλύτερη πρόσβαση στα προσωπικά δεδομένα των Ευρωπαίων που επιθυμούν να επισκεφθούν τις ΗΠΑ πρόκειται να αποκτήσουν οι αμερικανικές αρχές, σύμφωνα με διμερή συμφωνία Ουάσιγκτον - Βρυξελλών, που βρίσκεται πολύ κοντά στην ολοκλήρωσή της.

«Κινήσεις πιστωτικών καρτών, πληροφορίες για προηγούμενα ταξίδια, ηλεκτρονικά μηνύματα, επισκεψιμότητα σε ιστότοπους και άλλα προσωπικά δεδομένα των Ευρωπαίων πολιτών είναι έτοιμη να συμφωνήσει να παρέχει η Ευρωπαϊκή Ενωση στις ΗΠΑ», αναφέρεται σε δημοσίευμα των «New York Times», που έχουν στην κατοχή τους απόρρητο έγγραφο σχετικό με τη συμφωνία. (...)
Απο εδώ.

Μετά από τόνους αρθρογραφίας προ ετών για το φλέγον ζήτημα του «προσωπικού δεδομένου» που συνιστά το θρήσκευμα στις ταυτότητες, είναι φυσικό κάτι τέτοιες ειδησούλες —δεκάδες— να περνάνε στο ντούκου.

Ο πνευματικός και πολιτικός μας κόσμος τα έβαλε με τον σκοταδισμό και νίκησε —με αυτές τις λεπτομέρειες θα ασχολούμεθα τώρα;

Αιδώς, αχρείοι (01)

2008-06-27T00:12:00.001+03:00

Μια εκπομπή πολιτικού διαλόγου με τον Σκατζόχοιρο και τον Γνωμοδότη.

Ρε, βάλε flash ρε συ να ακούσεις την εκπομπή!

Διαφημιστική καταχώρησις

2008-06-24T12:15:00.001+03:00

Περισσότερα, εδώ.

Η παπάρα της εβδομάδας

2008-06-12T18:05:00.001+03:00

Υπάρχει μια μερίδα επιφυλλιδογράφων που κοιμάται και ξυπνάει με την έγνοια πως θα στιγματίσει τους «ελληνάρες», αξιοποιώντας κάθε απίθανη αφορμή —και χωρίς καμία αίσθηση του μέτρου και της σοβαρότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κείμενο του Παντελή Μπουκάλα, όπου μαθαίνουμε ότι:

Γελάσαμε πολύ το 2004. Γελάσαμε με την καρδιά μας, παίζοντας με το κομπολόι των νικών. Και γελαστήκαμε. Αφεθήκαμε να ξεγελαστούμε, μέσα στην απροσδόκητη μέθη, και να πιστέψουμε ότι πια είμαστε ποδοσφαιρική υπερδύναμη, κι ότι άνετα θα σηκώνουμε το «τιμημένο» σε κάθε διοργάνωση.

(...)

Δεν είναι απίθανο η απογοήτευση αυτή να εξαλλαγεί, κατά τα ειωθότα, σε κατεδαφιστική απομυθοποιητική μανία. Από ποιους; Από κείνους που, επιπόλαια, νιώθουν εθνικά θριαμβευτές με κάποιες αθλητικές νίκες, όσο σπουδαίες, και που τώρα, με την ίδια επιπολαιότητα, θα δηλώσουν εθνικά ντροπιασμένοι. Αλλά αν αξίζει η μπάλα, αν αξίζουν τα παιχνίδια γενικά, είναι ακριβώς επειδή σε μαθαίνουν να χάνεις, και σ’ το μαθαίνουν για να μπορέσεις να ξανανικήσεις.

Από την Καθημερινή

Ποιος —πέρα από ένα στατιστικώς ασήμαντο ποσοστό— πίστεψε ότι «είμαστε ποδοσφαιρική υπερδύναμη, κι ότι άνετα θα σηκώνουμε το ‘τιμημένο’ σε κάθε διοργάνωση»; Κανείς.

Εκτός βέβαια από τον αχυράνθρωπο (straw-man argument) που έστησε ο επιφυλλιδογράφος για να γκρεμίσει κατόπιν θριαμβευτικώς.

Και όλα αυτά τα άρθρα —τόνοι «διανοητικής παραγωγής»— καταλήγουν στον «εθνικισμό» μας.

Αν αυτομαστιγωθούμε στο Σύνταγμα, εξιλεωνόμαστε;

'Εξι αφελείς ερωτήσεις...

2008-06-05T23:30:00.001+03:00

Ευρώπη θάμπωσες στο φως της δάδας
ή λιγουρεύτηκες της Μανωλάδας
τον άξιο δουλευτάρη, τον άξιο δουλευτάρη.

Θωμάς Μπακαλάκος, «Ευρώπη»

Προ µηνός έγινε το περιστατικό με τους φραουλάδες στην Νέα Μανωλάδα και την σύγκρουση τους με τους αλλοδαπούς εργάτες που διατηρούσαν με μισθούς πείνας σε συνθήκες πεονίας. Η είδηση έπαιζε σε όλες τις εφημερίδες, στα κανάλια και το διαδίκτυο.

Μερικές αφελείς ερωτήσεις. Έκτοτε:

α) Επεβλήθησαν πρόστιμα στους μεγαλό-αγρότες (αλλά και στους μικρότερους) που παραβίαζαν την εργατική νομοθεσία και απασχολούσαν παράνομα κόσμο;

β) Εξετάστηκαν οι άδειες παραμονής των αλλοδαπών, με έγκριση όσων πληρούν τις προυποθέσεις, απέλαση των υπολοίπων, κλπ;

γ) Τιμωρήθηκαν βάση του ποινικού κώδικα για τις επιθέσεις όσοι παραγωγοί (και τσιράκια τους μετανάστες) επιτέθησαν σωματικά στους απεργούς και τους παρευρισκόμενους ακτιβιστές;

δ) Εξετάστηκαν δικαστικώς ή άλλως πως οι διοικητικά εμπλεκόμενοι στο συγκεκριμένο θέμα, που υποβοηθούσαν την παρανομία ή γνώριζαν αλλά δεν έπραξαν (τοπική αυτοδιοίκηση, αστυνομία, εργασιακοί υπεύθυνοι, κλπ);

ε) Επιβλήθηκε στην συγκεκριμένη απασχόληση το κατώτατο ημερομίσθιο και όλη η λοιπή εργατική νομοθεσία (υπερωρίες, άδειες, κλπ);

στ) Εξετάστηκαν, επ' αφορμή αυτής της υποθέσης, αντίστοιχες κοινότητες παραγωγών για ανάλογες παραβιάσεις;

Όποιος γνωρίζει, ας παραπέμψει σε ανάλογα δημοσιεύματα στον ημερήσιο τύπο.

Το λέω γιατί το μόνο που ακούστηκε είναι πως παραγωγοί και μετανάστες έφτασαν σε κάποιο συμβιβασμό (π.χ. ημερομίσθιο από τα 22 στα 26 ευρώ ή κάτι παρόμοιο). Απο μερικούς, μάλιστα, αυτό χαιρετίστηκε ως νίκη του εργατικού κινήματος —μια "νίκη" κάτω ακόμα και από τα νόμιμα κεκτημένα.

Ρυθμίστε το γκομπιούτερ σας...

2008-06-03T14:39:00.001+03:00

Μήνυμα από την διεύθυνση του ιστολογίου, σε όσους επιμένουν στην λεπτομέρεια.

Κατεβάστε από εδώ την έξοχη γραμματοσειρά GFS Didot, της Ελληνικής Εταιρίας Τυπογραφικών Στοιχείων, σε σχεδίαση Τάκη Κατσουλίδη.

Ξεζιπάρετε και με κλικ στην γραμματοσειρά μπορείτε να την εγκαταστήσετε πανεύκολα.

Θα μπορείτε τότε να δείτε το παρόν ιστολόγιο όπως το σχεδίασα, αλλά και θα έχετε στην γκομπιούτα σας την πλέον δημοφιλή γραμματοσειρά της ελληνικής τυπογραφείας —τα περισσότερα βιβλία, και σχεδόν όλες οι σοβαρές εκδόσεις αυτήν (ή μια εκδοχή της) χρησιμοποιούν. Είναι φυσικά και πολυτονική.

Επί τη ευκαιρία, συγχαρητήρια στους υπεύθυνους της Ελληνικής Εταιρίας Τυπογραφικών Στοιχείων —να και ένα ίδρυμα που κάτι παράγει για την ψηφιακή Ελλάδα.

Πτυελοχιοδοχεία

2008-06-01T22:47:00.001+03:00

Σπάνε τις κάλπες - ωραία. Ε λοιπόν, μαλακίες λένε. Εδώ καίγεται το πελεκούδι και τους έφταιξε ο νέος νόμος πλαίσιο. Είναι εξωφρενικό —υπερασπίζουνε το πανεπιστήμιο μπουρδέλο κέντρο συντήρησις και αποβλάκωσις. Ο νέος νόμος δεν θα κάνη τα πανεπιστήμια χειρότερα —γιατί χειρότερα δεν γίνονται. Απλώς εκσυγχρονίζει ελαφρώς και προσωρινά τα πτυχεία με τις ελληνικές οικονομικές προϋποθέσεις και δυνατότητες.

ΔΕΝ ΛΕΩ ότι δεν κάνουνε καλά που φωνάζουνε —λέω ότι είναι τσογλάνια γιατί δεν φωνάζουνε συνεχώς — όταν βλέπουνε τηλεπερσόνες καθηγητές — όταν το ελληνικό περιβάλλον έχει εντελώς καταστραφεί μολυσμένο μέχρι τις πηγές της θάλασσας — όταν έχει πάψει ο πολιτισμός — όταν πονάει ο κόσμος που τους πληρώνει.

Και αυτό —ότι δεν μιλάνε παρά μόνο τώρα— δεν είναι απλή παρατήρησι, είναι μία πολιτική παρατήρησι. Περισσότερη και λειτουργικότερη νέα τάξι ζητάνε .

Από το ‘74 και εντεύθεν τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι κέντρα νεοταξικού εκσυγχρονισμού.

***

Τα Πανεπιστήμια - έτσι όπως είναι σήμερα - είναι της πλάκας —με καθηγητες της πλάκας, αντιγραφείς— το μόνο που τους νοιάζει είναι να φάνε κανα φραγκάκι από τα προγράμματα της εε.

Ο νέος νόμος θα τα κάνη χειρότερα; Δεν το νομίζω —αλλά και έτσι να είναι, οι φοιτητες τι ακριβώς υπερασπίζουνε; Την σημερινή κατάντια;

Γιατί το λέω; Γιατί όλο τον χρόνο κάθονται —συμβιβασμένοι με την αθλιότητα.

Και οι νεολαίες των κομμάτων να ψηφίζουνε τους καθηγητές και τους πρυτάνεις; Να τους ψηφίζουνε —μήπως έχει άλλωστε καμία σημασία;

Τι ακριβώς κάνουνε τα Πανεπιστήμια σε μία χώρα που δεν έχει παραγωγή, δεν γίνονται επενδύσεις, πρώτη και κύρια οικονομική δραστηριότητα είναι ο τουρισμός, είναι χώρα υποτελής και εξαρτημένη και ξεπουλά υποχρεωτικά —με το ζόρι— ότι έχει απομείνει στο κράτος;

Τι ακριβώς κάνουνε τα Πανεπιστήμια τότε;

Αν οι φοιτητές ζητάνε έναν πλούσιο, οργανωμένο, δικτυωμένο και πολύμορφο καπιταλιστικό σύστημα —ώστε να πιάνουνε τόπο τα πτυχεία τους— τότε πρέπει το ελληνικό πανεπιστήμιο να αλλάξη προσανατολισμό εκ βάθρων. Να φιάξη έδρα ταραμοσαλάτας, γεμιστών και τζατζικού, να δημιουργήση εργαστήρια μελέτης του σουβλακίου, να ιδρύση έδρες τουριστικής υποδοχής,
δωματίων «ρούμς» καλοκαιρινών διακοπών κλπ. Να ανταποκριθή γενικά στην ελληνική πραγματικότητα.

Δεν κάνω πλάκα.

Στην ουσία αυτή είναι η σύγκρουσι. Από την μία το πανεπιστήμιο σαν ένας τόπος κυριαρχίας της γνώσις —οπότε το πτυχείο βάλτο εκεί που ξέρεις— και από την άλλη το πανεπιστήμιο σαν μία παραγωγική μονάδα ανθρώπων που εξυπηρετεί τις τρέχουσες ανάγκες ενός οικονομικού συτήματος.

Στην αμερική ή στην γερμανία το πανεπιστήμιο εξυπηρετεί ταυτογχρόνως και τους δύο αυτούς στόχους. Εδώ δεν γίνεται.

Και ούτε πρόκειται ποτέ να γίνη. Ούτε λύσι υπάρχει.

Α. Φαρμάκης

Ενάντια στο Μάη

2008-05-29T15:37:00.001+03:00

Ο κάθε πικραμένος αριστερόζ ―όπως αποκαλώ τον οπαδό της ροζέ «προοδευτικής» αριστεράς του συστήματος― βρήκε αφορμή με τα σαραντάχρονα του Μάη ώστε να βγεί να μιλήσει με περισσή νοσταλγία για την «φοιτητική εξέργερση του ’68», την «φαντασία στην εξουσία» και όλη την γκάμα των σχετικών κοινοτοπιών. Αν είχα ένα ευρώ για κάθε αφόρητο κλισέ ευαίσθητου προοδευτικού που διάβασα ή άκουσα αυτό το μήνα θα έπιανα το Μάη στις Μπαχάμες.

Σύμφωνα με την μεθοδολογία που ακολουθούσε ο Μαρξ, είναι η κατάληξη που μας δίνει απαντήσεις για τις απαρχές και όχι το αντίστροφο. Έτσι, για να καταλάβουμε τι ήταν το ΠΑΣΟΚ του ’81 αρκεί να εξετάσουμε σε τι κατέληξε ―βράστα, δηλαδή. Αντίστοιχα, για να κατανοήσουμε τι υπήρξε ο Μάης του ’68, δεν θα πρέπει να πάρουμε τοις μετρητοίς τα συνθήματα και τις διακυρήξεις της εποχής, αλλά να δούμε την επίδραση τους στο σήμερα. Ως προς αυτό ο Μάης του ’68 υπήρξε ένα πρώτης τάξεως σχολείο και πειραματικό εργαστήρι πάνω στις νέες ιδεολογίες και τεχνικές διακυβέρνησης, που έκτοτε κυριάρχησαν.

Ο Μάης υπήρξε πράγματι η ταφόπλακα της αστικής κοινωνίας. Όχι όμως επειδή απεμπόλησε τον καπιταλισμό, αλλά επειδή εξαφάνισε, ως άχρηστους αρχαϊσμούς, όλα τα στοιχεία της αστικής ―και προαστικής― εποχής που δεν ήταν πλέον πρόσφορα σε συνθήκες μαζικής καταναλωτικής δημοκρατίας. Από αυτή την άποψη, ο Μάης υπήρξε η αφετηρία της σημερινής μας κατάντιας.

Όπως η αστική τάξη προηγήθηκε της Γαλλικής επανάστασης για να βγεί στο πολιτικό προσκήνιο μέσω αυτής, έτσι το 1968 υπήρξε η στιγμή όπου οι προυπάρχουσες μαζικοδημοκρατικές διεκδικήσεις βγήκαν στο προσκήνιο για να επεκταθούν σύντομα σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής. Όσο για το επαναστατικό, πολιτικό κομμάτι της εξέγερσης του Μάη, το γεγονός δηλαδή ότι αποτελούσε πρωτίστως μια εργατική απεργία αποσιωπήθηκε με τη σιωπηρή συγκατάθεση των «ηγετών» του κινήματος, προερχόμενων κυρίως από το χώρο των πανεπιστημίων. Ως προς αυτό, το 1968 υπήρξε πράγματι το έργο μιας πρωτοπορίας, αλλά επρόκειτο για την πρωτοπορία της αστικής διαχείρισης. Μιλάμε για όλους αυτούς τους μαθηματευόμενους οργανικούς διανοούμενους (κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι, φιλόσοφοι, κριτικοί εως και διαφημιστές) οι οποίοι σε λίγες δεκαετίες μεταλλάχθηκαν σε πολύτιμα στελέχη της εξουσίας, μπολιάζοντας την με «αριστερή» ρητορική και know-how.

Στην Γαλλία η έννοια «soixante huitards» (εξεγερμένος του 68) κατέληξε να σημαίνει αυτόν που εξαργυρώνει τον αγώνα σε πολιτικό-κοινωνική εξουσία και φήμη (αρκεί να θυμηθούμε την πορεία του πλέον προβεβλημένου «ηγέτη» του κινήματος, Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, από τα οδοφράγματα στα έδρανα του ευρωκοινοβουλίου). Δεν πρόκειται, βέβαια, για αποκλειστικά γαλλικό φαινόμενο. Ανάλογη «εξ’ αριστερών» περιφρόνηση φέρει στις ΗΠΑ η έννοια του «Baby Boomer», η οποία συνδυάζει τους υποτιθέμενα βιώσαντες το ελευθεριακό κλίμα της δεκαετίας του εξήντα με την μετέπειτα κυνική εμπροσθοφυλακή του Ρηγκανισμού και των άπληστων 80s —χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ηγέτης του νεολαιίστικου κινήματος των Γίπις (Yippies) και μετέπειτα γιάπι, Τζέρυ Ρούμπιν. Στην Ελλάδα αντίστοιχο ρόλο έπαιξε, φυσικά, η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου».

Ήδη οι εξεγερμένοι του Μάη γνώριζαν τι επρόκειτο να ακολουθήσει: «προσοχή, αφομοιωτές» προειδοποιούσε ένα σύνθημα της εποχής. Οι Καταστασιακοί, οι οποία αναγνωρίστηκαν αναδρομικά ως βασικοί ιδεολογικοί παράγοντες της εξέγερσης ήδη προειδοποιούσαν για το καρριερίστικο πνεύμα των «βεντετών» της εξέγερσης. Αυτό όμως είναι περιπτωσιολογία. Το σημαντικό είναι, πέρα από τις ατομικές περιπτώσεις και τους συμβιβασμούς —οι οποίοι άλλωστε αποτελούν κοινό χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων―, να εντοπίσουμε τι, μέσα στις διακυρήξεις και το πνεύμα του Μάη, υπήρξε τόσο καίριο και θελκτικό για την ανάπτυξη της μετέπειτα τάξης πραγμάτων. Δηλαδή τι στα συνθήματα και τις διακυρήξεις του Μάη προσφέρονταν από μόνο του, ή με ελάχιστη βοήθεια, προς επαναφομοίωση.

Αν το «ροκ εν ρολ» και η σχετική μυθολογία ήταν αποτέλεσμα της ανάδυσης της νεολαίας ως αγοραστικής δύναμης —η οποία απαιτούσε την αναγνώριση της και, μεταξύ άλλων, πολιτισμικά προϊοντα που να την «εκφράζουν», ο Μάης του ’68 υπήρξε η άρθρωση μιας νεολαιίστικής μαζικοδημοκρατικής κουλτούρας της κατανάλωσης με πολιτικούς πλέον όρους ―δεν είναι τυχαίο ότι συνδέεται σχεδόν πάντα με το «ροκ εν ρολ». Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος που τα συνθήματα και οι στάσεις του Μάη, από το «ζήσε χωρίς νεκρούς χρόνους» μέχρι τη «φαντασία στην εξουσία» και το «πάρτε τις επιθυμίες σας για πραγματικότητα» απετέλεσαν τόσο γρήγορα και με τόση αποτελεσματικότητα υλικό των διαφημίσεων και της μαζικής κουλτούρας.

Τι προβάλλει το «ζήσε χωρίς νεκρούς χρόνους» από μια ηδονοθηρική θεώρηση της ζωής, όπου το άτομο έχει το ρόλο του «καταναλωτή εμπειριών»; Η πολιτική δράση, οι κοινωνικές σχέσεις και η κουλτούρα γρήγορα αποπέμπονται στο πυρ το εξώτερον, αφού απαιτούν υπομονή, «νεκρούς χρόνους» και τριβή των «επιθυμιών» πάνω στην πραγματικότητα και τις επιθυμίες των άλλων. Η στροφή της δεκαετίας του ’70 στην αυτοπραγμάτωση αυτό αντιπροσωπεύει.

Ο Ζαν Κλωντ Μισεά, στο βιβλίο του «Η εκπαίδευση της αμάθειας» (εκδόσεις Βιβλιόραμα), το θέτει ως εξής:

Στην περίπτωση των συνθηκών της Γαλλίας, τα γεγονότα του Μάη του ’68 ―αν βέβαια τα εξετάσουμε από την πλευρά που έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης, δηλαδή από την κυρίαρχη πλευρά τους― αντιπροσωπεύουν την προνομιακή και εμβληματική στιγμή των σύγχρονων κοινωνιών. Υπήρξε η Μεγάλη Φιλελευθερο-Ελευθεριακή Επανάσταση, σύμφωνα με την έξοχη έκφραση του Σερζ Ζυλί (αλλά, στο στόμα του, εγκωμιαστική) που είχε αποτέλεσμα να απονομιμοποιήσει, με ένα σμπάρο και συλλήβδην, τις διάφορες μορφές της προκαπιταλιστικής κοινωνιακότητας. Στην πραγματικότητα, οι μορφές αυτές ήταν εξαιρετικά διαφορετικές ως προς την προέλευση και τη φύση τους, άνισης σπουδαιότητας, και για τους λόγους αυτούς σχημάτιζαν ένα ιστορικό και πολιτιστικό σύνολο που είναι αδύνατον να απλουστευτεί. Διακηρρύσσοντας προς πάσα κατεύθυνση τον εξισωτικό αρχαϊσμό τους, έδωσαν τα αναγκαία μέτρα για την ιστομερή εξαφάνιση τους εδώ και τώρα. Έτσι, χάρη σε μια από εκείνες της πανουργίες που απλόχερα χαρακτηρίζουν τον εμπορευματικό ορθό λόγο, η κατάλυση όλων των επικρατούντων πολιτιστικών προγραμμάτων στην αναντίρρητη εξουσία της Οικονομίας παρουσιάστηκε παραδόξως ως το πρώτο καθήκον της αντικαπιταλιστικής επανάστασης.

(...) Αποδεχόμενη ευλαβώς να υποταχθεί στις προσταγές των πιο καθαγιασμένων σύγχρονων Ιερών Δέλτων ―όπως: απαγορεύεται το απαγορεύειν― η νεολαία των νέων μεσαίων τάξεων, δηλαδή εκείνη που κυρίως κατείχε το προσκήνιο (και που δεν το εγκατέλειψε καθώς μεγάλωνε στα χρόνια) ανακάλυψε μια ελευθερία, επιτέλους, στα μέτρα της: την ελευθερία να ξεκόβει κανείς ριζικά ―το λιγότερο, ν' αλλάζει συνειδητοποίηση για τα πράγματα― απ’ όλες τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η συγγένεια, η ένταξη και γενικά μια γλωσσική, ηθική ή πολιτιστική κληρονομιά. (...)

Σε αυτές τις ριζικά νέες συνθήκες, και στην βάση της αντίστοιχης μεταφυσικής της επιθυμίας και της ευτυχίας, η Κατανάλωση, που ως εκείνη τη στιγμή δεν ήταν παρά μια ιδιαίτερη στιγμή της ανθρώπινης δραστηριότητας, έγινε επιτέλους αυτό που είναι στις μέρες μας παντού: ένας καθ' ολοκληρίαν τρόπος ζωής ―η ιδεοληπτική και παθιασμένη αναζήτηση της αέναα αναστελλόμενης απόλαυσης του ελλείποντος Αντικειμένου―, διεκδικούμενος ως τέτοιος στην πράξη και δοξολογούμενος φαντασματικά σαν μια αντικουλτούρα χειραφέτησης. Τα Πάντα και Αμέσως! Πάρτε τις επιθυμίες σας για Πραγματικότητα! Απολαύστε χωρίς αναστολές, ζήστε χωρίς νεκρούς χρόνους! και χίλιες άλλες οιδιπόδειες χαζομάρες που ταχύτατα έγιναν το βασικό υλικό των στελεχών του εμπορικού μάρκετινγκ.

(...) Δηλαδή το ιδανικό θεμέλιο πάνω στο οποίο τα μεγάλα σαρκοβόρα της βιομηχανίας, των μίντια και του χρήματος, με την συνενοχή των διεθνών θεσμών τους (Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΑΣΑ, Οργανισμός Παγκοσμίου Εμπορίου, ΔΝΤ, κλπ) καθώς επίσης και τη συνενοχή, λιγότερο ή περισσότερο ενθουσιώδη, όλων των δυτικών πολιτικών τάξεων, ανέλαβαν να οικοδομήσουν, με όλη τους την πνευματική άνεση, μια σύνθετη κυβερνοκοινωνία, της οποίας το μόνο πρόταγμα είναι το παλαιό έμβλημα του λογιστή Γκουρναί (Gournay 1712-1759): Laisser faire, laisser passer.

Για την κυρίαρχη τάξη, λοιπόν, ο Μάης υπήρξε εκείνος ο μυθικός μήνας που τρέφει τους έντεκα ―και άλλους διακόσιους προοδευτικούς παρατρεχάμενους. Και ας μας έδωσε η εποχή εκείνη επαναστάτες του επιπέδου ενός Κον Μπεντίτ και μιας Μαρίας Δαμανάκη.

Καλό μας Ιούνιο, λοιπόν.

Η παπάρα της εβδομάδας

2008-05-29T14:23:00.001+03:00

Ο Παντελής Μπουκάλας δίνει ρεσιτάλ, σε τόνους ανάμεσα σε Μποστ και Νίκο Δήμου.

Οι γνωστοί ανθέλληνες

Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς συνωμότες; Επί μέρες στύψαμε το μυαλουδάκι μας και ξοδέψαμε τις λέξεις μας, θρονιασμένοι από το πρωί ώς τα μεσάνυχτα στα κανάλια, για να αποκαλύψουμε ότι στα Βαλκάνια, στη Βαλτική, στη Μεσευρώπη και στις εσχατιές της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ενωσης, ιταμοί ανθέλληνες συνωμοτούσαν εναντίον της Καλομοίρας, εναντίον του έθνους μας δηλαδή. Για να μην περάσει στον τελικό της Γιουροβίζιον η τραγουδίστριά μας, που αποδεικνύει και αυτή με τη σειρά της ότι το κύριο προτέρημα ενός τραγουδιστή, όποιου φύλου, δεν είναι η φωνή του αλλά η ευκινησία του κορμιού του. και ότι το ωραίο ακίνητο τραγούδι, που ακόμα το βλέπουμε στις παλιές ταινίες, ανήκει πια, οριστικά, στην ασπρόμαυρη προϊστορία μας.

Τώρα, να χάρηκαν οι συνωμοσιολογούντες με τη νίκη της Καλομοίρας στα ημιτελικά ή να λυπήθηκαν λύπη μεγάλη επειδή έτσι τα σενάριά τους αποκαλύφθηκαν αστεία; Κι ο κ. νομάρχης (ο κ. Ψωμιάδης, ποιος άλλος), που έβγαλε κι αυτός τον πληθωρικό εθνικό καημό του στο γυαλί χαρτογραφώντας «εχθρούς» και «φίλους», να χάρηκε άραγε, να πήρε κουράγιο ώστε να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του (ο εστί μεθερμηνευόμενον, τις εμφανίσεις του στην τηλεόραση) ή να δυσαρεστήθηκε που η χαρτογράφησή του δεν αποδείχτηκε και τόσο επιτυχής; Μπα, σιγά μη χολοσκάσει κανείς τους. Το Σάββατο, αν δεν πρωτεύσει το τραγούδι μας, θα ξαναβγάλουν από το συρτάρι τα αγαπημένα τους συνωμοσιολογικά και θα τα πετάξουν και πάλι στο γυαλί και στην κεφαλή μας. Δεν μας έδωσαν πολλές ψήφους οι Τούρκοι; Τι περιμένεις, αιώνιοι εχθροί. Οι Ισραηλινοί; Ε, σταυρώσαν τον Χριστό και δεν τους απόμειναν σταυροί για μας. Οι Αλβανοί; Εδώ τρώνε και πίνουνε κι άλλους υπερψηψίζουνε, το ’χει η ράτσα τους. Οι Ρώσοι; Μας ζηλεύουν που είμαστε οι θεματοφύλακες της Ορθοδοξίας. Οι Αμερικανοί; Ε, αυτοί πια... Τι; Δεν μετέχουν στη Γιουροβίζιον οι Αμερικανοί; Ε και; Σιγά μην τους εμποδίσει αυτό το ασήμαντο γεγονός να δράσουν με το γνωστό ανθελληνικό τους μένος και να επηρεάσουν τους δορυφόρους τους εναντίον μας.

Δυστυχώς, με όση ελαφρότητα κι αν αντιμετωπίσουμε την ελαφρότατη Γιουροβίζιον, η ομοιοπαθητική δεν πιάνει. Γιατί ένα σωρό κανάλια την αντιμετωπίζουν σαν σοβαρότατο γεγονός και όχι μόνο καλλιτεχνικό αλλά και πολιτικό. Επικεφαλής στην όλη εκστρατεία, η κρατική τηλεόραση. Προφανώς και πέντε εκατομμύρια άνθρωποι αν πούμε ότι δεν μας αρέσει το πανηγυράκι, δεν θα βρούμε ανταπόκριση από τον πρόεδρο της ΕΡΤ, που με ένα αυταρχικό «δεν μου αρέσει» έκοψε τις εκπομπές του Στέλιου Κούλογλου. Διότι δεν πρόκειται για γούστο αλλά για πολιτική. Για πολιτική αλαζονεία.

Ο κορέος είναι ωραίος

2008-05-28T22:44:00.001+03:00

Αλλά ο κοριός είναι αλλιώς:

Ο γερμανικός τηλεπικοινωνιακός γίγαντας Ντόιτς Τέλεκομ (Deutsche Telekom) κατηγορείται ότι παρακολουθούσε τα τηλεφωνήματα δημοσιογράφων του οικονομικού τύπου, μελών του διοικητικού συμβουλίου και μετόχων της.

Από το γερμανικό περιοδικό Σπηγκελ (SPIEGEL)

Ευτυχώς, οι εθνικές μας τηλεπικοινωνίες είναι σε καλά χέρια.

Η παπάρα της εβδομάδας

2008-05-21T00:54:00.001+03:00

Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται.

Πρώτα έχουμε τον Ρίτσαρντ Γουόλιν, καθηγητή της «Ιστορίας των Ιδεών», ο οποίος δηλώνει:

— Πώς θα περιέγραφε την εποχή και τους καιρούς μας ο ιστορικός του μέλλοντος;

— Ως μια εποχή όπου χάθηκε ένα μεγάλο στοίχημα. Το στοίχημα της συγκρότησης μίας κοσμοπολίτικης διακυβέρνησης. Επιδείξαμε αναμφίβολα εξαιρετικό σθένος στην ανάπτυξη και εμπέδωση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, αλλά όσον αφορά την ανάπτυξη και εξέλιξη της παγκόσμιας δημοκρατίας εμφανιστήκαμε μάλλον αδύναμοι, ίσως δειλοί. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Γνωρίζω ότι η συγκρότηση ανάλογων οικουμενικών θεσμών συνιστά ένα εγχείρημα δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο.

Η ευκαιρία όμως υπήρξε, μας χαρίστηκε. Η απροσδόκητη, για τους περισσότερους από εμάς, πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, γέννησε προσδοκίες. Θεωρήσαμε ότι είχε έρθει η ώρα για ένα άλμα προς την οικουμενικότητα. Οι ελπίδες μας ωστόσο αποδείχτηκαν φρούδες. Ενώ, ταυτόχρονα, προκύπτουν και νέα προβλήματα, ακόμη και στον τρόπο λειτουργίας της ίδιας της δημοκρατίας.

Εν συνεχεία, εγχώριος οραματιστής ξεδιπλώνει το πολιτικό του πρόταγμα (λέμε τώρα):

Παγκόσμια διακυβέρνηση-ομοσπονδιακή συγκυβέρνηση υπό τον τίτλο «ΑΝ.ΔΥ.ΝΟ.ΒΑ» (δανείζεται από τα δύο πρώτα γράμματα των σημείων του ορίζοντα), με ενιαία αντιπροσώπευση και κεντρική γερουσία, πρότεινε από την πλευρά του ο Θεόδωρος Πάγκαλος, επισημαίνοντας ότι «η προσέγγιση της Αριστεράς στα σημερινά ζητήματα είναι πλέον εντελώς επαρχιώτικη και γι' αυτό δεν υφίσταται».

«Οι νέοι στόχοι της Αριστεράς θα πρέπει να είναι το κλίμα, η ενέργεια, η τεχνολογική επανάσταση στον τομέα της πληροφόρησης, η μικροβιολογία και οι νέες ανακαλύψεις, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι πανδημίες, η ποιότητα τροφίμων και η ζωή στις μεγάλες πόλεις. Αυτά εκτιμώ ότι πρέπει να αποτελούν στο εξής τα ζητούμενα της Αριστεράς, στην οποία θα πρέπει να προχωρήσουμε μέσα από τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης» τόνισε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Είπαμε, ένα γέλιο θα τους θάψει, αλλά τα νεφρά μας τι φταίνε;

Η παπάρα της εβδομάδας

2008-05-09T02:25:00.001+03:00

Μια φοβερά πρωτότυπη σκέψη —αν μη τι άλλο— από τον J95:

Υπήρχαν κάποτε στην Αμερική κυνηγοί που ζούσαν σε απόλυτη αρμονία με την υπόλοιπη φύση. Σκότωναν μόνο τα πιο ασθενή ζώα, φροντίζοντας έτσι να υπάρχει επάρκια τροφής για τα υπόλοιπα με αποτέλεσμα αυτοί οι κυνηγοί να είναι απαραίτητοι για τη σωστή λειτουργία του οικοσυστήματός σου. Αυτή η ειδυλλιακή κατάσταση κράτησε χιλιάδες χρόνια και όλοι νόμιζαν ότι θα συνεχιστεί στο διηνεκές.

…και τότε ήρθαν οι Ινδιάνοι.

Οι πρόγονοι των Ινδιάνων είναι οι βασικοί ύποπτοι για τη μεγαλύτερη μαζική εξαφάνιση ειδών στην Αμερικανική ήπειρο τα τελευταία εξηνταπέντε εκατομμύρια χρόνια (σκότωσαν όλα τα μεγάλα φυτοφάγα εκτός από τα βουβάλια με αποτέλεσμα να εκλείψουν και τα περισσότερα μεγάλα σαρκοφάγα [τους αρμονικούς κυνηγούς που λέγαμε]). Οι Μαορί κατάφεραν μέσα σε λιγότερο από έναν αιώνα να εξαφανίσουν όλα τα γιγάντια κοτόπουλα των νησιών τους με αποτέλεσμα να λιμάξουν και να μετατραπούν σε ανθρωποφάγους, και 60.000 χρόνια πριν η Αυστραλία καιγόταν (και ερημοποιούνταν) από άκρου εις άκρον γιατί προφανώς οι Αβορίγινες δε μπόρεσαν να σκεφτούν καλύτερο τρόπο για να απαλλαγούν από τις σαρκοβόρες σαύρες 6 μέτρων με το δηλητηριώδες δάγκωμα που ως δέσποζαν στην ενδοχώρα[*].

Και αφού όλοι αυτοί έσφαξαν, ερημοποίησαν, εξαφάνισαν, έκαναν εν ολίγοις ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να καταστρέψουν τα οικοσυστήματα που τους υποδέχτηκαν, έρχονται και σου το παίζουν παιδιά της φύσης.

Έχει πει μάλιστα και ένας αρχηγός των ινδιάνων πως όταν το τελευταίο ζώο με δηλητηριώδες δέρμα πλακωθεί από το τελευταίο δέντρο επειδή το τελευταίο πουλί το τσίμπησε την ώρα που προσπαθούσε (το ζώο) να φάει το τελευταίο ψάρι που σπαρταρούσε στα τελευταία λασπόνερα, τότε ο άνθρωπος θα καταλάβει ότι δε μπορεί να τρέφεται μόνο με το χρήμα. Ή κάτι πολύ παρόμοιο. Προφανώς εννοούσε “εμείς τουλάχιστον αφήσαμε τους σκίουρους και τις πέστροφες”.

Όλα αυτά τα είδα στα DVD του BBC με τους δεινόσαυρους που έχει το βίντεο κλαμπ της γειτονιάς μου και απηχούν τον πραγματικό κόσμο[#]. Ως τότε έπαιρνα (ελάχιστα μεν, αλλά) στα σοβαρά τον κόσμο των χίπηδων, τουλάχιστον σε αυτήν την πλευρά του. Σε αυτόν τον κόσμο ο Δυτικός πολιτισμός είναι το τέρας των τεράτων, που δεν καταλαβαίνει απολύτως τίποτα από σεβασμό στο περιβάλλον όπως έκαναν όλοι οι άλλοι πολιτισμοί. Στην πραγματικότητα όπως είδαμε[+] όλοι οι πολιτισμοί το περιβάλλον το έγραφαν εκεί που δεν πιάνει μελάνι (προφανώς το να αλλάξεις γνώμη 13.000 χρόνια αργότερα όπως έκανε ο ινδιάνος αρχηγός δε μετράει ιδιαίτερα. Σίγουρα όχι για τα μαμούθ, τους σμιλόδοντες, τα τρία είδη αλόγων και τα δύο είδη καμήλας που εξαφάνισαν οι πρόγονοι του τύπου). Δε θα ήταν μάλιστα υπερβολικό να ισχυριστούμε πως ο μόνος πολιτισμός στην ιστορία που απέκτησε (έστω και λειψή) οικολογική συνείδηση πριν καταστρέψει τα πάντα γύρω του ώστε να ποιήσει την ανάγκη φιλοτιμία είναι ο… Δυτικός! Κι αυτό γιατί είναι τρομερά δύσκολο να αποκτήσεις οικολογική συνείδηση όταν νομίζεις ότι π.χ. τα βουβάλια τα στέλνει ο Θεός των Βουβαλιών και το μόνο που πρέπει να κάνεις για να έχεις άπειρα βουβάλια είναι να ζωγραφίσεις αηδίες στο σπήλαιό σου και να χορεύεις γύρω τους.

Και για να μην μου πάθετε από το Μάχιμουμ Οβερλόαδ (sic) παπάρας για αυτό το μήνα, να δώσω και μια πιο σοβαρή νότα:

Πως να στο πώ; Αξίζει να πολεμάς για την κατάργησι των ατομικών βομβών. κι ας μην καταργηθούν μαζί τους και τα δόρατα. Κι ας είναι όπλα κι αυτά.

Κι από την άλλη, αν κάθε φορά που οι περιστάσεις μας καλούν σε κίνησι για την κατάργησι των ατομικών βομβών, εμείς θέτουμε σαν προυπόθεσι την ταυτόχρονη κατάργησι των τόξων, επειδή κι αυτά όπλα είναι, ε τότε σα να μαστε βαλτοί. Α. Φαρμάκης

Strawberry Fields

2008-04-22T04:29:00.001+03:00

Εικόνες απίστευτης βαρβαρότητας και ντροπής, που αναμένεται να εκθέσουν σύντομα τη χώρα μας διεθνώς, εκτυλίχθηκαν χθες και προχθές με την προκλητική ανοχή και τη στάση της Αστυνομίας, στο «κράτος» της Νέας Μανωλάδας Ηλείας. Θύτες, οι πανίσχυροι οικονομικά «φραουλάδες» της περιοχής και θύματα δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές του ΚΚΕ και οι «άθλιοι» εξεγερμένοι αλλοδαποί εργάτες.

(...)

Οι αλλοδαποί εργάτες την περασμένη Παρασκευή κήρυξαν γενική απεργία στα φραουλοχώραφα της Νέας Μανωλάδας και αρνήθηκαν να πάνε για δουλειά αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους (αύξηση του ημερομίσθιου από τα 22 στα 30 ευρώ κ.λπ.). Επισκέφθηκαν, μάλιστα, και τον νομάρχη Ηλείας, τον οποίο και ενημέρωσαν για τα προβλήματά τους και ζήτησαν την παρέμβασή του.

Προχθές το βράδυ, στελέχη του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ Ηλείας μετέβησαν στην περιοχή με σκοπό να συμπαρασταθούν στους αλλοδαπούς και να τους ενημερώσουν για τα δικαιώματά τους. Η παρουσία τους όμως δεν «άρεσε» στους παραγωγούς της φράουλας, οι οποίοι κινούμενοι οργανωμένα επιτέθηκαν και ξυλοκόπησαν άγρια τους συνδικαλιστές, αλλά και δεκάδες αλλοδαπούς που τόλμησαν να παρευρεθούν στη συγκέντρωση.

«Καλά που μας έσωσαν οι αλλοδαποί», λέει ο Χρ. Γιάνναρος.

«Ενημερώναμε τους αλλοδαπούς εργάτες γης, όταν ξαφνικά 60-70 άτομα, στην πλειονότητά τους παραγωγοί φράουλας, μαζί με Αλβανούς συνεργάτες τους, μας επιτέθηκαν και άρχισαν να μας χτυπούν. Μας πέταξαν κάτω και μας κλοτσούσαν και μας χτυπούσαν παντού. Είναι θαύμα που σήμερα ζούμε. Αποφύγαμε τα χειρότερα, γιατί μπήκαν στη μέση οι αλλοδαποί εργάτες και μας έσωσαν. Κι όλα αυτά μπροστά στην Αστυνομία, που δεν έκανε το παραμικρό για να μας προστατεύσει», λέει στην «Ε» ο Χρήστος Γιάνναρος, γ.γ. της Ν.Ε. του ΚΚΕ στην Ηλεία, θύμα του άγριου ξυλοδαρμού.

Από την Ελευθεροτυπία

Τα τρία κυβερνώντα κόμματα (το νυν, το πρίν και το κόμμα της οργανικής διανόησης) μας τονίζουν σε κάθε ευκαιρία την συμβολή των μεταναστών στην οικονομία.

Όπως το θέτει η Εθνική Τράπεζα σε μελέτη της: «Οι εισροές 1 εκατομμυρίου μεταναστών από τις χώρες της ΝΑ Ευρώπης βελτίωσαν την ελαστικότητα της εγχώριας αγοράς εργασίας και συνεπώς το δυνητικό ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης, και υποστήριξαν – μέσω της προοδευτικής ενσωμάτωσής τους στην ελληνική οικονομία – την εγχώρια ζήτηση και το ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας».

Ορίστε ένα παράδειγμα αυτής της συμβολής στην «βελτίωση της ελαστικότητας της εγχώριας αγοράς» στην πράξη. Μάζες ανειδίκευτων μεταναστών που δουλεύουν σε συνθήκες πεονίας για τους «πανίσχυρους οικονομικά φραουλάδες». Ελαχιστοποίηση του κόστους, ανταγωνιστικά προϊόντα στην «παγκοσμιοποιημένη αγορά» (μεγάλο μέρος της παραγωγής εξάγετο), βραβεία και χρηματοδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είχαμε επίσης ένα μεγάλο μάθημα πολυπολιτισμού: τα αλβανικά πρωτοπαλίκαρα των φραουλάδων εναντίων των ασιατικής προέλευσης εργατών.

Φαντάζεται μήπως κανείς προοδευτικός ότι οι δεκάδες χιλιάδες μετανάστες που συρρέουν προς την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάτι άλλο από ανειδίκευτοι εργάτες; Δεν πρόκειται παρά για μάζες εργατών προορισμένων να βοηθήσουν στην «υποτίμηση» εργασιακών τομέων που είχαν γίνει ασύμφοροι για τα αφεντικά. Αν απογυμνώσει κανείς τις διακυρήξεις περί πολυπολιτισμικότητας και το «αν όλα τα παιδιά της γης, απλώνανε τα χέρια» του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που παραμένει είναι οι γυμνές απαιτήσεις του κεφαλαίου: φέρτε μετανάστες να ανέβει η ελαστικότητα της εργασίας.

Καθώς είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη η ελεύθερη είσοδος όλων των μεταναστών που το επιθυμούν [1], κάθε λόγος υπερ της μετανάστευσης συντηρεί στην πραγματικότητα την παρούσα κατάσταση, ενός μέγα πλήθους χωρίς δικαιώματα, χωρίς άδειες παραμονής και χωρίς διαπραγματευτικά χαρτιά, το οποίο αποτελεί μια τεράστια δεξαμενή φθηνής εργασίας. Ακόμα και η νομιμοποίηση όμως των μεταναστών, αυτό το υποτιθέμενα ριζοσπαστικό αίτημα της προοδευτικής σκέψης, δεν παύει να λειτουργεί υπερ του κεφαλαίου: ναι, μεν, το κόστος της εργασίας των μεταναστών ανεβαίνει, λόγω κατώτατου ημερομισθίου, ασφαλιστικών παροχών κλπ, αλλά ταυτόχρονα η συνολική προσφορά εργασίας αυξάνεται πληθωριστικά, πράγμα το οποίο αποτελεί, φυσικά, διαπραγματευτικό πλεονέκτημα του κεφαλαίου απέναντι σε κάθε είδους εργατικά αιτήματα.

Πιστεύει μήπως κανείς ότι τα διαλυμένα επαγγελματικά δικαιώματα της ανειδίκευτης και ημιειδικευμένης εργασίας (απλήρωτες υπερωρίες, υπάλληλοι με καθεστώς «ελεύθερου επαγγελματία», ενοικίαση εργαζομένων, απασχολήσιμοι, γενιά των 700 ευρώ, κλπ) θα αναβαθμιστούν με την ξαφνική είσοδο εκατοντάδων χιλιάδων διαθέσιμων χεριών —έτοιμων να δουλέψουν σε οποιεσδήποτε συνθήκες; Ο Μαρξ γράφει σχετικά: «Στην ολότητα τους, οι γενικές διακυμάνσεις των μισθών καθορίζονται αποκλειστικά από την αύξομείωση του αποθέματος διαθέσιμων εργατών» για να καταλήξει ότι «το σχετικό πληθυσμιακό-πλεόνασμα είναι επομένως ο άξονας στον οποίο στηρίζεται ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης εργασίας» (Το Κεφάλαιο, τόμος πρώτος).

Πέρα από την ταξική, υπάρχει επίσης η κοινωνική, η πολιτισμική και η πολιτική διάσταση. Διάλυση των ντόπιων κοινωνιών με την αύξηση της εγκληματικότητας και την δημιουργία περιχαρακωμένων γκέτο. Χρήση των μεταναστών για άμβλυνση της κουλτούρας της χώρας υποδοχής (πολιτικώς ορθά μέτρα, υποβάθμιση της εκπαίδευσης, κλπ) —αλλά και των ιδίων (π.χ. απαγόρευση της μαντήλας στην Γαλλία). Χρησιμοποίηση μεταναστών ως μοχλών «μειονοτικής» πίεσης, κλπ. κλπ. Αλλά η μετανάστευση είναι διαλυτική και για τις χώρες προέλευσης των μεταναστών: με βασικό μέρος του εργατικού δυναμικού (και βέβαια τους «εγκεφάλους» πρώτους πρώτους) στο εξωτερικό, στερούνται των δυνατοτήτων ανάκαμψης —οικονομικής, αλλά και κοινωνικής, καθώς απομένουν κυρίως τα πλέον συντηρητικά στοιχεία.

«Δικαίωμα στην μετανάστευση» δεν είναι κάτι σαν το δικαίωμα να σπουδάσεις στην Νέα Υόρκη, όπως ίσως το φαντάζονται οι προοδευτικοί τύπου Ντα Κάπο (ή οι φτωχομπινέδες αδερφοί τους, τύπου Μάνου Τσάο). Σημαίνει ό,τι και το «δικαίωμα να είσαι σκλάβος».

Η μετανάστευση, ως ιστορικό φαινόμενο με συγκεκριμένες αιτίες, δεν μπορεί να περιοριστεί με απλά πολιτικά μέτρα. Περιορισμός της μετανάστευσης σημαίνει περιορισμός των αιτιών της. Δηλαδή επανακαθορισμό της δυτικής πολιτικής απέναντι στον τρίτο κόσμο: τέλος της εκμετάλλευσης, πολιτικές ανόρθωσης και πολιτική ανεξαρτησία. Πράγμα που απαιτεί αλλαγή των ταξικών συσχετισμών και επιλογών της Δύσης και εγκατάλειψη του τωρινού προτύπου ανάπτυξης και της ιδεολογίας της προόδου. Κάτι το οποίο δεν θα ακουστεί σε κανένα «φόρουμ» —ούτε μπορούμε να το απαιτήσουμε ως διορθωτικό μέτρο από το κατεστημένο καθώς προυποθέτει την κατάλυσή του.

- - -

[1] Μπορεί κανείς βέβαια να θεωρεί ότι «όλοι οι καλοί χωράνε», και ότι επομένως δεν τίθεται θέμα ορίου στο πλήθος των μεταναστών που μπορεί να αντέξει η χώρα μας. Τον διαψεύδει όμως το ίδιο το φαινόμενο που υπερασπίζει: οι μετανάστες έφυγαν ακριβώς επειδή ήταν υπεράριθμοι στην χώρα τους, επειδή δηλαδή η οικονομία της δεν μπορούσε να τους αντέξει.

Παραμύθι

2008-04-21T03:41:00.001+03:00

Παλιά υπήρχαν τρία μέρη στον κόσμο· η Kυψέλη, η Eλλάδα και ο πλανήτης Γη. Tώρα βγαίνουν και λένε ότι ο κόσμος είναι ένας, όμως λένε ψέματα κι αυτό φαίνεται στα μάτια τους. Aυτοί τα έχουν μπερδέψει ενώ υπήρχαν τρία μέρη και το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο ήταν να είσαι η ωραιότερη στην Kυψέλη όπως συνέβαινε με την Έρση. Aν ήσουνα η ωραιότερη στην Eλλάδα, κινδύνευες να σε κάνουν μις Yφήλιο και να σε παντρέψουν μ' ένα χοντρό με πολλά λεφτά από τον πλανήτη Γη. Ήταν πιο δύσκολο να είσαι η ωραιότερη στην Kυψέλη γιατί εκεί σε έβλεπαν κάθε μέρα στο δρόμο, δεν σε ψήφιζαν βαμμένη, με μουσική από πίσω, ούτε σε γνώριζαν από τα περιοδικά, σε είχαν αγαπήσει χωρίς φωτογένεια. Σε έβλεπαν γελαστή, βιαστική, τσακωμένη με τη μάνα σου, ιδρωμένη, σκονισμένη.

Ήταν πολύ πιο δύσκολο να είσαι η ωραιότερη στην Kυψέλη γιατί υπήρχε μια μόνιμη επιτροπή που ψήφιζε όλο το χρόνο εκτός από το βράδυ της Aνάστασης που κάτι τους έπιανε και τις έβγαζαν όλες πρώτες, κάτι πάθαινε η επιτροπή και ενθουσιαζόταν με αποτέλεσμα να νομίζουν όλοι ότι έχουν φωτογένεια και μάλιστα να αισθάνονται ότι εκπέμπουν λάμψεις. Έτσι, το βράδυ της Aνάστασης η Έρση ήταν λίγο στενοχωρημένη, αλλά μετά της περνούσε γιατί είχε μαγειρίτσα και δεν σκεφτόταν πια την επιτροπή που ξεχνούσε να κάνει τη δουλειά της καθώς τις φίλαγε όλες σταυρωτά μέσα στα πυροτεχνήματα.

Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να είσαι κάτι στην Kυψέλη κι έτσι πολλοί ήθελαν να γίνουν κάτι στην Eλλάδα που φαίνεται ότι ήταν πιο εύκολο ενώ μερικοί κατάλαβαν το κόλπο κι άρχισαν να λένε ότι αυτοί δεν αξίζουν για την Eλλάδα, αξίζουν μόνο για τον πλανήτη Γη. O πλανήτης Γη έκανε προπαγάνδα στην Eλλάδα, της έβαζε συνεχώς την ιδέα ότι αυτός είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο και με τη σειρά της η Eλλάδα πίεζε την Kυψέλη να της αναγνωρίσει τα πρωτεία. Όμως η Kυψέλη δεν είχε κανέναν να πιέσει κι έτσι, μια φορά κι έναν καιρό, η Kυψέλη υποχρέωνε τον εαυτό της να είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο και η Έρση ήταν υποχρεωμένη να είναι η ωραιότερη χωρίς να χρησιμοποιεί τη φωτογένεια. Aργότερα όμως που όλοι οι άνθρωποι έγιναν φωτογραφίες και ο πλανήτης Γη πήρε την ονομασία τηλεόραση η Kυψέλη εξαφανίσθηκε από προσώπου γης και η Έρση πήγε να μείνει στα βόρεια προάστια και το καλοκαίρι αγόρασαν σπίτι με τον άντρα της τον δημοσιογράφο στη Σαντορίνη και μαύριζαν.

Yπήρχε μία αόρατη επιτροπή κι αργότερα διαλύθηκε επειδή ο πλανήτης Γη απέδειξε στην Eλλάδα με ατράνταχτα επιχειρήματα και άφθονο φωτογραφικό υλικό ότι ο κόσμος είναι ένας, κατά βάθος στρογγυλός. Ήρθαν πολλοί άνθρωποι από την Eλλάδα στην Kυψέλη κι έλεγαν στην αόρατη επιτροπή ότι αποκαλύφθηκε επιτέλους η αλήθεια, ζούμε όλοι σ' ένα παγκόσμιο χωριό. Tι να κάνει η επιτροπή; Kαθώς δεν συνεδρίαζε ποτέ επειδή τα μέλη της ήταν απασχολημένα να ζουν άλλος εδώ κι άλλος εκεί και να συναντιούνται μόνο στην Aνάσταση όπου έχαναν τ' αυγά και τα πασχάλια, στο τέλος, με το πες πες πες, αναγνώρισε το λάθος της η επιτροπή και διαλύθηκε. Σιγά-σιγά έγιναν όλοι παγκόσμιοι χωριάτες. Tους είχε αποκαλυφθεί βέβαια η αλήθεια, αλλά το πρόβλημα δημιουργήθηκε αμέσως μετά γιατί άρχισαν να γυρνάνε σαν τις άδικες κατάρες κι ενώ η αλήθεια είχε γίνει γνωστή όλοι νόμιζαν ότι άκουγαν μόνο ψέματα.

Παλιά υπήρχαν μόνο τρία μέρη στον κόσμο και καμιά φορά έλεγαν ψέματα το ένα στο άλλο, όμως τώρα υπήρχε μόνο το παγκόσμιο χωριό που έλεγε συνεχώς ψέματα στον εαυτό του, φαινόταν στα μάτια του ότι έλεγε ψέματα. Ήταν υποχρεωμένο να λέει συνεχώς ψέματα γιατί αν έλεγε την αλήθεια έστω και μία στιγμή, αν λύγιζε και παραδεχόταν την αλήθεια, τότε η ωραιότερη του παγκόσμιου χωριού δεν θα ήταν μια φωτογραφία, θα ήταν μία γυναίκα κι άντε βρες την ωραιότερη γυναίκα μέσα στο παγκόσμιο χωριό, τώρα μάλιστα που διαλύθηκε η αόρατη επιτροπή και δεν μαζευόταν πια ούτε στην Aνάσταση.

Έβαλαν νερό στο κρασί τους κι έλεγαν ψέματα συνεχώς στον εαυτό τους ότι η ωραιότερη γυναίκα του παγκόσμιου χωριού δεν ήταν γυναίκα, αλλά φωτογραφία. Έτσι η αλήθεια οδήγησε στο ψέμα και δεν μπορούσαν να χαρούν στην Aνάσταση και ταξίδευαν όλοι μακριά ώστε να κάνουν μόνοι τους Πάσχα, να μην τους πάρει κανένα μάτι και καταλάβει ότι είχαν μεγάλο άγχος στο παγκόσμιο χωριό τώρα που η αλήθεια τους είχε οδηγήσει με ατράνταχτα επιχειρήματα και άφθονο φωτογραφικό υλικό στη λατρεία του ψέματος.

Yπήρχε μία αόρατη επιτροπή και κάποτε τα μάζεψε. Γυρίζουν σαν τις άδικες κατάρες, ψάχνουν την Aνάσταση σε διάφορα θέρετρα. Λένε πολλά ψέματα, φαίνεται στα μάτια τους. Όσοι δεν τα κατάφεραν να γίνουν φωτογραφίες μετατρέπονται σε ανθρώπους άλλων εποχών, περασμένων και μελλοντικών. Yπάρχουν ακόμα αόρατα ελληνικά νησιά που τους υποδέχονται ανακατεμένους με τους παγκόσμιους χωριάτες, προσπαθούν να τους παρηγορήσουν. Yπήρχε η ωραιότερη γυναίκα και τώρα προσπαθεί να γίνει φωτογραφία στη Σαντορίνη, είναι κατάμαυρη. Θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος μιας άλλης εποχής, αλλά αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο και από το να γυρνάς σαν την άδικη κατάρα, από το να έχεις άγχος.

Ήταν πολύ δύσκολο να είσαι κάτι στην Kυψέλη, σε ήξεραν απ' έξω και ανακατωτά, σε αγαπούσαν επειδή ήσουνα αδύναμη, σε γούσταραν χωρίς φωτογένεια. Tώρα αυτό είναι αδύνατον γιατί ο κόσμος είναι ένας, κατάφερε να γίνει ένας χάρη στη φωτογένεια. Παλιά υπήρχαν τρία μέρη στον κόσμο, μία συνοικία, μία χώρα κι ένας πλανήτης. Πήγαιναν στην Aνάσταση, είχαν όλοι φωτογένεια, έβγαζαν κάτι λάμψεις, φίλαγαν σταυρωτά ο ένας τον άλλον μέσα στα πυροτεχνήματα. Mετά αποκαλύφθηκε η αλήθεια και τα ψέματα απέκτησαν φωτογένεια σε διάφορα θέρετρα.

Χρήστος Βακαλλόπουλος, Η γραμμή του ορίζοντος

Η (κολοσσιαία) παπάρα της εβδομάδας

2008-04-18T22:30:00.001+03:00

Την απλοποίηση της ελληνικής γραφής ζητά ο κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος Ματσάκης, με σχετική εισήγηση που υπέβαλε προς τον υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Δημητρίου. Την πρόταση του κοινοποίησε και στους Έλληνες ευρωβουλευτές.

Ο κ. Ματσάκης προτείνει στον Κύπριο υπουργό τη σύσταση μιας ολιγομελούς επιτροπής γλωσσολόγων, οι οποίοι θα μπορούσαν, εμπεριστατωμένα να ενδιατρίψουν επί του θέματος και να δώσουν μια επιστημονικά έγκυρη πρόταση για τον εκμοντερνισμό/ απλοποίηση της Ελληνικής γραφής.

Στην επιστολή του ο Κύπριος ευρωβουλευτής παραθέτει ως "τροφή για σκέψη" τα εξής:

1. Να καταργηθούν τα γράμματα "η" και "υ" και να αντικατασταθούν από το γράμμα "ι".

2. Να καταργηθεί το γράμμα "ω" και να αντικατασταθεί από το γράμμα "ο".

3. Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούν ως εξής: "αι"---> "ε", "ει"--->"ι", "οι--->ι", "υι"--->ι", "αυ"--->"αβ", "ευ"--->"εβ"

4. Να καταργηθεί η χρήση του "γγ" και να αντικατασταθεί από το "γκ".

5. Να καταργηθεί το τελικό γράμμα "ς" και να αντικατασταθεί από το γράμμα "σ".

Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω αλλαγών, αναφέρει ο .ευρωβουλευτής, το Ελληνικό αλφάβητο θα έχει μόνο 21γράμματα (α, β, γ, δ, ε, ζ, θ, ι, κ, λ, μ, ν , ξ , ο , π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ) και ένα μόνο δίψηφο (το "ου").

Ο κ. Ματσάκισ ιποστιρίζι ότι ι απλοπίισι τισ Ελινικίσ γραφίσ "καθίστατε αναγκέα μέσα στα πλέσια μιασ τάσισ ενοτικίσ πορείασ τον γλοσόν στιν Εβροπαϊκί Ένοσι. Επιπλέον, μια τέτια αλαγί θα καταστίσι τιν Ελινικί γραφί πιο απλί κε πολύ πιο εύχριστι. Ιδιέτερα όσον αφορά τιν χρίσι ιλεκτρονικού ιπολογιστί κε σε σχέσι με μεγάλο αριθμό ατόμον που έχουν διάφορεσ μορφέσ δισλεξίασ".

Πηγή: skai.gr

(Η διαμόρφωσις της τελευταίας παραγράφου, δική μου —με βάση τις προτάσεις του καινοτόμου ευρωβουλευτή)

Η ιστορική εναρκτήρια ομιλία του 8ου Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ

2008-04-17T02:41:00.001+03:00

Το 8ο Συνέδριο του Πανελλήνιου Σοσσιαλιστικού Κινήματος έκλεισε, αφήνοντας πίσω του πολλά αναπάντητα ερωτήματα για το μέλλον του κόμματος. Ένα όμως είναι ξεκάθαρρο, η εναρκτήρια ομιλία του προέδρου του κινήματος, κ. Γεώργιου Ανδρέα Παπανδρέου —γνωστού ως Γεωργάκη στις πλατιές μάζες του λαού μας—, θα μας συντροφεύει και θα μας εμπνέει για πολύ καιρό ακόμα. Πρόκειται για ένα μνημείο του λόγου, το οποίο ήδη πολλοί σπεύδουν να τοποθετήσουν κάπου ανάμεσα στον Επιτάφιο του Περικλή και τις καλύτερες στιγμές του Καναλιού 67. Θα προσπαθήσουμε, τώρα που έχει πια κατασταλλάξει μέσα μας, να μεταφέρουμε λίγο από το ύφος αυτής της μεγάλης στιγμής.

Η ομιλία άρχίζει με έναν νοσταλγικό τόνο, με τον ΓΑΠ να προσφωνεί τα παρευρισκόμμενα μέλη και φίλους του ΠΑΣΟΚ «συντρόφισσες και σύντροφοι». Για να εντείνει την σουρεαλιστική ατμόσφαιρα με πινελιές μπουρλέσκ, τονίζει ότι το συνέδριο συνιστά «μια γιορτή της δημοκρατίας».

Χωρίς να ξεχνάει τις επιταγές που απορρέουν από το διεθνές αξίωμα του, δηλαδή τη θέση του όχι μόνο ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ αλλά και ως μάχιμου αρχηγού της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δηλώνει με τόλμη ότι «Βρισκόμαστε σήμερα μαζί, επτά χιλιάδες μαχητές για την αλλαγή. Μαχητές για τις ιδέες μας. Μαχητές για τις αξίες μας». Στιγμές ανάτασης για κάθε επαναστατικά σκεπτόμενο αριστερό: αν ο Κάστρο κατάφερε όσα κατάφερε με καμμιά πενηνταριά άνδρες στην Σιέρρα Μαέστρα, πόσα και πόσα δεν έχουμε να ελπίζουμε από τους επτά χιλιάδες μαχητές του ΠΑΣΟΚ;

Μην θεωρήσει κανείς όμως, λόγω των μαχητικών αναφορών, ότι ο κ. Παπανδρέου μιλάει διασπαστικά. Όπως δηλώνει παρακάτω, μπορεί να αποτελούμε «διαφορετικές γενιές, διαφορετικές ιστορίες, διαφορετικές συγκυρίες» έχουμε όμως μία «κοινή συνιστώσσα, μία κοινή γραμμή, που μας ενώνει όλους». Ποιά είναι αυτή; Μα φυσικά «η ανάγκη της Ελλάδας για μια μεγάλη αλλαγή». Συνεπαρμένοι από το μήνυμα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, δεν θα μπορούσαμε παρά να αναφωνήσουμε: «Αλλαγή, εδώ και τώρα!» (αυτό θα ήταν ένα καλό και πρωτότυπο σύνθημα στις επόμενες εκλογές, μάρτυρας της αέναης εξελίξεως του κόμματος).

Εν συνεχεία, ο ΓΑΠ, αμείλικτος απέναντι στην αδικία, στηλιτεύει συνοπτικά α) την εκτεταμένη φτώχεια β) την ανισότητα γ) Την εγκληματικότητα δ) τη στυγνή εκμετάλλευση συνανθρώπων μας, που ζουν τη βία, το θρησκευτικό φανατισμό, τις εμφύλιες συγκρούσεις, την απαξίωση και την έλλειψη βασικών δημόσιων αγαθών ε) την ξέφρενη κερδοσκοπία, στ) την υπονόμευση της δημοκρατίας από την συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια μιας νέας παγκόσμιας ελίτ, τις νέες πανδημίες που δημιουργούνται και θερίζουν λαούς η) την κλιματική αλλαγή και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Τα δεινά, δηλαδή, που θα καταπολεμήσει η επίλεκτη ομάδα των επτά χιλιάδων μαχητών, με την γνωστή της από το 1981 αποτελεσματικότητα.

Από εδώ και πέρα, το κοινό έχει καθηλωθεί, και η στίλβη του λόγου λάμπει ανεμπόδιστη από κάθε σύμβαση. Θέμα μας πλέον, η μοίρα της ανθρωπότητας εν συνόλω, η οποία, όπως θυμίζει ο ΓΑΠ, «σήμερα έχει τεράστια αποθέματα. Αποθέματα πλούτου, αποθέματα γνώσης, έρευνας, τεχνολογίας, εμπειρίας, επιτυχίας». Πράγματι, πρόκειται για μια καίρια παρατήρηση. Τα μόνο αποθέματα που φαίνονται να εκλείπουν είναι τα αποθέματα υπομονής του ελληνικού λαού.

Αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα, είναι «Πολιτική βούληση. Βούληση ν' αλλάξουμε, βούληση να υπηρετήσουμε τις αξίες μας. Γι' αυτό, εμείς, στο ΠΑΣΟΚ, είμαστε η λύση, γι' αυτό, εμείς, στο ΠΑΣΟΚ , είμαστε η ελπίδα». Σε αυτό το σημείο, ο απλός πολίτης δεν μπορεί παρά να ανακράξει μετά δέους «Είσαι η ελπίδα μας, οδήγα-οδήγα-οδήγα μας» ή κάτι παρεμφερές.

Εν συνεχεία ακολουθεί μια διακύρηξη αρχών. Σύμφωνα με τον ΓΑΠ, οι αξίες του κινήματος «συμπυκνώνονται στις έννοιες της ελευθερίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης». Για την αδερφότητα δεν είπε τίποτα, τόνισε όμως ότι «μπορούμε να δώσουμε αξία στον Έλληνα πολίτη, δίνοντας αξία στο περιβάλλον στο οποίο ζει και εργάζεται. Μπορούμε να δώσουμε αξία στον Έλληνα πολίτη, όταν δίνουμε αξία στην Ελλάδα και στον ρόλο της διεθνώς, μια Ελλάδα των αξιών. Μία Ελλάδα των αξιών, είναι μία Ελλάδα, η οποία γνωρίζει την ποιότητα, σέβεται την ποιότητα, προάγει την ποιότητα παντού». Κάτι σαν τον οργανισμό ISO, δηλαδή.

Ταυτόχρονα ισχυροποίησε την σύνδεση του ΠΑΣΟΚ με την οικολογία, λέγοντας μεταξύ άλλων ότι «προωθούμε την συμμαχία του σοσιαλισμού και της οικολογίας. (…) Γι' αυτό και προτείνουμε τον "πράσινο φόρο" στις σημαντικές πηγές εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα». Σε αυτό το θέμα είναι γνωστή η συνεπής στάση του κινήματος από το 81 και έκτοτε, με εκατοντάδες μικρούς και μεγάλους «πράσινους φόρους».

Παράλληλα, με τόλμη που ελάχιστοι πολιτικοί άνδρες έχουν δείξει, παραδέχεται ότι ως 30-χρονο κόμμα εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ δεν είχε κανένα πλάνο για την διάνοιξη προοπτικών στην κοινωνία και τα άφηνε όλα στην τύχη. Πρόκειται για μια υπέροχη διατύπωση: «Ξέρετε, παλιά πιστεύαμε ότι υπάρχει ένας αυτοματισμός. Κάθε νέα γενιά δηλαδή θα έχει καλύτερες προοπτικές από την προηγούμενη. Τώρα ξέρουμε, πως οι δυνάμεις που περιθωριοποιούν ή κρατούν στάσιμες μεγάλες μερίδες του πληθυσμού είναι πανίσχυρες, αλλά όχι βεβαίως τόσο ισχυρές, για να μην μπορούμε να συγκρουστούμε μαζί τους και να τις αλλάξουμε». Μετά από μια τέτοια καίρια ανακάλυψη των δυνάμεων της στασιμότητας, δεν μπορούμε παρά να ελπίσουμε ότι στα επόμενα 30 χρόνια θα βρούν και προς ποιά κατεύθυνση να τις αλλάξουν.

Με την ομιλία στο αποκορύφωμα της, ο έμπειρος ρήτωρ ΓΑΠ, επιλέγει να ρίξει κάπως τους ρυθμούς με ένα ανεκδοτάκι: «Η Ελλάδα διεκδικεί και πάλι έναν δυναμικό ρόλο στη διεθνή σκακιέρα, που θα την καταστήσει ηθική δύναμη στην περιοχή και, γιατί όχι, και στον κόσμο. Μπορούμε και το έχουμε αποδείξει. Ελλάδα με ισχυρή ταυτότητα. Με ισχυρή παρουσία. Με ισχυρή φωνή».

Η ομιλία θα κλείσει με μια συγκινητική αναφορά στην ιστορία του νέου ελληνισμού, σε αγωνιστικές στιγμές αλησμόνητες (και, ορισμένες, ανύπαρκτες, όπως η ιστορία του νέου αντιστασιακού ο οποίος εν μέσω κατοχής «σήκωσε την ελληνική σημαία στην Ακρόπολη»). Ταυτόχρονα, τονίζει ότι «είναι πάρα πολλοί εδώ από τη γενιά του Πολυτεχνείου» (όπως οι κ .κ. Λαλιώτης, Δαμανάκη, Ανδρουλάκης, Τζουμάκας) και θυμίζει ότι όπως το ΠΑΚ ιδρύθηκε απο μετανάστες και πρόσφυγες έτσι και το ΠΑΣΟΚ σήμερα εκπροσωπεί «όλες τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, τον μετανάστη που ήρθε εδώ πρόσφυγας». Θυμίζουμε ότι και ο κ. ΓΑΠ έχει ζήσει την προσφυγιά, στα πανεπιστήμια και τις φάμπρικες του Καναδά, της Αμερικής και της Σουηδίας.

Πρόκειται για ένα λόγο μνημειώδη, ο οποίος αξίζει να συμπεριληφθεί κάποτε στα σχολικά βιβλία των ελληνόπουλων, αιώνιο μάθημα πολιτικής και ακεραιότητος, κτήμα ες αεί, πλάι στα ήδη υπάρχοντα κείμενα των κ.κ. Νίκου Δήμου, Κώστα Σημίτη, Χριστίνας Κουλούρη, Γκάζμεντ Καπλανί και άλλων.

τα διώχνει ο πρώτος μ' ένα φτυάρι, κι ο άλλος λύνει το σκυλί

2008-04-15T12:48:00.001+03:00

Ιδιωτικοποίηση του αστικού χώρου, απομόνωση στον ατομικό μικρόκοσμο, παρακμή και άγιος ο Ηρώδης:

Ένα απωθητικό νέων- κατά το απωθητικό κουνουπιών- χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο στην Ευρώπη. Αρκετές χώρες εξετάζουν το ενδεχόμενο να επιβάλουν κανονιστικές ρυθμίσεις στη χρήση του.

Η εν λόγω εγκατάσταση επιτρέπει να απομακρύνονται οι νέοι με τη βοήθεια υπερήχων που μόνον αυτοί μπορούν να ακούν. Η Βρετανία επιδεικνύει μεγάλη ανοχή στη χρήση της, όμως στη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία επικρίνεται η προσφυγή σε τέτοια μέσα, αν και οι χώρες διστάζουν να επιβάλλουν κανονισμούς. (...)

Περισσότερες από 3.500 συσκευές, που έχουν τη μορφή κουτιού και πωλούνται έναντι 495 στερλινών (617 ευρώ) εκάστη, έχουν τοποθετηθεί από καταστηματάρχες, την αστυνομία, τους δήμους, τις σιδηροδρομικές εταιρείες, ακόμη και από ιδιώτες που θέλουν να αποφύγουν να συγκεντρώνονται παρέες εφήβων μπροστά από τα σπίτια τους, τα καταστήματά τους, τους σταθμούς. Η επέκταση της χρήσης αυτού του συστήματος προκάλεσε το Φεβρουάριο έντονη πολεμική. Ο επίτροπος Παιδείας Αλ Έινσλι-Γκριν ζήτησε να απαγορευτούν τα κουτιά αυτά, «τα οποία δαιμονοποιούν τους εφήβους, τιμωρούν αθώους και πλήττουν τα ανθρώπινα δικαιώματα». Η υπουργός Εσωτερικών Τζάκι Σμιθ υπερασπίστηκε αυτήν την πρωτοβουλία στο όνομα της μάχης κατά των αντικοινωνικών συμπεριφορών: «Θα υποστηρίζουμε πάντα αυτούς που σέβονται τον νόμο, κόντρα στις συμμορίες των αλητών», δήλωσε.

Στην Ολλανδία, τα Μosquito κοστίζουν 900 ευρώ και έχουν τοποθετηθεί 300 σε περίπου εξήντα δήμους. Οι δήμοι του Ρότερνταμ, του Νέιμεχεν και της Ουτρέχτης υποστηρίζουν πως η χρήση τους επέφερε μείωση της εγκληματικότητας. Όμως τον Φεβρουάριο βουλευτές υπέβαλαν ερώτηση στον υπουργό Νεότητας και Οικογένειας Αντρέ Ρούφετ για τη νομιμότητα αυτής της πρακτικής, η οποία πιθανότατα αντιβαίνει σε συνταγματικές διατάξεις για τον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής και της σωματικής ακεραιότητας.
Στη Γαλλία, τα Μosquito διατίθενται στην αγορά με την ονομασία Βeethoven και κοστίζουν 905 ευρώ η μονάδα. Η γαλλική κυβέρνηση έχει επικρίνει το σύστημα και η υπουργός Υγείας Ροζλίν Μπασλό έχει δηλώσει πως επιθυμεί την απαγόρευσή του.

Πηγή: Τα ΝΕΑ

Ή, όπως το έθεσε ο Γκυ Ντεμπόρ πριν από είκοσι χρόνια (1985):

Πόσοι ξένοι ζουν πραγματικά στην Γαλλία; (και όχι με βάση το νομικό καθεστώς τους, το χρώμα τους, ή τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους). Μάλλον θα ήταν καλύτερα να ρωτήσουμε: πόσοι Γάλλοι έχουν απομείνει, και που βρίσκονται; (Και τι άραγε χαρακτηρίζει ένα Γάλλο σήμερα;). Γνωρίζουμε ότι το ποσοστό των γεννήσεων μειώνεται. Αποτελεί μήπως έκπληξη; Οι Γάλλοι δεν ανέχονται πλέον τα ίδια τους τα παιδιά. Τα στέλνουν στο σχολείο από τα τρία τους χρόνια, και μέχρι τουλάχιστον τα 16, για να μάθουν αγραμματοσύνη. Όσο για πριν την ηλικία των τριών ετών, ολοένα και περισσότεροι τα βρίσκουν "ανυπόφορα" και τα αντιμετωπίζουν λίγο ή πολύ βίαια. Στην Ισπανία, την Ιταλία, την Αλγερία, ή και ανάμεσα στους Τσιγκάνους, αγαπάνε ακόμη τα παιδιά. Αυτό δεν συνηθίζεται τόσο στην σημερινή Γαλλία. Ούτε οι κατοικίες, ούτε οι δρόμοι είναι κατάλληλοι για παιδιά πλέον (εξ ου και η κυνική κρατική διαφημιστική εκστρατεία με θέμα: "ανοίγοντας την πόλη στα παιδιά").

Il ya trop d'argent, Aris

2008-04-13T22:27:00.001+03:00

Ποιός είπε ότι οι πνευματικοί άνθρωποι σιωπούν;

Μια χαρά είναι οι άνθρωποι, και αν δεν μιλάνε για τα ασήμαντα προβλήματα που ενοχλούν τον μέσο έλληνα, είναι παραταύτα πάντα έτοιμοι να προστατεύσουν τον απλό πολίτη που διώκεται.

Να, δείτε αυτή την είδηση:

Αυτή είναι η ελληνικη μεγαλοαστική τάξη

Απαντήθηκε με την αρμόζουσα ιερή αγανάκτηση των πνευματικών μας ανθρώπων —και τι ανθρώπων, διαλεκτοί ένας ένας:

Επιστολή συμπαράστασης από 200 έλληνες πολίτες