Αιδώς, αχρείοι (01)

Μια εκπομπή πολιτικού διαλόγου με τον Σκατζόχοιρο και τον Γνωμοδότη.

Ρε, βάλε flash ρε συ να ακούσεις την εκπομπή!

Για την "δήλωση Κίσσινγκερ"

Ειρωνεύεται ο Old-Boy τον Λάκη Λαζόπουλο, ο οποίος επανέλαβε από Αλ-Τσαντίρι την ψευτό-δήλωση Κίσσινγερ. Επί του συγκεκριμένου, έχει κάθε δίκιο, αφού από τη μια ο Λαζόπουλος έχει μετατραπεί σε νέο Νταλάρα και από την άλλη η δήλωση αποτελεί διαρκώς επανεμφανιζόμενο μύθο.

Ως εκεί όμως. Γιατί τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τη χρήση της ειρωνείας —όπως φαίνονται και στα σχόλια των αναγνωστών του, κάθε άλλο παρά προφανή είναι.

Ας δούμε όμως πρώτα την "δήλωση":

Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ

Ναι, ο Κίσσινγκερ δεν το είπε ποτέ.

Πρόκειται για μια αγνώστου προελεύσεως φράση, η οποία αναπαράγεται εδώ και εκεί χωρίς κάποια αναφορά σε σοβαρή πηγή.

Ούτως ή άλλως, ένας διπλωμάτης δεν θα μίλαγε ποτέ έτσι δημοσίως —ίσως την εποχή της αποικιοκρατίας μόνο, όπου οι λαοί των αποικιών θεωρούνταν κάτι σαν απολίτιστα ζώα.

Αυτό είναι το "ιστορικό" κομμάτι του θέματος.

Το πολιτικό τώρα. Όποιος παραθέτει αυτή την ψευδεπίγραφη δήλωση για να αποδείξει δήθεν ότι και κάθε λόγος περί παρόμοιων σχεδιασμών και πολιτισμικών επιθέσεων είναι επίσης μούφα, ε, αυτός είναι χειρότερα νυκτωμένος από όποιον απλά την αναπαράγει ως αληθή.

Ας πούμε, από την αμερικανική σκοπιά, τι διαφορετικό κάνει το ευαγές ίδρυμα CDRSEE, με την αιγίδα των "The United States Government, Department of State", "The United States Agency for International Development", "The United Kingdom, Foreign & Commonwealth Office" και άλλων ευγενών οργανισμών (συμπεριλαμβανομένου του υπερηφάνου κρατικού μηχανισμού μας); (εκτός αν κάποιος πιστεύει ότι σκοπός όλων αυτών είναι η αγάπη, η ειρήνη, η κατανόηση και η σταθερότητα στην περιοχή —ό,τι διακυρήσουν δηλαδή, οπότε πάσο).

Γράφει ή όχι η κ. Κουλούρη σε επίσημο έγγραφο του CDRSEE ότι οι νέοι καιροί στα Βαλκάνια απαιτούν και το γράψιμο της ιστορίας από νέα σκοπιά; Ή, με δικά της λόγια: «Οι πολιτικές εξελίξεις της τελευταίας δεκαετίας στα Βαλκάνια και η αναθεώρηση του παρελθόντος που συνεπάγονται οδήγησαν τις βαλκανικές ιστοριογραφίες σε μια αναζήτηση του «κοινού» παρελθόντος, των κοινών ιστορικών εμπειριών της βυζαντινής και της οθωμανικής αυτοκρατορίας και της «κληρονομιάς» τους στη θρησκευτική, πολιτισμική και θεσμική σφαίρα».

Τι διαφορετικό γράφει ο Σάμουελ Χάντιγκτον στις δυο εκτενείς αναλύσεις του του που αποτέλεσαν τον κορμό του βιβλίου του "Η σύγκρουση των πολιτισμών" για το ότι πολιτισμικά η Ελλάδα ως ορθόδοξος χώρος, είναι ασύμβατη με τις αμερικανικές επιλογές;

Αλλά και από την αντίπαλη σκοπιά, τι διαφορετικό καταγγέλλει ο Γκυ Ντεμπόρ στα «Σχόλια Πάνω στην Κοινωνία του Θεάματος», όταν γράφει:

Η πρωταρχική επιδίωξη της θεαματικής κυριαρχίας ήταν να εξαλείψει την ιστορική γνώση εν γένει και καταρχήν σχεδόν όλες τις πληροφορίες και τα εύλογα σχόλια σχετικά με το πιο πρόσφατο παρελθόν. Ένα τόσο κατάφορο και αυταπόδεικτο γεγονός δε χρειάζεται εξηγήσεις. (...)

Μια απολυταρχική εξουσία τόσο πιο ριζικά καταργεί την ιστορία όσο πιο επιτακτικές είναι οι ανάγκες για κάτι τέτοιο, και προπαντών ανάλογα με τις μεγαλύτερες ή μικρότερες πρακτικές ευκολίες εκτέλεσης που συναντά. Ο Τσιν Τσε Χοάνγκ Τι διέταξε να καούν τα βιβλία, αλλά δεν κατάφερε να τα εξαφανίσει όλα. Ο Στάλιν είχε προωθήσει ακόμα παραπέρα την πραγματοποίηση ενός παρόμοιου σχεδίου στο αιώνα μας αλλά, παρόλα τα κάθε λογής ερείσματα που είχε καταφέρει να βρεί έξω από τα σύνορα της αυτοκρατορίας του, παρέμενε απροσπέλαστη στην αστυνομία του μια εκτεταμένη ζώνη του κόσμου όπου κορόιδευαν τις αγυρτίες του. Το ενσωματωμένο θεαματικό τα κατάφερε καλύτερα, με νέες μεθόδους και δρώντας αυτή την φορά παγκόσμια. (…)

Το πεδίο της ιστορίας ήταν το αξιομνημόνευτο, η ολότητα των συμβάντων οι συνέπειες των οποίων εκδηλώνονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Επίσης αξεχώριστα η γνώση έπρεπε να διαρκεί και να βοηθάει στην κατανόηση, τουλάχιστον εν μέρει, όσων θα συνέβαιναν εκ νέου: “κτήμα ες αεί”, λέει ο Θουκυδίδης. Με αυτό τον τρόπο η ιστορία ήταν το μέτρο μιας πραγματικής καινοτομίας. Όποιος πουλάει την καινοτομία έχει κάθε συμφέρον να εξαλείξει το μέσο αποτίμησής της. (…)

Γνωρίζουμε ασφαλώς ότι η ιστορία εμφανίστηκε στην Ελλάδα μαζί με την δημοκρατία. Μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι χάθηκε απ’ τον κόσμο μαζί με την τελευταία.

Σε τι διαφέρει το σχέδιο της ψευτο-δήλωσης από ό,τι γράφει στο βιβλίο του ο Σαμπκομαντάντε Μάρκος σχετικά με τις προθέσεις των κυρίαρχων δυνάμεων;

Ποιό είναι το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο μονοπολικός κόσμος στην πορεία του προς την παγκοσμιοποίηση; Τα εθνικά κράτη, οι αντιστάσεις, η κουλτούρα, ο τρόπος του κάθε έθνους να βλέπει τον κόσμο, ό,τι το κάνει να διαφέρει από τα άλλα έθνη. Πως είναι δυνατό να δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο χωριό όπου όλοι είναι ίδιοι αν υπάρχουν τόσες διαφορές; Όταν λέμε ότι πρέπει να διαλυθούν τα εθνικά κράτη και να μετατραπούν σε ερήμους, δεν εννοούμε ότι θα σκοτώσουν τον κόσμο, αλλά τον τρόπο ζωής του κάθε λαού. Μετά την καταστροφή θα έρθει το ξανακτίσιμο. Θα ξανακτιστούν οι διάφορες περιοχές μέσα σε ένα νέο πλαίσιο. Εκείνο που ορίζουν οι νόμοι της αγοράς. Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη της παγκοσμιοποίησης.

Το πρώτο της εμπόδιο είναι τα εθνικά κράτη: πρέπει να τους επιτεθεί και να τα καταστρέψει. Ότι κάνει ένα κράτος “εθνικό” πρέπει να καταστραφεί: η γλώσσα, ο πολιτισμός, η οικονομία, η πολιτική του ζωή και ο κοινωνικός του ιστός. (…)

Κάθε πολιτισμική διαφορά η οποία κάνει ένα Γάλλο Γάλλο, έναν Ιταλό Ιταλό, ένα Δανό Δανό, έναν Μεξικανό Μεξικανό, πρέπει να καταστραφεί, γιατί αποτελεί φράγμα στην παγκοσμιοποίηση της αγοράς. (…).

Αυτό σημαίνει ότι η πολιτιστική ιστορία, η ιστορία της παράδοσης, συγκρούεται με αυτή την διαδικασία και αποτελεί επομένως εχθρό της παγκοσμιοποίησης. Αυτό είναι ιδιαίτερα σοβαρό στην Ευρώπη, όπου υπάρχουν έθνη με μεγάλες παραδόσεις.

[Σαμπκομαντάντε Μάρκος, Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος]

Μοιάζει να σκέφτονται πολλοί: «Συνωμοσία; Σχεδιασμοί; Μακροπρόθεσμα πλάνα; Μυστικά κονδύλια; Πολιτιστικές επιθέσεις; Πρόκειται ασφαλώς περί γελοιοτήτων, και ορίστε η απόδειξη: ορισμένοι πιστεύουν μια ψευδεπίγραφη δήλωση, τάχα του Κίσσινγκερ. Άρα όλα μούφες, και όλα τα σχετικά Λιακοπουλισμοί».

Λίγο πρόωρο δεν είναι το συμπέρασμα σας, φίλτατοι;

Αυτό που έγραψε ο Γκορ Βιντάλ ισχύει και για πολλούς έλληνες —συνήθως τους πιο «προοδευτικούς»:

«Δυστυχώς οι Αμερικανοί, ως άλλα σκυλιά του Παβλόφ, έχουν εκπαιδευτεί από τα ΜΜΕ να αντιδρούν με χαχανητά σε κάθε αναφορά της λέξης συνωμοσία.».

Ας ανοίγομεν και κάνα βιβλίο...

Πότε ανακάλυψε η Oρθοδοξία ότι ο γάμος αποτελεί μυστήριο; Από θεολόγους, ανάμεσά τους ο καθηγητής της Θεολογικής και της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών και Γραμματέας της Ι.Συνόδου του πρώτου ελληνικού Βασιλείου, ο αρχιμανδρίτης Θεόκλητος Φαρμακίδης, έχει υποστηριχθεί πως μόνον μετά το 1204, ο γάμος απέβη εκκλησιαστικό μυστήριο.

Όσον αφορά στην Βυζαντινή Πολιτεία, ο Ιλλυριός χασάπης άγιος Ιουστινιανός (Ουπράβντα), με έναν νόμο (Νεαρά οδ΄-κεφ δ΄) το 538, αναφέρθηκε στα του γάμου: Καθόρισε τρεις κατηγορίες πολιτών, τους έκλαμπρους, τους μεσαίους και τους ευτελείς. Οι πρώτοι κατοχύρωναν τον γάμο τους με συμβόλαιο, οι δεύτεροι εδήλωναν χωρίς ιερολογία παρουσία κληρικών την απόφασή τους να συζήσουν, όσο για τους τρίτους, τους φτωχούς, δεν χρειαζόταν καμμία διαδικασία. Η παρουσία των κληρικών δεν είχε μυστηριακή ούτε καν τελετουργική χροιά, αλλά εκτελούσε χρέη μαρτυρίας του γεγονότος: «…ο δε παραλαβών τρεις ή τέσσαρας των κληρικών, εκμαρτυρίαν συνιστάτω δηλούσαν ως ο δείνα και η δείνα συνηρμόσθησαν αλλήλοις».

Μόνο το 893, με έναν άλλο νόμο του αυτοκράτορα Λέοντα Στ΄, αναγνωρίστηκε ο θρησκευτικός ως μόνος νόμιμος γάμος, όχι όμως και ως μυστήριο, ενώ η γαμήλια ακολουθία καθορίστηκε επί Αλεξίου Α΄Κομνηνού (Βλ. και Φ.Κουκουλέ περί γάμου των Βυζαντινών). Η σύνδεση ιεροτελεστίας και συνάψεως του Γάμου, που διατάχθηκε με την Νεαρά 89 του Λέοντα («Μη ερρώσθαι τα συνοικέσια άνευ της ιεράς ευλογίας») ίσχυσε πολύ αργότερα και στο ελληνικό κράτος. Ασφαλώς όμως μια αυτοκρατορική διαταγή ούτε καν μια τοπική Σύνοδος, δεν μπορούν να ορίσουν ένα μυστήριο. Σύνοδος όμως και μάλιστα Οικουμενική για να θεσπίσει το μυστήριο, δεν φαίνεται να συνεκλήθη ποτέ.

Από εδώ.

Και κάποια σχόλια:

1. Κανείς (δηλαδή η ΔΙΣ) δεν χρησιμοποίησε τη λέξη πορνεία ως βρισιά. Όσοι το εκλάβατε έτσι, σκεφθείτε ξανά γιατί το εκλάβατε έτσι.

2. Η πορνεία για την Εκκλησία είναι αμαρτία. (Έτσι, ούτε η λέξη “κλέφτης” είναι βρισιά κοκ.) Η πορνεία είναι αμαρτία, όπως και κάθε άλλη αμαρτία. Ζυγαριά δεν υπάρχει. Οι αμαρτίες συγχωρούνται, κάτω από ορισμένες και κατάλληλες προϋποθέσεις. Όλα αυτά κάτω από την κοσμοθεωρία της Εκκλησίας.

3. Με βάση την κοσμοθεωρία αυτή λοιπόν, κάθε σεξουαλική πράξη που δεν αποσκοπεί στη διαιώνιση του είδους, είναι πορνεία, είναι αμαρτία. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει “οικονομικό αντάλλαγμα”. Το “αντάλλαγμα” της ηδονής, είναι αρκετό για να την κάνει αμαρτία. Αυτή είναι η αυστηρή ερμηνεία. Άρα υπάρχει πορνεία και μέσα στο γάμο.

4. Με βάση την αυστηρή ερμηνεία, οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη πριν το γάμο, είναι αμαρτία. (επαναλαμβάνω: σύμφωνα με την Εκκλησία). Διότι πρώτον δεν μπορεί να αποσκοπεί στη διαιώνιση του είδους και δεύτερον επειδή η πνευματική ένωση των δύο ανθρώπων δεν έχει λάβει την ευλογία της Εκκλησίας (με τον γάμο).

5. Επαναλαμβάνω και ότι η λέξη πορνεία δεν είναι βρισιά. Ως αμαρτία, είναι δυνατόν να συγχωρεθεί. Όπως οποιαδήποτε άλλη αμαρτία. Ουδείς αναμάρτητος. Ο αμαρτωλός δεν πάει με τραίνο στην κόλαση. Υπάρχει πάντα η ελπίδα (πιθανότητα) σωτηρίας. Δεν είμαστε Προτεστάντες να καταδικάζουμε εις το πυρ το εξώτερον τον κάθε “αμαρτωλό”. Υπάρχει και η μαλακή ερμηνεία, που ενδεχομένως δέχονται ορισμένοι ιερείς, ότι λόγω των κοινωνικών αλλαγών (σπουδές, ανεργία, γάμοι σε μεγαλύτερη ηλικία, έξοδα για γάμο/δημιουργία νέου νυκοκοιριού), γίνεται “αποδεκτή” η αμαρτία (παραμένει αμαρτία, αλλά γίνεται αποδεκτή) των προγαμιαίων σχέσεων. Και συγχωρείται ευκολότερα, όταν καταλήγει τελικά στο γάμο. Έχω την εντύπωση ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, παρά τις τόσες κατηγορίες εναντίον του από αυτό εδώ το μπλογκ, ανήκε σ’ αυτήν την πτέρυγα ιερέων, που κατ’ οικονομίαν δεχόταν τη “μαλακή ερμηνεία”. Με προσοχή, αλλά αυτό το νόημα έδινε πάντα στις συνομιλίες του με νέους.

Συμπέρασμα

Ειλικρινά δε βλέπω κανένα πρόβλημα στη συγκεκριμένη φρασεολογία της ΔΙΣ. Με τη δική της κοσμοθεωρία, οι αρχιερείς χρησιμοποιώντας την εκκλησιολογική γλώσσα εξέφρασαν τη δική τους άποψη, η οποία συνάδει με αυτό που εκπροσωπούν. Ούτε έβρισαν κανέναν, ούτε είναι στο χέρι τους να περάσει ή να μην περάσει το νομοσχέδιο, ούτε τίποτα. Εξέφρασαν το αναμενόμενο, και μάλιστα θα έλεγα ότι εάν δεν εκφραζόντουσαν έτσι, εμένα θα με εξέπληκτε! Θα έπρεπε να τους ασκηθεί κριτική αν έλεγαν τα αντίθετα! Τώρα, αν κάποιος δεν δέχεται την κοσμοθεωρία της Εκκλησίας, δεν υπάρχει λόγος ούτε να παρεξηγείται, ούτε να φωνάζει, ούτε να επιτίθεται.

(...) το να λέει ότι “νομιμοποιεί ηθικά αμαρτήματα” δεν δείχνει αυτό που λες. Δε ζητάει καμία συγκατάθεση. Απλά λέει ότι “νομιμοποιεί” (δηλαδή για το κράτος, δηλαδή το κράτος επιτρέπει δια νόμου στον πολίτη) “ηθικά αμαρτήματα”. Δηλαδή κάτι που θεωρεί η Εκκλησία ως αμαρτία, το κράτος το νομιμοποιεί. Και εφιστά στην προσοχή στο ποίμνιό της. Αυτό κάνει. Απλά και ωραία. Δε χρειάζονται κραυγές.

Αν εμείς οι δύο ζούσαμε μαζί σε έναν άλλο πολιτισμό, σε μία άλλη χώρα, και κάποια στιγμή φτιάχναμε έναν “σύλλογο” ένα κάτι, οτιδήποτε (λέω “σύλλογο” γιατί πολλοί εδώ μέσα έτσι βλέπετε την Εκκλησία), και εκείνο το κράτος έκανε νόμο που επέτρεπε την κλοπή, την οποία εμείς στον “σύλλογό μας” θεωρούσαμε “βαρύτατο ηθικό παράπτωμα”, δε θα βγάζαμε ανακοίνωση ότι “το κράτος νομιμοποιεί ένα ηθικό παράπτωμα”; Για μας είναι παράπτωμα, για το κράτος εκείνο μπορεί να ήταν ή μπορεί και να μην ήταν. Αντίστοιχα, θα εκφράζαμε κι εμείς την ελπίδα και την ευχή μας να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο.

Εγώ δεν το βρίσκω κακό, ούτε περίεργο, ούτε τραβηγμένο. Έτσι εκφράζονται οι άνθρωποι και αυτά πιστεύουν.

Τηλέμαχος

- - -

Παραμύθι της χαλιμάς #1

“Ο Ιουστινιανός όπως θα δούμε, ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας που θέσπισε την απλή παρουσία κληρικών σε ένα είδος γάμου, που για πολλούς αιώνες ακόμη (12ος αι.), δεν θεωρείτο μυστήριο, άρα μέχρι τότε, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ζούσαν σύμφωνα με την Σύνοδο του κ.Άνθιμου Θεσσαλονίκης, σε πορνεία..”

Ασφαλώς πρόκειται για μια γκάφα τεραστίων διαστάσεων. Συχνά σκέφτομαι πως είναι δυνατόν άνθρωποι να δημοσιοποιούν με τέτοια έπαρση εντελώς λανθασμένες πληροφορίες, χωρίς να κάνουν ένα στοιχειώδη έλεγχο. Καλά να πάθουν:

Ο Τερτυλλιανός λοιπόν που γεννήθηκε το 160, πολύ-πολύ νωρίτερα από τον …6ο αιώνα του Ιουστινιανού που οι τελούντες εν αγνοία μας λένε, γράφει για ότι τον “γάμο τον συνάπτει η Εκκλησία…και τον επισφραγίζει η ευλογία”!:

“matrimonii quod ecclesia conciliat…et consignat benedictio” (PL 1, 1302A)

Όπως γράφει ο Αμβρόσιος τον 4ο αιώνα:

“Cum ipsum conjugium sacerdotali et benedictione sanctificari oporteat” (PL 16, 984C)

Όπως γράφει ο Μ. Βασίλειος στα μέσα του 4ου αιώνα:

“Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας…προς κοινωνίας γάμου συνέλθητε, ο της φύσεως δεσμός, ο δια της ευλογίας ζυγός, ένωσις έστω των διεστώτων.” (PG 29,160)

Όπως γράφει ο Ιω. Χρυσόστομος στα μέσα του 5ου αιώνα:

“τι τα σεμνά του γάμου εκπομπεύεις μυστήρια;…ιερέας καλείν και δι ευχών και ευλογιών την ομόνοιαν του συνοικεσίου συσφίγγειν” (PG 54,443)

Και ξεκαθαρίζει έτσι ακόμη περισσότερο τις ανοησίες που γράφτηκαν από τους Ροΐδηδες και τους Λασκαράτους…Ο ευλογημένος από την εκκλησία μυστηριακός γάμος είναι πανάρχαιο χριστιανικό γεγονός.

Εκτός των παραπάνω, διασώζονται και μαρτυρίες για κάποια στοιχεία της ιεροπραξίας όπως τα δαχτυλίδια που αναφέρει ο Τερτυλλιανός, τα στέφανα τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα που αναφέρει ο Χρυσόστομος, το νυφικό πέπλο που αναφέρει ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων.

Παραμύθι της χαλιμάς #2

“ουδέποτε καθιερώθηκε στην Ανατολική Εκκλησία ο γάμος ως μυστήριο, όπως θα δούμε, παρά μόνον την εποχή του Αλέξιου Κομνηνού…στο όνομα μιας ανύπαρκτης παράδοσης.”

Εδώ συναντάμε το πιο απίστευτο απ’ όλα: “ανύπαρκτη παράδοση” και “μη καθιέρωση στην ανατολική εκκλησία ο γάμος ως μυστήριο”!

Πως γίνεται να συμβαίνει αυτό για τον γάμο, που θεσπίζεται-δογματίζεται από την ίδια την Καινή Διαθήκη! Και μόνο η αναφορά αυτή στην προς Εφεσίους επιστολή, έφτανε και περίσευε για να τελείται άπαξ διαπαντώς ο Γάμος ως Μυστήριο.

Αλλά όχι μόνο αυτό: σε μια ολόκληρη σειρά αιώνων η παράδοση αυτή τηρείται και διαωνίζεται από σειρά πατέρων της εκκλησίας και αυτό να το παραβλέπουν οι εν λόγω κύριοι λέγοντας ότι δεν καθιερώθηκε παρά τον 12ο αιώνα!.

Κι όμως, από τον 2ο αιώνα ο γάμος ονομάζεται, χαρακτηρίζεται και πιστεύεται ως ΜΥΣΤΗΡΙΟ και η σειρά των έργων στα οποία συμβαίνει αυτό είναι πράγματι μεγάλη:

2ος αιώνας:

Ειρηναίος, PG 7,532B
Ειρηναίος, PG 7,1397A

3ος αιώνας:

Ωριγένης PG 12,643C
Ωριγένης PG 13,117A
Μεθόδιος PG 18,61B

4ος αιώνας (ενδεικτικά)

Ι. Χρυσόστομος PG 51,229 κ.ε.
Μ. Αθανάσιος PG 27,618
Μ. Βασίλειος PG 30,769Β
Γρηγόριος Θεολόγος PG 36,292Α
Αββάς Ησαΐας PG 40,1189Α
Επιφάνιος Κύπρου PG 42,113Β
Γρηγόριος Νύσσης PG 45,1060Α

5ος αιώνας

Κύριλλος Αλεξανδρείας PG 72,793Β
Θεοδώρητος Κύρου PG 82,549Α

6ος αιώνας

Προκόπιος Γαζαίος PG 87,2664B
Αναστάσιος Σιναΐτης PG 89,856B

7ος αιώνας

Μάξιμος Ομολογητής PG 91,681Α
Ιωάννης Δαμασκηνός PG 96,93Α

και αργότερα ο Φώτιος, ο Θεοφύλακτος και πολλοί άλλοι, και όλοι οι παραπάνω ΠΡΙΝ τον 12ο αιώνα!

Πως είναι δυνατόν βρε αθεόφοβοι, να αναφέρεται-δηλώνεται-χαρακτηρίζεται, επί σειρα αιώνων, έργων και πατέρων ο Γάμος ως μυστήριο, και να μας λέτε χωρίς αιδώ ότι “ο γάμος έγινε μυστήριο τον 12ο αιώνα” και μάλιστα από …ανύπαρκτη παράδοση;!

Το κερασάκι στην τούρτα…

“Καταλήγω: Η Σύνοδος να πάρει πίσω τις βρισιές της, αλλιώς ας προχωρήσουν όσοι αισθάνονται πως τους αφορά η συκοφαντική δυσφήμηση σε κοινή προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Υποθέτω πως στο τέλος του δρόμου, θα υπάρξει αν χρειαστεί και η δυνατότητα της προσφυγής σε Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.”

Η ελευθερία του λόγου φίλτατοι, ισχύει για τους πάντες και όπως βλέπουμε ισχύει μια χαρά για τους δύο ονοματοκάπηλους: τον τύπου “Ροΐδη” και τον τύπου “Λασκαράτο” (πως λέμε “τύπου φρανκφούρτης”, “τυρί τύπου φέτα” κ.λπ.). Οι παραπάνω δύο συκοφάντες, διαστροφείς της αλήθειας και άσχετοι με το αντικείμενο, αν και το μόνο που γνωρίζουν είναι ο οχετός ύβρεων και η παραπληροφόρηση, απολαμβάνουν μια χαρά την ελευθερία τους την οποία θα ήθελαν πολύ αλλά δεν θα τους γίνει η χάρη να τη στερήσουν σε άλλους…

Εϊναι σαφές ότι στο διαδίκτυο το παραμύθι πάει σύννεφο. Θα πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που το ψέμα το μεταχειρίζονται χωρίς ενδοιασμούς και εμείς οι υπόλοιποι που έχουμε την τάση να θεωρούμε πως οι γύρω μας είναι καλοπροαίρετοι, λέμε “λες να είναι έτσι;”. Και βέβαια δεν είναι έτσι. Τίποτε δεν πρέπει να πιστεύει κανείς αν δεν ελέγξει από που προέρχονται οι πληροφορίες (αυτό ισχύει και για τις δικές μου πληροφορίες).

Πάντως, περάσαμε καλά και σήμερα…

(...)

Ο τύπου “Λασκαράτος”, πμε παραπέμπει στον Τρωιανό. Ο οποίος όμως τι λέει; Διαβάσατε;

Να σας πω εγώ: ΔΕΝ ΛΕΕΙ από πότε η εκκλησία κάνει μυστηριακό γάμο με την ευλογία ιερέα, αλλά αναφέρεται στην νομική διάσταση που ονομάζεται “σύναψη γάμου” γενικά. Γιατί να πω την αλήθεια, αν ο Τρωιανός έλεγε κάτι τέτοιο, “δυστυχώς” οι πηγές μαρτυρούν το αντίθετο και αυτές πιστεύουμε.

Και επειδή με “φτιάχνει” όταν μια πηγή όπως το online JOURNAL χρησιμοποιεί τον Γίββωνα, έναν πορωμένο αντιχριστιανό που έγραψε πριν…250 χρόνια και σήμερα όλοι τον θεωρούν μονόπλευρο και ξεπερασμένο, απαντώ στις ανοησίες του:

Κανόνας 9 της εν Γάγγρα συνόδου (μέσα 4ου αιώνα):

“Ει τις παρθενεύοι ή έγκρατεύοιτο, ώς αν βδελυκτών των γάμων αναχωρήσας, καί μή δι’ αυτό το καλόν καί άγιον τής παρθενίας, ανάθεμα έστω.”

που σημαίνει:

“Αν κάποιος μένει παρθένος ή εγκρατεύεται αποφεύγοντας το γάμο επειδή τον αποστρέφεται και όχι γι’ αυτήν καθαυτήν την ωραιότητα και την αγιότητα της παρθενίας, να αναθεματίζεται.”

Κανόνας 1 της εν Γάγγρα συνόδου:

“Ει τις τόν γάμον μέμφοιτο, και την καθεύδουσαν μετά του ανδρός αυτής, ούσαν πιστήν και ευλαβή, βδελύσσοιτο ή μέμφοιτο, ως αν μη δυναμένην εις βασιλείαν εισελθείν, ανάθεμα έστω.”

που σημαίνει:

“Αν κάποιος μέμφεται το γάμο και αποστρέφεται ή ψέγει τη γυναίκα που κοιμάται με τον άντρα της και είναι πιστή και ευσεβής, γιατί τάχα δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία των ουρανών, να αναθεματίζεται.”

Δηλ. όχι μόνο ο Γίββωνας (που ως γνωστόν …δεν ήξερε ελληνικά!) λέει σάχλες για την αντίθεση του χριστιανισμού στον γάμο, αλλά η Εκκλησία είναι αμείλικτη ενάντια σε εκείνους που θα τολμήσουν να υποτίμήσουν τον γάμο!

Και συνεχίζω για τον Τρωιανό. Με την εισαγωγική φράση του:

“Η σύνδεση ιεροτελεστίας και συνάψεως του Γάμου”

δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπήρξε άνθρωπος που να καταλάβει ότι σημαίνει πως μέχρι τότε …δεν υπήρχε ιερουργία του γάμου στην Εκκλησία!!!!!!! Η φράση “σύναψη γάμου” από τον Τρωιανό, αναφέρεται απλώς στην νομική της μορφή, αυτή που έχει για το κράτος. π.χ.

“Τη σύναψη γάμου αφορούν, αμέσως ή εμμέσως, οι εξής διατάξεις”

“Τους όρους του γάμου καθόρισε ο ΑΚ στο άρθρο 1350: «Για τη σύναψη του γάμου απαιτείται…”

“Αν ο τελευταίος αρνείται να συναινέσει, το δικαστήριο μπορεί, αφού τον ακούσει, να δώσει την άδεια για τη σύναψη του γάμου…”

“Εκτός από τα άρθρα 1350-1352 ΑΚ που αφορούν τους όρους για τη σύναψη του γάμου…”

κ.λπ. κ.λπ.

Και συνεχίζει ο φίλτατος τύπου “Λασκαράτος”:

“οι ορθόδοξοι παντρευόντουσαν χωρίς θρησκευτική τελετή…Ανάλογα θα βρεις και στην εξειδικευμένη “Ηθική και Θρησκευτική Εγκυκλοπαίδεια”, που τώρα δεν την έχω πρόχειρη.”

Μα καλά βρε άνθρωπε. Πριν γράψεις την φράση αυτή, πήρες στα χέρια σου τη ΘΗΕ; Την διάβασες να δεις ότι λέει ΑΚΡΙΒΩΣ τα αντίθετα από αυτά που γράφεις; Άσε λοιπόν, μην κουράζεσαι. Την έχω εγώ πρόχειρη. Στον 4ο τόμο, μετά από μια αναφορά σε εδάφια από ομιλίες του Χρυσοστόμου γράφει:

“Έκ των λόγων τούτων του Χρυσοστόμου δύναται να συναχθή το συμπέρασμα ότι εις την χριστιανικήν Ανατολήν η ιερατική ευλογία παρείχετο ήδη και κατά την μνηστείαν, επαναλαμβανόμενη πάντως και κατά την τέλεσιν του γάμου, ενώ, ως φαίνεται εκ του Τερτυλλιανού, εν τη Δύσει παρείχετο η ιερατική ευλογία μόνον κατά την σύναψιν του γάμου.” (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ.4, στ. 213-214)

και παρακάτω:

“Αξιοσημείωτον είναι και το ότι, πλην των Λατίνων και αι κατά τον Ε’ αιώνα αποσπασθείσαι αιρετικοί παραφυάδες των Μονοφυσιτών και Νεστοριανών συγκαταλέγουν τον γάμον εις τα επτά μυστήρια. Ωσαύτως αρχαία ευχολόγια συμπεριλαμβάνουν μετά διαφόρων άλλων ιερουργιών και τύπους ιερολογίας του γάμου.” (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ.4, στ. 214)

και αλλού:

“Η περικοπή Εφεσ. ε’ 22 κ.έξ. και δη ο στίχ. 32 παριστά γλαφυρώς “την σύζευξιν ανδρός και γυναικός ως εικόνα της ενώσεως του Ιησού Χριστού μετά της Εκκλησίας, αποκαλούσα τον γάμον μέγα μυστήριον” (Ανδρούτσου, Δογματική, 1907, σ. 396) και είναι κατ’ εξοχήν ενδεικτική της όλης ιδιαζούσης χριστιανικής θεωρήσεως του γάμου κατά την ουσίαν και την σύναψιν αυτού. Αφ’ ετέρου και η μετέπειτα εκκλησιαστική παράδοσις υποδεικνύει εμμέσως ότι ο γάμος ως μυστηριακή πράξις έχει αποστολικήν την προέλευσιν.” (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ.4, στ. 210)

Είπατε τίποτα για…12ο αιώνα από την “εξειδικευμένη” ΘΗΕ;

Και όχι μόνο δεν υπήρχε γάμος χωρίς ιερουργία και χωρίς ιερέα, αλλά ίσα-ίσα στην αρχή τελείτο μέσα στα πλαίσια της θείας λειτουργίας όπου διαβάζονταν οι ειδικές ακολουθίες και ευχές για τον γάμο! Αντί δηλ. να γίνονται απογεύματα Σαββάτου ή Κυριακής, γίνονταν την Κυριακή το πρωί, εν τω μέσω της πιο ευλογημένης στιγμής της χριστιανοσύνης, της τέλεσης της θείας ευχαριστίας. Τόσο σημαντικός ήταν λειτουργικά ο Γάμος:

“Η ένταξη της ευλογίας του γάμου στο πλαίσιο της θ. ευχαριστίας περιόρισε την ανάπτυξη των ιδιαίτερων στοιχείων μιας ειδικής ακολουθίας του μυστηρίου του γάμου, η οποία καλυπτόταν τόσο από τις ειδικές ευχές για τον αγιασμό της εγγάμου σχέσεως, όσο και από την όλη ακολουθία της θ. Λειτουργίας. Βεβαίως, οι πρώτες απλές μορφές ευλογίας και αγιασμού της εγγάμου σχέσεως αναπτύχθηκαν με την αξιοποίηση σχετικών στοιχείων από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη“ (Φειδάς Βλ., “Εκκλησιαστική Ιστορία”, Α’, σ. 271).

Και όπως λέει η ΘΗΕ:

“Επειδή αι ακολουθίαι του Βαπτίσματος και του Γάμου ήσαν το πάλαι συνδεδεμένοι μετά του Μυστηρίου της θ. Ευχαριστίας, άρχονται αμφότεροι μετά της δοξολογικής επευλογήσεως αυτής “Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός…”. (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ.4, στ. 217)

Στα 60 περίπου από τα αρχαιότερα σωζόμενα χειρόγραφα από το Σινά το Άγιο Όρος και αλλού, υπάρχουν συλλογές ευχών και τυπικά τέλεσης γάμου αλλά δεν αναφέρονται ονόματα δημιουργών των ευχών.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
——–

Τέλος να αναφερθώ σε προνόμια πνευματικότητας. Αυτός που δεν πιστεύει, τι κόπτεται για την λειτουργική, παραδοσιακή φρασεολογία της Εκκλησίας; Είναι δυνατόν να με απασχολήσει ποτέ εμένα η αντίστοιχη φρασεολογία του ιμάμη που με λέει άπιστο ή ονομάζει την ακάλυπτη γυναίκα μιαρή ή του βουδιστή που λέει ότι θα χάσω την νιρβάνα; Δεν μπορώ να το καταλάβω…

Για την Εκκλησία, κάθε ερωτική σχέση πλην αυτής που γίνεται στον γάμο (οπότε έχει μια ωραία γυναίκα για να περνάει ερωτικά βράδια μαζί της και με την ευλογία του Απ. Παύλου…) ονομάζεται πορνεία. Τελεία και παύλα.

Είναι άλλο θέμα το αν η εκκλησία θα μπορούσε να προσαρμόσει το λεξιλόγιο (χωρίς την παραμικρή έκπτωση στα πιστεύω της) ώστε να μην απωθούν κάποιες λέξεις, αφού σήμερα ονομάζουμε κατά κόσμον την πορνεία ως επί αμοιβή σχέση. Αυτό είναι άλλο θέμα, και άλλο να λέει κάποιος ότι επειδή χρησιμοποιείς την τάδε φρασεολογία της παράδοσής σου εγώ θα σου κάνω αγωγή! Αυτά είναι αστειότητες.

Δηδρ

Φαιδρό διάλλειμα:

Δηδε, ή Δηδρ,
προβαίνεις σε προφανείς λαθροχειρίες για να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα. Αυτή είναι η τελευταία μου απάντηση.
1)Αποφεύγεις να μου πεις ποιά Οικουμενική Σύνοδος απεφάνθη πως ο Γάμος είναι μυστήριο
2)Αποφεύγεις να μου απαντήσεις. Το τυπικό της σημερινής ιερολογίας πότε καθιερώθηκε;
3)Μου παραθέτεις δυο κανόνες της εν Γάγγρα συνόδου (αυτής που ευλόγησε τη δουλεία που ποτέ δεν έπαψε να ισχύει στο ορθόδοξο Βυζάντιο), από τους οποίους με κανένα τρόπο δεν προκύπτει πως ο γάμος είναι μυστήριο:
Αντιγράφω:
“Αν κάποιος μένει παρθένος ή εγκρατεύεται αποφεύγοντας το γάμο ….να αναθεματίζεται.”

“Αν κάποιος μέμφεται το γάμο …να αναθεματίζεται.”
Από αυτό συνάγεται πως η Εκκλησία αναγνώριζε τον γάμο σαν καλό θεσμό. Ασφαλώς, δεν είπαμε πως οι άνθρωποι δεν παντρευόντουσαν. Μυστήριο όμως δεν αναφέρεται εδώ πως ήταν. Θα έπρεπε οι κανόνες να λένε το του γάμου μυστήριον κλπ
4) Ερμηνεύεις αυθαίρετα τον Τρωιανό, που λέει “Η σύνδεση ιεροτελεστίας και συνάψεως του Γάμου που συντελέσθηκε με τη Νεαρά 89 του Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού ”.
Είναι ολοφάνερο, πως μέχρι τότε η σύναψη γάμου, δηλαδή η τέλεση του γάμου, η υπόσταση του γάμου, το σύμφωνο του γάμου, όπως θες πες το, δεν συνδεόταν στο θεοκρατικό θρησκομανές θρησκοληπτικό Βυζαντινό κράτος που θεωρούσε τα θρησκευτικά δόγματα κρατικές υποθέσεις, δεν συνδεόταν καν επαναλαμβάνω με ιεροτελεστία, για μυστήριο βέβαια ούτε λόγος.
5)Ασφαλώς η Ηθική Εγκυκλοπαίδεια κάνει ότι μπορεί να κουκουλώσει το πράγμα, αλλά όποιος έχει στοιχειώδη κρίσι καταλαβαίνει. Αντιγράφω από εσένα:
@Έκ των λόγων τούτων του Χρυσοστόμου δύναται να συναχθή το συμπέρασμα ότι εις την χριστιανικήν Ανατολήν η ιερατική ευλογία παρείχετο ήδη και κατά την μνηστείαν, επαναλαμβανόμενη πάντως και κατά την τέλεσιν του γάμου…@
Σε ευχαριστώ που με απάλλαξες από τον κόπο να τρέχω στο υπόγειο για να βρώ τα σχετικά.
@εκ των λόγων…δύναται να συναχθή το συμπέρασμα@
δηλαδή από εκατοντάδες σελίδες και μαρτυρίες που έπρεπε να υπήρχαν για τον θρησκευτικό γάμο, καταφεύγει η Εγκυκλοπαίδεια σε κάποιον λόγο του Χρυσ. από όπου “δύναται να συναχθή το συμπέρασμα”, οποία διπλωματική έκφραση αβεβαιότητας, πως η ιερατική ευλογία-όχι δηλαδή κάποια τελετή και μάλιστα μυστηριακή, αλλά απλή “ιερατική ευλογία”, οποία διπλωματική υπεκφυγή, η οποία ευλογία παρείχετο στην μνηστεία και “επαναλαμβανόταν” στον γάμο. Τουτέστιν δεν υπήρχε κάτι διαφορετικό για τον γάμο, αλλά απλή ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ της απλής ΕΥΛΟΓΙΑΣ της μνηστείας. Σε ευχαριστώ και πάλι.
6)Με εντυπωσιάζει πως αποφεύγεις να απαντήσεις στα λεγόμενα του ηθικού κολοσσού που λέγεται Θεόκλητος Φαρμακίδης και μου παραθέτεις τα λεγόμενα του καθηγητή Βλ.Φειδά για να με πείσεις. Αφού είσαι τόσο εξοπλισμένος στην θρησκευτική βιβλιογραφία σε παραπέμπω στο εξής. Ο κ.Φειδάς, στις “Θρησκείες” της Εκδ.Αθηνών-1992, στο λ. Εκκλησία Αλβανίας, αναφέρει ΄για το κόκκινο πανί των Ελλήνων εθνικιστών τον θαυμάσιο Αλβανό Ορθόδοξο αρχιεπίσκοπο Φαν Νόλι πως “αυτοανακηρύχτηκε επίσκοπος” για να τον υποτιμήσει επειδή-όπως και η Εκκλησία της Ελλάδας νωρίτερα, ήθελε ανεξάρτητη αλβανική Εκκλησία. Ο ίδιος όμως ο κ.Φειδάς αυτοδιαψεύδεται και γράφει την αλήθεια στο λ.Φάν Νόλι της Πάπυρος Larusse, Μπριτάνικα, όπου αναφέρει πως χειροτονήθηκε από τον επίσκοπο της Αλάσκας, χωρίς την έγκριση του πατριαρχείου. Τον ισχυρισμό περί αυτοανακήρυξης, επαναλαμβάνει και στα Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας (3.2,’03), και ο καθηγητής Σ.Κοντογιάννης. Δεν δίνω λοιπόν βάση σε θεολόγους που με περίτεχνες και αμφίσημες εκφράσεις προσπαθούν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στα εθνικά και εκκλησιαστικά συμφέροντα.
7)Αποφεύγεις να μου απαντήσεις για τις εκτιμήσεις της Εγκυκλ Ελευθερουδάκη, η οποία έχοντας υπ’όψιν της όλη τη σχετική βιβλιογραφία, συνοψίζει (δειλά κι αυτή αποδίδοντας το τρομερό συμπέρασμα πως μυστήριο γιοκ σε θεολόγους για να μην πάρει την ευθύνη), στο συμπέρασμα που υποστηρίζω.
Σε παραπέμπω στην μεταγενέστερη “Πάπυρος Λαρούς”-Γενική Παγκ.Εγκυκλοπαίδεια, η οποία στο λ.Γάμος (σελ.776) γράφει πως με τη Νεαρά του Λέοντος:
“η ιερολογία ωρίσθη ως συστατικόν του γάμου”. Δηλαδή μέχρι τότε η ιερολογία ΔΕΝ ήταν συστατικό του γάμου. Αποφεύγει να πει πως ορίστηκε τότε ο γάμος-μυστήριο. Αυτό έγινε προφανώς αργότερα. Τότε ορίστηκε απλά η ιερολογία, στοιχειώδης προϋπόθεση για να επακολουθήσει ο χαρακτηρισμός του μυστηρίου.
Καλή νύχτα σου.

Λασκαράτος

Η επιχειρηματολογία σου στερείται σοβαρότητας:

Πρώτα δηλώνεις ότι η ΘΗΕ είναι εξειδικευμένη και συμφωνεί με τη γνώμη σου και σε διαψεύδω. Και τώρα λες ότι η ΘΗΕ την οποία εσύ επικαλέστηκες θέλει να κουκουλώσει το πράγμα. Και φίλτατε…η ΘΗΕ αναλύει το ζήτημα σε 35 ολόκληρες στήλες, και είναι πράγματι ένα τεράστιο λήμμα με όλες τις πληροφορίες.

Τώρα σε διαψεύδω περίτρανα και με την Πάπυρος-Λαρούς-Μπιτάνικα (και είμαι σίγουρος το ίδιο θα γίνει και με του ελευθερουδάκη όταν την ξεθάψω):

Η πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα (έκδοση 2004) στο κομμάτι “Δογματική” του λήμματος “Γάμος” γράφει στις πρώτες κιόλας σειρές:

“Η Εκκλησία μάλιστα θεωρεί την παρουσία του Χριστού στον γάμο της Κανά ως σημείο εξυψώσεως του γάμου, από τον ίδιο τον Χριστό, σε μυστήριο. Γι’ αυτό ανέκαθεν η Εκκλησία τελούσε τον γάμο με ιερολογία, ως το μυστήριο με το οποίο μεταδιδόταν η Θεία Χάρη όπως μαρτυρούν τα αρχαία Ευχολόγια και οι Πατέρες.”

Είπες τίποτα για την εγκυκλοπαίδεια φίλτατε; Διάψευση και πάλι λοιπόν των ισχυρισμών σου. “Ανέκαθεν η ιερουργία στο γάμο”.

Ας πρόσεχες…

Ξύπνα “Λασκαράτος”. Δεν με ενδιαφέρει να παραδεχτείς ότι είσαι άσχετος. Έτσι ή αλλιώς το βλέπουν όλοι.

Επιπλέον, φίλτατε αν γνώριζες, θα ήξερες ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία μεσω Οικουμενικής Συνόδου ορίζει ότι:

“…πάντα τον κλήρον και τον λαόν εκδιδάσκειν τους της ευσέβειας λόγους, εκ της θείας γραφής αναλεγομένους τα της αληθείας νοήματα τε, και κρίματα, και μη παρεκβαίνοντας τους ήδη τεθέντας όρους, ή την εκ των θεοφόρων Πατέρων παράδοσιν…” (Κανόνας 19 της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου)

Η Οικουμενική Σύνοδος λοιπόν ορίζει σαφώς ότι υποχρεωτικά ακολουθείται η “εκ των θεοφόρων Πατέρων παράδοση” και την παράδοση αυτή σου την παρέθεσα από τον 2ο αιώνα και την ίδια την ΚΔ που δηλώνει σαφώς ότι ο γάμος είναι μυστήριο.

Ειρηναίος, Ωριγένης, Μεθόδιος, Χρυσόστομος, Αθανάσιος, Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος, Αββάς Ησαΐας, Επιφάνιος Κύπρου, Γρηγόριος Νύσσης, Κύριλλος Αλεξανδρείας, Θεοδώρητος Κύρου, Προκόπιος Γαζαίος, Αναστάσιος Σιναΐτης, Μάξιμος Ομολογητής, Ιωάννης Δαμασκηνός, Φώτιος, Θεοφύλακτος και τόσοι άλλοι, δογματίζουν σαφώς με βάση την Οικουμενική Σύνοδο ότι Ο ΓΑΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟ και σου έφερα τις πηγές παραπάνω με τόμο και στήλη.

Και τελικά θυμίζω και πάλι:

Κάνεις ανόητη κριτική για τον Φειδά στην οποία οφείλω να μην δώσω καμμία βάση, γιατί πρόκειται για έναν έγκριτο πανεπιστημιακό και εσύ είσαι ένα τίποτα που λες διαρκώς παραμύθια και όχι μόνο αυτό, αλλά κάνεις αυτό ακριβώς για το οποίο ψευδώς κατηγορείς τον Φειδά δηλ. πισωγυρίσματα της αλεπούς:

Έγραφες αν θυμάσαι:

“οι ορθόδοξοι παντρευόντουσαν χωρίς θρησκευτική τελετή…Ανάλογα θα βρεις και στην εξειδικευμένη “Ηθική και Θρησκευτική Εγκυκλοπαίδεια”, που τώρα δεν την έχω πρόχειρη.”

και μετά εντελώς ξεδιάντροπα, χωρίς να κοκκινίζεις που διαβάζουν τόσοι άνθρωποι γράφεις:

“Ασφαλώς η Ηθική Εγκυκλοπαίδεια κάνει ότι μπορεί να κουκουλώσει το πράγμα”

Είσαι σοβαρός με αυτά που γράφεις; Έχεις καμμία σχέση με τη σοβαρότητα και θα κρίνεις τον Φειδά ως πηγή;

Οι θέσεις σου είναι τραγικές και αντιφατικές:

- έχεις ήδη επικαλεσθεί την ΘΗΕ και έλεγες ΨΕΜΑΤΑ

- έχεις ήδη επικαλεσθεί την Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα στο θέμα της ιερλογίας και έλεγες πάλι ΨΕΜΑΤΑ

- έχεις ήδη επικαλεσθεί την δήθεν ανύπαρκτη παράδοση ενώ υπάρχει από τον 2ο αιώνα άρα έλεγες ΨΕΜΑΤΑ

- έχεις ήδη επικαλεσθεί την δήθεν ανυπαρξία εκκλησιαστικής τελετής στο γάμο ενώ βάση πηγών (ΚΑΙ ΔΙΚΩΝ ΣΟΥ) υπάρχει και αυτή από τον 2ο αιώνα και “ανέκαθεν”, άρα έλεγες πάλι ΨΕΜΑΤΑ.

Εμένα ο ρόλος μου δεν είναι να σε κάνω σοβαρό. Εγώ μπήκα για να σε διαψεύσω και απ’ ότι είδες μου ήταν και πολύ εύκολο. Απλά…να διαβάζεις περισσότερο και να λυπάσαι λίγο τονν εαυτό σου.

Χαιρετίσματα.
Θα’ μαι εδώ γύρω…

Δήδρ

Τρέμε κατεστημένο...

Η δημοσιογραφία των πολιτών ΤΩΡΑ δικαιώνεται:

πρόσκληση σε bloggers για την κάλυψη του Συνεδρίου

Το ΠΑΣΟΚ, αναγνωρίζοντας την αξία της δημοσιογραφίας των πολιτών, απευθύνει πρόσκληση σε bloggers που ενδιαφέρονται να καλύψουν τις διαδικασίες του Συνεδρίου και τις παράλληλες εκδηλώσεις.

Παρακαλώ, όσοι ενδιαφέρεστε διαβάστε τις λεπτομέρειες θα βρείτε στο synedrio.pasok.gr.

Είναι ένα εγχείρημα που γίνεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και θα γίνει προσπάθεια να οργανωθεί στην εντέλεια. Ελπίζω οποιεσδήποτε οργανωτικές αδυναμίες (για τις οποίες θα έχω αποκλειστικά την ευθύνη...), όπως η ομολογουμένως αργοπορημένη ανακοίνωση της πρόσκλησης, να ξεπεραστούν με την βοήθειά σας.

Aπό εδώ.

Press-GR

Δηλαδή αυτό το μπλόγκ είναι το φως της αποκαλύψεως και σιωπή το κλείσιμό του;

Καταγγελτική δημοσιογραφία χωρίς υπογραφή - ανώνυμη - είναι εκβιασμός.

Μπορείς να γράφης ανωνύμως μυθιστορήματα, εξισώσεις, όνειρα, συνταγές - αλλά δεν μπορείς να καταγγέλης και να αποκαλύπτης. Οποιος θέλει να το κάνη να υπογράφη. Να πληρώνη και το τίμημα των πράξεών του. Για να μην νικήσουνε στο τέλος οι δειλοί.

Ο λόγος προϋποθέτει το πρόσωπο.

Την ημέρα των Φώτων γράψανε καταγγελτικώς την εξής είδησι: “ο δήμαρχος χάϊδεψε ερωτικά τον γυμνό κολυμβητή που έπιασε τον σταυρό”.

Η ξεφτίλα των εννοιών του λόγου και της ελευθερίας ειναι χειρότερο κακό από την απαγόρευσι τους.

Ασχέτως της υποθέσεως αυτής - ο κάθε συκοφάντης μπορεί να γράφη ανωνύμως στο διαδίκτυο ότι θέλει - και αν τον απαγορεύση ο θιγόμενος θα φωνάζουμε όλοι κατά της λογοκρισίας και ζήτω το ελεύθερο ιντερνέτ; Αυτά είναι τρελλά πράγματα.

Ο λόγος καλεί την ύλη - την δημιουργεί, την δείχνει, την ονομάζει και την αλλάζει. Χωρίς αυτή την μαγική ιδιότητα μένει θόρυβος - ροχαλητό και κομπρεσέρ.

Αυτοί θέλουνε τον λόγο ουδέτερο - χωρίς ιδιότητες. Αν όλα μένουν χωρις αντίδρασι - αν παύσει ο λόγος να συγκινεί, να αγγίζει, να τσαντίζει - θα μείνουνε οι λέξεις χωρίς κανένα νόημα.

Δεν αμφιβάλω ότι αυτό επιδιώκουν. Θα ζούμε με σήματα.

Ποιός αποφασίζει το περιεχόμενο της ελευθερίας, της τιμής - της δικαιοσύνης;

Φυσικά οι φύλακες θα χρησιμοποιήσουνε την δική μας απαγόρευσι για να απαγορεύσουνε τις αληθινές φωνές. Απάντηση σε αυτό είναι το: όλα επιτρέπονται, τίποτα δεν απαγορεύεται —ώστε και εσείς φύλακες έτσι δεν θα βρείτε ευκαιρία λογοκρισίας;

Πολύ ρηχό δεν σας φαίνεται αυτό το πάνδημο επιχείρημα - και αγαπητό στην αριστερά, δυστυχώς;

Ρηχό για δύο λόγους.

Πρώτος λόγος - η σύγχυσι. Ολα - ψεύδη και αλήθειες, γεγονότα και απάτες, συμβάντα και παραμύθια σε ένα καζάνι - σε ένα διαδίκτυο. Αποτέλεσμα είναι αυτό: το διάβασα στο ιντερνέτ σημαίνει το άκουσα στο ράδιο αρβύλα. Τα ίδια παντού - ακόμα και στις επιστημονικές ανακοινώσεις. Αντε να βρης άκρη - και αυτό βολεύει τους φύλακες.

Δεύτερος λόγος - η πραγματική λογοκρισια. Σήμερα οι φύλακες λογοκρίνουνε όχι με την απαγόρευσι αλλά με την διαστρέβλωσι. Είμαι αριστερός λέγει ο Τσίπρας, ο Ιός, η Παπαρήγα και ο Τριανταφυλλόπουλος. Ζήτω ο ελεύθερος λόγος στο Διαδίκτυο, φωνάζουνε οι επαναστάτες, οι πράκτορες, οι υπάλληλοι του Σόρος και το Νάτο.

Πιστεύω ακράδαντα ότι ο αγώνας για την αποκατάστασι των λέξεων - αυτό είναι που μας φυλάει από τους φύλακες. Να, αυτό είναι αληθινό, αυτό είναι ψεύδος. Αυτοί γράφουνε την αλήθεια, εκείνοι είναι απατεώνες και εκβιαστές.

Δεν διαφωνούμε σε κάτι. Παρά μόνο σε αυτό. Αξίζει ακόμα και το ψεύδος υπερασπίσεως - και κυρίως - το ψεύδος είναι λόγος;

Εγώ λέω δεν είναι. Ο Λόγος είναι λόγος αληθείας - ακόμα και αν είναι ο κοινός λόγος του Ηρακλείτου: του λόγου δε εόντος ξυνού ζώιουσιν οι πολλοί ως ιδίαν έχοντες φρόνησιν.

Ο κοινός λόγος δεν είναι ατομικό παραλήρημα - ούτε ατομική πεποίθησι ή δοξασία.

Παράδειγμα. Αξίζουνε υπερασπίσεως - αποτελούνε λόγο τα κείμενα που προπαγανδίζουνε - ψευδείς θεραπείες θανασίμων ασθενειών; Εγώ ξαναλέω - δεν αξίζουνε, δεν αποτελούνε κοινό λόγο.

Μας έλαχε να ζούμε σε εποχή παρακμής - και συγχύσεως. Ο λόγος έπαψε να είναι κοινός. Υπερασπίζεσθε ακόμα και τα ψεύδη - τις απάτες και τις ονομάζετε λόγο - ζητάτε δε την απόλυτη ελευθερία του λόγου αυτού. Δηλαδή ζητάτε την ελευθερία του ατόμου. Ε, λοιπόν, αυτήν κανείς δεν την απαγορεύει. Την διαθέτουμε όλοι.

Εκείνο το κοινό του λόγου είναι που απαγορεύεται.

Επειδή προϋποθέτει την αλήθεια.

Α. Φαρ

Συζήτηση με έναν ιντερνετικά αγράμματο

Τις προάλλες έπεσα πάνω στον φίλο μου τον Μιχάλη, τον οποίο είχα να δω χρόνια. Καλό παιδί, αλλά άσχετος με τα διαδικτυακά. Παραθέτω μέρος της συζήτησης που είχα μαζί του:

Μιχάλης: Μηνύσεις πέφτουν βροχή, ιστολόγοι, δημοσιογράφοι και ο ΣΥΡΙΖΑ κλαίνε και οδύρονται για την φίμωση των ιστολογίων, ενώ οι κ.κ. Καραμανλής και Παπανδρέου ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο στη Βουλή ως προς το ποιός έχει κάνει περισσότερα για αυτά. Εντωμεταξύ, το υπουργείο Παιδείας υλοποιεί την προφητεία του κ. Παπανδρέου, ζητώντας από τον κάθε μαθητή να εκδηλώσει τον δυνάμει μπλόγκερ εαυτό του ξεμπλογκάροντας (sic). Τι έγινε, προετοιμάζετε την επανάσταση εκεί στο διαδίκτυο;

bfo: Όχι, απλά ο κλασσικός νεοελληνικός επαρχιωτισμός έδωσε τα ρέστα του για άλλη μια φορά.

Μιχάλης: Δηλαδή;

bfo: Δηλαδή έχουμε μια ακόμα εκδήλωση δυο πανάρχαιων φαινομένων, του “καινούριο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω” και “όλα τα'χε η Μαριορή, ο φερετζές της έλλειπε”. Διογκώνουμε τεχνητά ένα σχετικά ασήμαντο φαινόμενο.

Μιχάλης: Ασήμαντο;

bfo: Ε, ναι. Ζούμε σε μια εποχή και σε μια χώρα που τα έχει φτύσει. Σχεδόν σε κάθε τομέα τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Εξωτερική και εσωτερική πολιτική, οικονομία, διοίκηση, πολιτισμός, περιβάλλον, κοινωνία, ασφάλιση, εργασία. Τι έχει απομείνει στο οποίο να προσβλέπουμε θετικά; Ούτε καν η Γιουροβίζιον. Και ασχολούμαστε με τα ιστολόγια λες και απο εκεί θα έρθει η λύση.

Μιχάλης: Μπορεί να μην έρθει από εκεί η λύση, αλλά από εκεί γίνονται γνωστά τα προβλήματα. Δεν είναι σημαντικό αυτό;

bfo: Γιατί, άγνωστα είναι τα προβλήματα; Δεν τα γνωρίζουμε όλοι στο πετσί μας; Τα περισσότερα δεν χρονίζουν από την προ των ιστολογίων εποχη; Δηλαδή ο αναγνώστης εφημερίδας αγνοεί τα προβλήματα και τα ξέρουμε μόνο εμείς οι διαδικτυακοί;

Μιχάλης: Σε γενικές γραμμές είναι γνωστά, αλλά πολλές λεπτομέρειες τις κρύβουν από τα μαζικά μέσα τα συμφέροντα που τα διοικούν.

bfo: Εδώ δεν αντιδρά ο κόσμος στα μεγάλα προβλήματα, θα τον ξεκουνήσουν οι λεπτομέρειες; Δες με τα εθνικά. Συζητάνε στην Νέα Υόρκη για το Μακεδονικό και αντ' αυτού οι εθνοπατέρες μας στην Βουλή παπαρολογούν για το μπλόγκιν. Αλλάζουν τα φώτα στην ασφάλιση και βλέπουμε μόνο κάτι ανεμικές απεργίες της μιάς μέρας για την τιμή των όπλων. Που οι μαζικές απεργίες μηνών που θα βλέπαμε άλλοτε. Τα ίδια σε όλους τους τομείς. Οι ιστολόγοι απλά αναπαράγουν την ίδια απάθεια και την ίδια σύγχυση. Πολλοί άλλωστε, ιδιαίτερα στα εθνικά θέματα, συνιστούν ακόμα μεγαλύτερη απάθεια και υποχωρήσεις.

Μιχάλης: Πάντως, παρέχοντας βήμα σε όλους, δεν συντελούν στον εκδημοκρατισμό της δημοσιογραφίας; Δεν είναι, τα ιστολόγια, η δημοσιογραφία του φτωχού;

bfo: Ως τώρα είναι κυρίως η δημοσιογραφία του φτωχού τω πνεύματι. Όταν δείξουν και άλλα δείγματα γραφής θα σε ενημερώσω. Πάντως έχεις ένα δίκιο: εν δυνάμει, η ευκολία πρόσβασης στο δημόσιο βήμα, που παρέχουν τα ιστολόγια, συνιστά όντως εκδημοκρατισμό της δημοσιογραφίας. Το όλο πρόβλημα είναι αυτό το δυνάμει να γίνει και εν ενεργεία.

Μιχάλης: Τι χρειάζεται για αυτό; Δεν αρκεί η δημοσιοποίηση των απόψεων του καθενός στο ιστολογιό του;

bfo: Κοίτα, αν είναι να μιλήσουμε για “δημοσιογραφία του φτωχού” δεν αρκεί απλά και μόνο ο φτωχός να αποκτήσει ιστολόγιο. Πρέπει και να παράξει δημοσιογραφία. Μέχρι τώρα αυτό ελάχιστα γίνεται. Στην Αμερική, αντίθετα, υπάρχουν σημαντικότατα δημοσιογραφικά ιστολόγια, ανεξάρτητα και επιδραστικά, όλου του πολιτικού φάσματος. Ενημερώνουν, αποκαλύπτουν και, βέβαια, σχολιάζουν.

Μιχάλης: Μα δεν μπορεί ο καθένας να βγεί στους δρόμους να κάνει τον ρεπόρτερ, και μάλιστα τσάμπα! Στην Αμερική έχουν και τεράστιο κοινό και έσοδα από διαφημίσεις απ' ό,τι διαβάζω...

bfo: Σύμφωνοι. Αλλά δεν έχουν όλα τα σημαντικά αμερικάνικα ιστολόγια έσοδα, ούτε είναι και απαραίτητο να βγεί κανείς στους δρόμους —άλλωστε το πρωτογενές ρεπορτάζ δεν είναι το φόρτε ούτε των έντυπων μέσων μας. Θα μπορούσε κάποιος να παρουσιάζει και να σχολιάζει τις ειδήσεις του ΑΠΕ ή τα τεκταινόμενα στην δημόσια σφαίρα. Θα μπορούσε να παράξει σημαντικό πολιτικό λόγο απλά συνδυάζοντας και φωτίζοντας κρυφές συνδέσεις και υπόρρητες σημασίες σε όσα λέγονται. Είναι μετρημένα στα δάκτυλα τα ιστολόγια τα οποία κάνουν κάτι παρόμοιο. Προς τι λοιπόν ο ενθουσιασμός για την δήθεν κατάλυση των παραδοσιακών μέσων;

Μιχάλης: Γιατί δήθεν; Δεν φθίνουν όντως τα παραδοσιακά μέσα, δεν χάνουν όντως το κοινό τους;

bfo: Φυσικά και το χάνουν. Αλλά όχι επειδή ο κόσμος διαβάζει καλύτερα πράγματα στα ιστολόγια. Απλά επειδή δεν διαβάζει πλέον, ή προτιμάει να χάνει το χρόνο του διαβάζοντας βλακειούλες. Χαμηλό το επίπεδο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, αλλά πόσοι π.χ από το χαμένο κοινό των εφημερίδων λαμβάνουν ενημέρωση και σχολιασμό αντιστοίχου έστω επιπέδου για τα διεθνή και τα ελληνικά θέματα στο διαδίκτυο; Και από πού;

Μιχάλης: Ίσως έχεις δίκιο. Αλλά δεν μπορείς να πείς, ασχέτως του αν ενημερώνουν ή όχι, τουλάχιστον επιτρέπουν την ελεύθερη έκφραση. Δεν φέρνει κάτι καινούριο αυτή η δυνατότητα να επικοινωνείς χωρίς να πρέπει να έχεις τα άπειρα φράγκα να βγάλεις δική σου εφημερίδα;

bfo: Ε, ούτε αυτό είναι καινούριο. Στη μεταπολίτευση και στις αρχές του '80 κυκλοφορούσαν εκατοντάδες περιθωριακά και μη ανεξάρτητα έντυπα. Περιοδικά και εφημερίδες, εφημερίδες τοίχου, μπροσούρες και φανζίν —underground μέσα, το κίνημα DIY, γνωστά όλα αυτά. Πολλά δε είχαν αναγνώστες αντίστοιχους των πλέων επιτυχημένων ιστολογίων. Σχεδόν όλα είχαν μεγαλύτερη συγκρότηση και περισσότερη συνοχή στο λόγο τους από τα σημερινά ιστολόγια. Αυτό αντικατοπτρίζει την εποχή, αφού και οι συζητήσεις σε πανεπιστήμια, καφετέριες, δρόμους στέκια και μπαράκια ήταν επίσης σοβαρότερες. Το ίδιο, άλλωστε, και οι κοινωνικοί αγώνες.

Μιχάλης: Μα τι αρνητικότητα είναι αυτή. Μήπως είσαι και υπερ του νέου νόμου φίμωσης των ιστολογίων; Δεν το περίμενα από έναν μπλόγκερ.

bfo: Σαφώς και είμαι ενάντια στο νέο νόμο. Πρόκειται για άλλη μια επίθεση στις ελευθερίες μας, στα πλαίσια γενικών κατευθύνσεων της Ε.Ε και των ΗΠΑ. Ούτε η πρώτη είναι άλλωστε, ούτε η τελευταία —αν και για τις περισσότερες ελάχιστα θα δείς γραμμένα στα ιστολόγια. Θα πρέπει να αντιταχθούμε τόσο σε αυτό το νόμο όσο και άλλους σχετικούς, ακόμα και αν δεν νιώθουμε ότι απειλούμαστε ως "ιστολόγοι" απο εκείνους. Αυτονόητα αυτά.

Μιχάλης: Άρα είσαι υπερ της αυτορρύθμισης, όπως διάβασα κάπου να προτείνουν.

bfo: Ας πούμε. Όχι ότι περιμένω να λυθούν όλα με την αυτορρύθμιση. Ως προς αυτό το θέμα, και για να αντιμετωπίσει τις παρεκτροπές ορισμένων στα πλαίσια του “συκοφαντείτε, συκοφαντείτε, κάτι θα μείνει” του Γκέμπελς, ο νόμος για την συκοφαντία επαρκεί. Ο Ντεμπόρ παραθέτει κάπου την επισήμανση του Τζόρτζ Όργουελ ότι “το 1937 οι σταλινικές εφημερίδες, παντού όπου εκδίδονταν, συκοφαντούσαν συστηματικά και χωρίς κανένα φραγμό τους αντιπάλους τους, με εξαίρεση στην Αγγλία, κι αυτό, για τον βάσιμο λόγο ότι πολλά σκληρά μαθήματα έχουν εμπνεύσει στον αγγλικό κομμουνιστικό τύπο έναν ευεργετικό φόβο για το νόμο περί συκοφαντικής δυσφήμισης!”. Η δημοσιογραφική δεοντολογία δεν εμφανίστηκε για να κρύψει τα σκάνδαλα, για να προστατέψει τους πολίτες εμφανίστηκε. Τι εμπόδισε περισσότερο την βρώμικη χρήση του τύπου από τους ισχυρούς που τον ελέγχουν από την απαίτηση να έχει αποδείξεις για ό,τι γράφει; Η εκδημοκράτιση της ανώνυμης, χωρίς στοιχεία, καταγγελίας αποτελεί φοβερή καινοτομία της διαδικτυακής επικοινωνίας; Γι' αυτό δεν βρίζαμε ορισμένα κομματοβαμένα έντυπα της δεκαετίας του '80; Γιατί να το ανεχθούμε τώρα;

Μιχάλης: Και οι αποκαλύψεις; Τα σκάνδαλα που έβγαλε η επίμαχη σελίδα στο φως;

bfo: Προσωπικά δεν με νοιάζουν οι λεπτομέρειες. Ο τάδε έδωσε 200.000 ευρώ στον τάδε, ο δείνα διόρισε το μπατζανάκη του. Δεν είναι πολιτικό θέμα αυτό. Ας επιληφθεί η δικαιοσύνη. Αν η τελευταία δεν λειτουργεί, εδώ είναι το πολιτικό θέμα. Όχι το περιεχόμενο του DVD, αυτό είναι αδιάφορο. Σκάνδαλο είναι το περιεχόμενο της πολιτικής ατζέντας της κυβέρνησης. Έχουμε εθιστεί στο κουτσομπολιό —πολιτικό και μη. Και όλα αυτά με χυδαίο τρόπο (κλείσιμο του ματιού, αυτά βοά η πιάτσα και εμείς είμαστε οι μάγκες που "ενημερωθήκαμε").

Μιχάλης: Συμπέρασμα;

bfo: Συμπέρασμα, ψυχραιμία εκεί που πρέπει και οργή εκεί που πρέπει. Διάκριση.



- - -
Ο πίναξ είναι του κ. Γίγα.

Turing test

Ο κάτοχος του φετινού βραβείου Τιούρινγκ, Σήφης Σηφάκης:

Η επιστήμη έχει ένα είδος απομόνωσης. Το ότι κάποιος είναι καλός στην πληροφορική δε σημαίνει ότι είναι καλός και στα κοινωνικά θέματα. Έχουμε δει νομπελίστες να λένε αρλούμπες σε θέματα έξω από την ειδικότητά τους.

Αυτή η καταχώρηση είναι αφιερωμένη στον J95 για το σύνολο της προσφοράς του στην ελληνική ιστολογόσφαιρα.

Ακυρολεξίες

You keep using that word. I do not think it means what you think it means. (The Princess Bride)

Η κ. Κουναλάκη γράφει στην Καθημερινή:

Oι μπλόγκερ δεν θέλουν να δουν το βίντεο του Ζαχόπουλου, οι μπλόγκερ απαιτούν δεντροφύτευση της Πάρνηθας τώρα, οι μπλόγκερ διεκδικούν εφαρμογή του διευρυμένου ωραρίου στο μετρό. Ποιοι είναι λοιπόν οι μπλόγκερ με τα τόσο ανομοιογενή αιτήματα;

ανομοιογενής -ής -ές [anomiojenís] Ε10: 0 α. που δεν ανήκει στο ίδιο γένος ή είδος με άλλον, που έχει διαφορετική προέλευση, σκοπούς, τάσεις: Ανομοιογενή φαινόμενα / στοιχεία. Ανομοιογενείς απόψεις.

Τι το ανομοιογενές έχουν αυτά τα αιτήματα; Καίτοι καλύπτουν διάφορα αντικείμενα, είναι όλα συμβατά μεταξύ τους (δεν αντιφάσκουν) και σχετικά εύκολα ομαδοποιήσιμα ως εκφάνσεις στοιχειώδους δημοκρατικής ευαισθησίας.

Κάθε εφημερίδα ή περιοδικό που σέβεται τον εαυτό του έχει ορισμένους ρεπόρτερ ή κριτικούς που διαθέτουν μπλογκ, αναμεσά τους, οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ο «Γκάρντιαν», το «Νιου Γιόρκερ» και φυσικά η «Καθημερινή». Κάθε άθλημα, κάθε πόλεμος, κάθε τυφώνας γεννάει μια νέα φουρνιά μπλόγκερ, οι οποίοι ενίοτε ξεπερνούν σε εγκυρότητα και ταχύτητα τα συμβατικά ΜΜΕ, επισημαίνει σε πρόσφατο άρθρο του το New York Review of Books. Για την όπερα μπορεί κανείς να διαβάσει το Sieglinde’s Diaries ή το My Favorite Intermissions, που συντάσσεται από τακτικούς επισκέπτες της Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης ή ακόμη το Opera Chic με έδρα το Μιλάνο, το οποίο παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στη Σκάλα. Για το Ιράκ υπάρχουν μπλογκ που γράφονται από Ιρακινούς μπλόγκερ, Αμερικανούς στρατιώτες ή ακαδημαϊκούς, όπως το Informed Comment του Χουάν Κόουλ, που αναλύει και μεταδίδει νέα από το μέτωπο.

(...)

Οσο για το στυλ γραψίματος, είναι ελλειπτικό, χωρίς σημεία στίξης. Μοιάζει με προφορικό λόγο και τα συναισθήματα ενίοτε περιγράφονται με σύμβολα όπως :-) ή :-( (που υποδηλώνουν χαρά και λύπη αντίστοιχα).

Τα περί ελλειπτικού στυλ γραψίματος "χωρίς σημεία στίξεως" ισχύουν και για τους "ρεπόρτερ και κριτικούς" που διαθέτουν μπλόγκ ή για τα μπλόγκ με θέμα την όπερα που αναφέρονται; Ή μήπως το στυλ αυτό κυριαρχεί στα μπλόγκ από ακαδημαϊκούς;

Για να κατακτήσουν λοιπόν τη δόξα στον κυβερνοχώρο, οι μπλόγκερ δοκιμάζουν τα πάντα, σκορπούν φήμες, διαδίδουν ψεύδη, δημιουργούν τεχνητές αντιπαραθέσεις, κατασκευάζουν ανύπαρκτα πρόσωπα και μεταδίδουν τα πλέον εξωφρενικά βίντεο, διεκδικώντας επάξια τον τίτλο των ιερόδουλων του κυβερνοχώρου.

ιερόδουλος η [ieróδulos] Ο36 & ιερόδουλη η [ieróδuli] Ο32: (συνήθ. επίσ. ) η πόρνη, η γυναίκα που εκδίδεται κατ' επάγγελμα. [λόγ. < ελνστ. ἱερόδουλος `δούλη που εργάζεται ως εταίρα σε ναό΄· ιερόδουλ(ος) μεταπλ. -η κατά τα άλλα θηλ. σε -η για προσαρμ. στη δημοτ.]

Οι ιερόδουλες του φυσικού χώρου (sic) παλεύουν για την κατάκτηση της δόξας, "σκορπούν φήμες, διαδίδουν ψεύδη και δημιουργούν τεχνητές αντιπαραθέσεις"; Αν όχι, τότε σε ποιά ακριβώς ομοιότητα στηρίζεται η παρομοίωση;

Επίσης, αν οι μπλόγκερς είναι "οι ιερόδουλοι του κυβερνοχώρου" (sic), με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, τότε πως, όπως μας πληροφορεί αλλού το άρθρο, "ενίοτε ξεπερνούν σε εγκυρότητα και ταχύτητα τα συμβατικά ΜΜΕ, επισημαίνει σε πρόσφατο άρθρο του το New York Review of Books";

Υ.Γ Να προσθέσουμε επίσης ότι ο όρος "κυβερνοχώρος" προκαλεί τον γέλωτα (και ανάμνησες δεκαετίας του ενενήντα) και καλό είναι να αντικαθίσταται με τον όρο διαδίκτυο.

(Το άρθρο ανακάλυψε ο κος. Μαντζούριος)

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Το άρθρο είναι σε μεγάλο του μέρος μεταφρασμένο (ορισμένοι κακόβουλοι θα έλεγαν κλεμένο) από το New York Times Review Of Books. Τυχών αδυναμίες οφείλονται κυρίως σε μεταφραστικά σφάλματα και σε χαμηλής ποιότητος ενβόλιμες προσθήκες.

Ηλεκτρονικό εμπόριο, Ελλάδα, 2008

Διαλέγω έναν σκληρό δίσκο από το διαδικτυακό κατάστημα e-shop.gr.

Προσθήκη στο καλάθι αγοράς, κλικ στο πληρωμή, https ασφαλής φόρμα, εισάγω τα στοιχεία της πιστωτικής μου, όλα ωραία και καλά.

"Η συναλλαγή σας ολοκληρώθηκε, ο αριθμός αναφοράς είναι ο τάδε, μπορείτε να παρακολουθείτε την πρόοδο της παραγγελίας σας από αυτή την σελίδα".

Κλασσικά πράγματα.

Την άλλη μέρα έρχεται το μέηλ μου με προσγειώνει στην νεοελληνική πραγματικότητα:

Η παραγγελία σας βρίσκεται σε αναμονή προς αποστολή των δικαιολογητικών για την χρέωση της κάρτας σας.

Τα δικαιολογητικά που χρειαζόμαστε είναι: η φωτοτυπία της κάρτας (με καλυμμένα τα τέσσερα τελευταία νούμερα της κάρτας) και της ταυτότητας του κατόχου (εμπρός πίσω). Στο φαξ 210 ΧΧΧΧΧΧΧ ή μέσω email.

Έγραφα που ζητούνται από τις τράπεζες για την δική μας και δική σας κάλυψη σε περίπτωση που η κάρτα είναι κλεμμένη ή υποκλεμμένη.

Επίσης σας ενημερώνουμε ότι η παραγγελία σας μπορεί να πληρωθεί και με αντικαταβολή (πληρωμή κατα την παράδοση).

Ευχαριστώ.

Να στείλω "δικαιολογητικά" για την χρέωση της κάρτας; Καλά, και τα στοιχεία της κάρτας που συμπλήρωσα στην σελίδα σας τι ρόλο έπαιζαν; Έτσι, για να περνάει η ώρα; Για ηλεκτρονικό εμπόριο έχετε ακούσει;

Όλα τα φυσιολογικά ηλεκτρονικά καταστήματα, από το μικρότερο ηλεκτρονικό κατάστημα του εξωτερικού μέχρι το Amazon.com αλλά και το Πλαίσιο και πλείστα όσα, άσχετα είναι ή μη ασφαλή επειδή δεν ζητάνε φωτοτυπίες και φαξ;

Γνωρίζετε, φίλοι "ηλεκτρονικοί έμποροι", ότι αυτό που ζητάτε είναι ανασφαλές και επικίνδυνο; Όλη η ουσία του ηλεκτρονικού εμπορίου είναι στην εισαγωγή των στοιχείων μέσω κρυπτογραφημένων, ασφαλών σελίδων μέσω ειδικής τεχνολογίας. Όταν ...συμπληρωματικά (!!!) στέλνουμε φωτοτυπίες της πιστωτικής κάρτας και της ταυτότητας μέσω fax και email στέλνουμε τα προσωπικά μας στοιχεία χύμα στο κύμα χωρίς καμμία προστασία.

Και όχι, το "με καλυμμένα τα τέσσερα τελευταία νούμερα της κάρτας" δεν αποτελεί προστασία. Τα συγκεκριμένα ψηφία υπάρχουν σε κάθε απόδειξη πληρωμής που παίρνουμε από ηλεκτρονικό κατάστημα αλλά και από φυσικές αγορές. Είναι το πιο εύκολο να βρεί οποιοσδήποτε σχετικά με την κάρτα μας. Δεν του είναι τίποτα, λοιπόν, το να τα συνδυάσει με τα υπόλοιπα στοιχεία που μας ζητάτε να στείλουμε μέσω μέηλ και να έχει έτσι πλήρη πρόσβαση στο νούμερο της κάρτας μας.

Ορίστε τι γράφει η ίδια η VISA σχετικά:

Never send payment information via email. Information that travels over the Internet (like email) is not fully protected from being read by outside parties. All reputable merchant sites use encryption technologies that will protect your private data from being read by others as you conduct an online transaction.

Visa and reputable merchants will never ask for any account or personal information in an email.

Η κοινωνία της πληροφορίας δεν είναι για όλους. Θέλει και επιδέξιους εμπόρους. Όσοι δεν μπορούν παρακαλούνται να αφήσουν το ηλεκτρονικό εμπόριο και να το γυρίσουν σε κάτι πιο παραδοσιακό, π.χ λαϊκές αγορές.

Στον ιστό τον κομμάτων

Μπορεί η χώρα να μην είχε ποτέ της τεχνολογική πολιτική, δηλαδή συγκεκριμένη στρατηγική για την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών στον δημόσιο και τoν ιδιωτικό τομέα, απέκτησε όμως, όψιμα, τεχνολογικούς πολιτικούς. Όχι, δεν μιλάμε για βιονικούς πολιτικούς άνδρες, μείξη ανθρώπου και μηχανής (το πλησιέστερο που πλησιάσαμε σε κάτι τέτοιο ήταν η μετά-Χέρφιλντ περίοδος του “σιδερένιου” Ανδρέα Παπανδρέου). Θέμα μας σήμερα είναι η τελευταία λέξη της μόδας στα κόσκινα, η προεκλογική αξιοποίηση του διαδικτύου.

Σύμφωνα με τις πλέον αξιόπιστες εκτιμήσεις, πάνω από μισό εκατομύριο συμπολίτες μας χρησιμοποιούν το διαδίκτυο καθημερινά, είτε επειδή αποτελεί απαραίτητο εργαλείο για την εργασία τους, είτε επειδή θα έκαναν τα πάντα για να μην ανοίξουν κάνα βιβλίο. Με εισόδημα μέσο προς ανώτερο, μορφώση ανώτερη του μέσου όρου (από σχολές Αμαράντου και άνω) και πολιτική συγκρότηση επιπέδου βρούβας, είναι φυσικό τα κόμματα να εποφθαλμιούν την εκλεκτή αυτή μερίδα ενεργών πολιτών. Πράγματι, σε μια εποχή όπου οι προεκλογικές συγκεντρώσεις μετά βιας συγκεντρώνουν ελάχιστους φανατικούς, οι πολιτικές εφημερίδες αγοράζονται με μόνο κριτήριο την ποιότητα του συνοδευτικού DVD και οι τηλεοπτικές διαφημίσεις αδρανοποιούνται χάρη στο ζάπινγκ, το διαδίκτυο αναβαθμίζεται στην σύγχρονη Αγορά, το τελευταίο καταφύγιο του παλλόμενου πολιτικού λόγου. Για παράδειγμα, ο δικτυακός τόπος του Μίμη Ανδρουλάκη (www.mimisandroulakis.gr).

Ο μεγάλος πολιτικός μας αποδέχεται στην ιστοσελίδα του με μια ηλεκτρονική έκδοση του προεκλογικού του φυλλαδίου, μόττο του οποίου είναι το εμπνευσμένο σύνθημα “Πράσινο, Κόκκινο, ένα νέο νόημα για το γαλάζιο”. Όπως καταλαβαίνετε, γαλάζιο είναι η Ελλάδα, πράσινο είναι το ΠΑΣΟΚ και η φύση, ενώ το κόκκινο αντιπροσωπεύει την κοινωνική δικαιοσύνη, το βλέμμα “αυτών που δεν γεννήθηκαν στην ηλιόλουστη όχθη της ζωής”. Όπως ο Μίμης, δηλαδή, ο “γιός φτωχού τσαγκάρη και μοδίστρας”. Όπως μας πληροφορεί το φυλλάδιο: “‘Μίμης Ανδρουλάκης’ δεν είναι μόνο η νέα σκέψη, η νέα τεχνολογία, η ιστοσελίδα στο internet, www.mimis.gr! Είναι η ρίζα, η παράδοση, η μαντινάδα, το λαϊκό τραγούδι”. Το φυλλάδιο κοσμεί φωτογραφία στην οποία ο Μίμης, ξυπόλυτος και φορώντας ένα λινό άσπρο πουκάμισο, ξυγγράφει σε απόμακρο νησί του Αιγαίου. Ξαπλωμένος μεγαγχολικά στο πλαϊ του, ο πιστός του σκύλος. Διατηρεί, βεβαίως, και ιστολόγιο (ο Ανδρουλάκης, όχι ο σκύλος).



Η σελίδα της Ντόρας Μπακογιάννη (www.dorabakoyannis.gr) μας υποδέχεται με ένα βιντεάκι, όπου πλάνα της υπουργού σε εγκαίνια, γάμους, βαφτίσια, συνέδρια και αθλητικές οργανώσεις δένουν αρμονικά με τη μουσική της Βανέσα Μέι. Στην ενότητα “τελευταία νέα” μαθαίνουμε ότι “η Ντόρα Μπακογιάννη είναι η μοναδική Ελληνίδα που περιλαμβάνεται στην περίφημη λίστα του περιοδικού «Forbes» με τις 100 ισχυρότερες γυναίκες του πλανήτη μας. Για δεύτερη συνεχή χρονιά, η υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας φιγουράρει στη λίστα με τις πιο ισχυρές γυναίκες της γης...”. Η κυρία Μπακογιάννη, η Κοντολίζα Ράις και η Ισραηλινή Τζίπι Λίβνι “είναι οι μοναδικές γυναίκες υπουργοί Εξωτερικών που περιλαμβάνονται στη λίστα”.

Η σελίδα του Γιώργου Παπανδρέου (www.papandreou.gr), από την άλλη, σε υποδέχεται σε αψεγάδιαστα αγγλικά, με μια διακύρηξη προς τον ελληνικό λαό: “Fellow citizens, This summer, our nation has suffered many wounds. Deep wounds for Hellenism and our history. Injured families have lost their loved ones, their houses, and everything they owned”. Ο υπομονετικός επισκέπτης της ιστοσελίδας δεν θα αργήσει να ανακαλύψει τον σύνδεσμο προς την ελληνική της εκδοχή. Η παρατυπία της απεύθυνσης στα αγγλικά εξηγείται εύκολα, αφού, λόγω του διεθνούς κύρους του κ. Παπανδρέου, είναι χιλιάδες οι επισκέπτες από όλο τον κόσμο που αναζητούν καθοδήγηση και στήριγμα στο λόγο του, με πρώτους από όλους τους συντρόφους του στην Σοσιαλιστική Διεθνή, της οποίας ηγείται.

Αν η τυπική διαδικτυακή παρουσία των κατεστημένων πολιτικών κουράζει, πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι κινήσεις και τα κινήματα “από την βάση” που αναπτύσσονται κυρίως στο χώρο των ιστολογίων. Κυριότερο παράδειγμα, η περίπτωση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (www.greekliberals.net), η οποία από μια καφενειακού επιπέδου διαδικτυακή σύναξη φιλελεύθερων κατόρθωσε σε μικρό χρονικό διάστημα να γίνει καφενειακού επιπέδου υποψήφιος σχηματισμός φιλελεύθερων, για τον οποίο, όπως μας πληροφορούν “έχουν εκφραστεί θετικά” ο Στέφανος Μάνος και ο Α. Ανδριανόπουλος.

Πέρα από τις σελίδες και τα ιστολόγια, η νέα μόδα θέλει τους υποψήφιους να μεταδίδουν το μήνυμα τους μέσω μικρών διαδικτυακών βίντεο. Για παράδειγμα, η Έφη Σαρρή του ΛΑ.Ο.Σ, η οποία εν μέσω χορευτικών και ρυθμικής υπόκρουσης μας προσκαλεί: “Σταυρώστε με, σταυρώστε με, στα χέρια σας σηκώστε με”. Αντίστοιχα υψηλό επίπεδο διατηρούν τα βιντεάκια του Παναγιώτη Βρυώνη (rec-on.blogspot.com), συμβούλου σε θέματα διαδικτυακών μέσων του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος σχολιάζει την πολιτική επικαιρότητα με το προσωπικό του στυλ. Σημαντική είναι επίσης η συνεισφορά στον πολιτικό διάλογο του ιστολογίου “Πολιτικό Blog” (politikoblog.gr), το οποίο έχει ήδη πάρει συνέντευξη από την κα. Μπακογιάννη, τον κ. Αλαβάνο και άλλους εξέχοντες πολιτικούς. Ερωτηθείς γιατί επέλεξε να μιλήσει με την κα. Μπακογιάννη, ο κάτοχος του ιστολογίου έδωσε μαθήματα δημοσιογραφικού κριτηρίου, απαντώντας πως “έχει άλλη βαρύτητα να ρωτάς ένα πρόσωπο που είναι υπουργός και από τα βασικά στελέχη της κυβέρνησης παρά να ρωτάς έναν απλό υποψήφιο σε κάποια περιφέρεια”.

Σε κάθε περίπτωση, και παρά τις όποιες υστερήσεις, το διαδίκτυο αναμένεται να διαδραματίσει τόσο στην παρούσα φάση όσο και στο μέλλον ένα ολοένα σημαντικότερο πολιτικό ρόλο. Όπως γράφει στην καθημερινή ο έγκριτος Πάσχος Μανδραβέλης, “[μέσα από το διαδίκτυο] κάθε πολίτης μπορεί να ανακρίνει τον πολιτικό για οποιοδήποτε θέμα θέλει. Aρχίζει να μετέχει της πολιτικής διαδικασίας χωρίς φράγματα και ενδιάμεσους. Δεν είναι άραγε αυτό το ζητούμενο της Δημοκρατίας;”. Μέγιστο μάθημα ολιγαρκείας.

Από την εφημερίδα "Ρήξη"